Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Η Σμύρνη του Έρωτα ήταν στο Μέγαρο Μουσικής... με τον Γιάννη Κότσιρα και την Εστουδιαντίνα


Κείμενο: Ιουλία Τζίβα
   
Η ώρα λίγο μετά τις επτά κι εγώ έφτασα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και μόνο ευτυχισμένη θα μπορούσα να ήμουν, καθώς για μένα ήταν η πρώτη φορά, που πήγαινα στο Mέγαρο και σίγουρα διάλεξα την κατάλληλη στιγμή!
   Πήγα στο ταμείο για την παραλαβή του εισιτηρίου μου και εκεί άκουσα μια γιαγιάκα να λέει στην κοπέλα στο ταμείο.. "Εγώ έχω καταγωγή από την Σμύρνη, γιαυτό ήρθα ως εδώ"... Ήταν σπουδαίο αυτό που είδα στα μάτια της. Δεν την ένοιαζε ούτε πόσα χρήματα θα δώσει ούτε σε ποια θέση θα καθόταν. Μια άλλη γιαγιά ρώτησε τι ώρα περίπου θα τελειώσει και όταν απάντησε η ταμίας ότι θα τελείωσε λίγο πριν τις 11, λίγο απογοητεύτηκε αλλά είπε "Δεν πειράζει, φτάνει. Να 'ναι καλά το παλικάρι με τα μακριά μαλλιά"...
     Η ώρα 20:00 και οι πόρτες άνοιξαν και σιγά σιγά μπαίναμε στην αίθουσα για να κάτσουμε στις θέσεις μας. Ήμουν τυχερή γιατί έκατσα μπροστά. Και λέω τυχερή όχι γιατί ήμουν μπροστά, όπου και να καθόμουν την  ίδια λαχτάρα θα είχα, αλλά γιατί όταν κάθισαν όλοι, γύρισα το κεφάλι μου και κοίταξα πίσω, αριστερά, δεξιά και είδα όλη την αίθουσα γεμάτη. Άνθρωποι κάθε ηλικίας ήταν εκεί και περίμεναν την Σμύρνη του Έρωτα. Τον Γιάννη Κότσιρα και την Εστουδιαντίνα... Ήταν εκεί να κάνουμε ένα όμορφο ταξίδι όλοι μαζί στην Σμύρνη, στον έρωτα, στις μουσικές της Εστουδιαντίνας, στην φωνή του Γιάννη Κότσιρα...
Τα φώτα έκλεισαν και οι καρδιές όλων σίγουρα χτύπησαν δυνατά! Η παράσταση άρχιζε... Η Εστουδιαντίνα βγήκε στην σκηνή και τα χαμόγελα τους είχαν μια απέραντη ομορφιά, που μόνο να χαμογελάσεις κι εσύ κατάφερναν.
  Η παράσταση-ταξίδι ξεκίνησε με το Εμβατήριο της Σμύρνης δεμένο με τον Σμυρνείκο Απτάλικο. Πραγματικά δεν ήθελες να τελειώσουν να παίζουν. Ήταν τόσο δεμένοι μεταξύ τους που το χαμόγελο όλων μας έστελνε την λάμψη του στην σκηνή. Το χειροκρότημα μεγάλο. Βγήκε και ο Γιάννης Κότσιρας με το γνωστό ντροπαλό χαμόγελο και ξεκίνησε να τραγουδάει το "Που να βρω γυναίκα να σου μοιάζει".. Το χειροκρότημα μεγάλο και ακόμα μεγαλύτερο στο καλωσόρισμα του όταν είπε... "Eμείς δεν ψάχνουμε αυτό που χωρίζει τους ανθρώπους, αλλά αυτό που τους ενώνει."
