Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Η Σμύρνη του Έρωτα ήταν στο Μέγαρο Μουσικής... με τον Γιάννη Κότσιρα και την Εστουδιαντίνα


Κείμενο: Ιουλία Τζίβα
   
Η ώρα λίγο μετά τις επτά κι εγώ έφτασα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και μόνο ευτυχισμένη θα μπορούσα να ήμουν, καθώς για μένα ήταν η πρώτη φορά, που πήγαινα στο Mέγαρο και σίγουρα διάλεξα την κατάλληλη στιγμή!
   Πήγα στο ταμείο για την παραλαβή του εισιτηρίου μου και εκεί άκουσα μια γιαγιάκα να λέει στην κοπέλα στο ταμείο.. "Εγώ έχω καταγωγή από την Σμύρνη, γιαυτό ήρθα ως εδώ"... Ήταν σπουδαίο αυτό που είδα στα μάτια της. Δεν την ένοιαζε ούτε πόσα χρήματα θα δώσει ούτε σε ποια θέση θα καθόταν. Μια άλλη γιαγιά ρώτησε τι ώρα περίπου θα τελειώσει και όταν απάντησε η ταμίας ότι θα τελείωσε λίγο πριν τις 11, λίγο απογοητεύτηκε αλλά είπε "Δεν πειράζει, φτάνει. Να 'ναι καλά το παλικάρι με τα μακριά μαλλιά"...
     Η ώρα 20:00 και οι πόρτες άνοιξαν και σιγά σιγά μπαίναμε στην αίθουσα για να κάτσουμε στις θέσεις μας. Ήμουν τυχερή γιατί έκατσα μπροστά. Και λέω τυχερή όχι γιατί ήμουν μπροστά, όπου και να καθόμουν την  ίδια λαχτάρα θα είχα, αλλά γιατί όταν κάθισαν όλοι, γύρισα το κεφάλι μου και κοίταξα πίσω, αριστερά, δεξιά και είδα όλη την αίθουσα γεμάτη. Άνθρωποι κάθε ηλικίας ήταν εκεί και περίμεναν την Σμύρνη του Έρωτα. Τον Γιάννη Κότσιρα και την Εστουδιαντίνα... Ήταν εκεί να κάνουμε ένα όμορφο ταξίδι όλοι μαζί στην Σμύρνη, στον έρωτα, στις μουσικές της Εστουδιαντίνας, στην φωνή του Γιάννη Κότσιρα...
Τα φώτα έκλεισαν και οι καρδιές όλων σίγουρα χτύπησαν δυνατά! Η παράσταση άρχιζε... Η Εστουδιαντίνα βγήκε στην σκηνή και τα χαμόγελα τους είχαν μια απέραντη ομορφιά, που μόνο να χαμογελάσεις κι εσύ κατάφερναν.
  Η παράσταση-ταξίδι ξεκίνησε με το Εμβατήριο της Σμύρνης δεμένο με τον Σμυρνείκο Απτάλικο. Πραγματικά δεν ήθελες να τελειώσουν να παίζουν. Ήταν τόσο δεμένοι μεταξύ τους που το χαμόγελο όλων μας έστελνε την λάμψη του στην σκηνή. Το χειροκρότημα μεγάλο. Βγήκε και ο Γιάννης Κότσιρας με το γνωστό ντροπαλό χαμόγελο και ξεκίνησε να τραγουδάει το "Που να βρω γυναίκα να σου μοιάζει".. Το χειροκρότημα μεγάλο και ακόμα μεγαλύτερο στο καλωσόρισμα του όταν είπε... "Eμείς δεν ψάχνουμε αυτό που χωρίζει τους ανθρώπους, αλλά αυτό που τους ενώνει."
    Συνέχισε με την "Καρδιά ορφανή" που είμαι σίγουρη πως όχι μόνο τα μάτια αλλά  σίγουρα και οι καρδιές βούρκωσαν με την ερμηνεία αυτή.  Κάπου στην πορεία ακούσαμε την ιστορία του "Αντώνη του Βαρκάρη". Κλείσαμε όλοι τα μάτια και ακούσαμε "Το γελεκάκι". Τραγουδήσαμε την "Όμορφη Σμυρνιά" και την "Ελενίτσα". "Η μικροπαντρεμένη", "Η πεθερά μου" και το "Κουκλί της Κοκκινιάς" μας έφεραν και τα υπόλοιπα τραγούδια από το cd..
    Στην πορεία βγήκε στην σκηνή και η Ασπασία Στρατηγού και μας είπε από το cd το "Αχ βρε θάλασσα κακούργα".. Μια όμορφη κοπέλα, με μια πιο όμορφη φωνή και σκηνική παρουσία...
    Γνωρίσαμε και τον Θοδωρή Μέρμηγκα που παρέα με την "Παραπονιάρα μου" μας ταξίδεψε κι εκείνος στην Σμύρνη. Αρκετά αμήχανος στην αρχή αλλά στην πορεία απέβαλε κάθε άγχος και μόνο καλά μας έκανε να περάσουμε...
    Κάθε τραγούδι είχε και ένα σόλο για κάθε μουσικό της Εστουδιαντίνας. Απλά τώρα δεν μπορώ να περιγράψω πως ένιωθα εκεί. Πιστεύω ότι είναι το σημαντικότερο για το οποίο  θα μπορούσατε να "ζηλέψετε" που δεν ήσασταν εκεί...
    Η ώρα ήδη είχε περάσει και περίμενα πως έρχεται η ώρα που όλο το ταξίδι θα τελείωνε. Και δεν έκανα λάθος. Με το "Αμάν Κατερίνα μου" και την ζωντάνια τους, ο Γιάννης Κότσιρας, η Εστουδιαντίνα, ο Θοδωρής Μέρμηγκας και η Ασπασία Στρατηγού, διάλεξαν να μας αποχαιρετήσουν κι όλοι μαζί τραγουδούσαμε παρέα...
    Το ταξίδι έδειχνε να τελείωσε, όταν εμφανίστηκαν πάλι, όλοι ξανά στην σκηνή και μας τραγούδησαν ακόμα μια φορά το "Που να βρω γυναίκα να σου μοιάζει". Για μια ακόμα φορά τα χαμόγελα τους τρύπωσαν στις καρδιές μας.
    Λοιπόν τελείωσε και πραγματικά δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Να χειροκροτήσουμε όπως κάνουμε όταν προσγειώνεται το αεροπλάνο στην Ελλάδα ή να ξεδέσουμε τις ζώνες μας και να κατέβουμε από το αεροπλάνο.. Σίγουρα μετά από 2-3 λεπτά ο κόσμος άρχισε να φεύγει. Και αυτή την φορά δεν είδα σε κανένα πρόσωπο "κρίμα ήταν λίγο". Είδα μόνο "πέρασα υπέροχα"....
    Το ταξίδι στην Σμύρνη του Έρωτα κράτησε περίπου δύο ώρες  και σίγουρα ήταν από τα ομορφότερα ταξίδια που έχω κάνει παρέα με τραγούδια που ο Γιάννης Κότσιρας και η Εστουδιαντίνα ήρθαν να μας θυμίσουν πως αξίζουν να υπάρχουν στις ζωές μας....