    Συνέχισε με την "Καρδιά ορφανή" που είμαι σίγουρη πως όχι μόνο τα μάτια αλλά  σίγουρα και οι καρδιές βούρκωσαν με την ερμηνεία αυτή.  Κάπου στην πορεία ακούσαμε την ιστορία του "Αντώνη του Βαρκάρη". Κλείσαμε όλοι τα μάτια και ακούσαμε "Το γελεκάκι". Τραγουδήσαμε την "Όμορφη Σμυρνιά" και την "Ελενίτσα". "Η μικροπαντρεμένη", "Η πεθερά μου" και το "Κουκλί της Κοκκινιάς" μας έφεραν και τα υπόλοιπα τραγούδια από το cd..
    Στην πορεία βγήκε στην σκηνή και η Ασπασία Στρατηγού και μας είπε από το cd το "Αχ βρε θάλασσα κακούργα".. Μια όμορφη κοπέλα, με μια πιο όμορφη φωνή και σκηνική παρουσία...
    Γνωρίσαμε και τον Θοδωρή Μέρμηγκα που παρέα με την "Παραπονιάρα μου" μας ταξίδεψε κι εκείνος στην Σμύρνη. Αρκετά αμήχανος στην αρχή αλλά στην πορεία απέβαλε κάθε άγχος και μόνο καλά μας έκανε να περάσουμε...
    Κάθε τραγούδι είχε και ένα σόλο για κάθε μουσικό της Εστουδιαντίνας. Απλά τώρα δεν μπορώ να περιγράψω πως ένιωθα εκεί. Πιστεύω ότι είναι το σημαντικότερο για το οποίο  θα μπορούσατε να "ζηλέψετε" που δεν ήσασταν εκεί...
    Η ώρα ήδη είχε περάσει και περίμενα πως έρχεται η ώρα που όλο το ταξίδι θα τελείωνε. Και δεν έκανα λάθος. Με το "Αμάν Κατερίνα μου" και την ζωντάνια τους, ο Γιάννης Κότσιρας, η Εστουδιαντίνα, ο Θοδωρής Μέρμηγκας και η Ασπασία Στρατηγού, διάλεξαν να μας αποχαιρετήσουν κι όλοι μαζί τραγουδούσαμε παρέα...
    Το ταξίδι έδειχνε να τελείωσε, όταν εμφανίστηκαν πάλι, όλοι ξανά στην σκηνή και μας τραγούδησαν ακόμα μια φορά το "Που να βρω γυναίκα να σου μοιάζει". Για μια ακόμα φορά τα χαμόγελα τους τρύπωσαν στις καρδιές μας.
    Λοιπόν τελείωσε και πραγματικά δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Να χειροκροτήσουμε όπως κάνουμε όταν προσγειώνεται το αεροπλάνο στην Ελλάδα ή να ξεδέσουμε τις ζώνες μας και να κατέβουμε από το αεροπλάνο.. Σίγουρα μετά από 2-3 λεπτά ο κόσμος άρχισε να φεύγει. Και αυτή την φορά δεν είδα σε κανένα πρόσωπο "κρίμα ήταν λίγο". Είδα μόνο "πέρασα υπέροχα"....
    Το ταξίδι στην Σμύρνη του Έρωτα κράτησε περίπου δύο ώρες  και σίγουρα ήταν από τα ομορφότερα ταξίδια που έχω κάνει παρέα με τραγούδια που ο Γιάννης Κότσιρας και η Εστουδιαντίνα ήρθαν να μας θυμίσουν πως αξίζουν να υπάρχουν στις ζωές μας....

   Αυτό που μπορώ να σας πω ακόμα, είναι πως είτε ακούς το cd, είτε τους ακούς live, είναι το ίδιο πράγμα! Έχουν κάνει απλά, εξαιρετική δουλειά και μας λένε πως ακόμα στη μουσική, υπάρχει ποιότητα. Όταν ρισκάρεις να γράψεις τραγούδια μέσα στο στούντιο, παρέα με όλα τα παιδιά της Εστουδιαντίνας, αυτό είναι ποιότητα! Δεν αλλάζεις τίποτα και η μουσική και η φωνή παραμένουν αυθεντικά!

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...