   Αυτό που μπορώ να σας πω ακόμα, είναι πως είτε ακούς το cd, είτε τους ακούς live, είναι το ίδιο πράγμα! Έχουν κάνει απλά, εξαιρετική δουλειά και μας λένε πως ακόμα στη μουσική, υπάρχει ποιότητα. Όταν ρισκάρεις να γράψεις τραγούδια μέσα στο στούντιο, παρέα με όλα τα παιδιά της Εστουδιαντίνας, αυτό είναι ποιότητα! Δεν αλλάζεις τίποτα και η μουσική και η φωνή παραμένουν αυθεντικά!

Τα αγαπημένα του μήνα

Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;

Βραδιά πανσέληνου και μια χούφτα ασήμι σκορπά στον ορίζοντα λούζει τα πλακόστρωτα, τις μικρές αυλές τα λαξεμένα χωριά, που σκαρφαλώνουν στα βραχώδη νησάκια  των Κυκλάδων και της άγονης γραμμής
Ανάμεσα στις βουκαμβύλιες και στα ασβεστωμένα παρτέρια ξεπηδούν βήματα που μετρούν τη γοητεία τόπων μαγικών κι εκεί παρέα με το θαλασσινό αγέρι όρκους δίνουν έρωτα σε τρυφερά χείλη
Στην άμμο, κοχύλια ασημόχρυσα πολύτιμα πετράδια γίνονται κι αποθέτονται μ’ ευλάβεια σε κοριτσίστικους λαιμούς Φιλιά και όνειρα σκορπίζονται στη γλυκιά νύχτα μαζί με τους ήχους του παφλασμού
Μετρά το κύμα καλοκαίρια και κορμιά εικόνες που μπλέκονται στο χώρο και στο χρόνο κι αφήνουν αποτύπωμα βαθύ σε καρδιές αλώβητες μοναχικές Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;
Χορεύουν ανέμελα οι φλόγες της φωτιάς κι εγώ κουρνιάζω ξανά στην αγκαλιά σου Ο ήχος των ονείρων μας μου λέει ψιθυριστά Ήταν πανσέληνος, δε ξέχασα, γι’ αυτό θα είμαι πάντα κοντά σου…



Καφές φραπέ, μια ελληνική ιστορία 60 χρόνων...

Συνηθίζουμε να λέμε ελληνικό τον καφέ που γίνεται στο μπρίκι, με το μερακλίδικο καϊμάκι και το εκπληκτικό άρωμα. Ελληνικός όμως είναι και ο φραπέ, αφού έλληνας τον επινόησε, εδώ και 60 χρόνια.

Η ιστορία ξεκινά από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης όπου γεννήθηκε τυχαία το 1957, ο φραπέ από τον Δημήτρη Βακόνδιο. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρείας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας, παρουσίασε ένα νέο προϊόν για παιδιά στη ΔΕΘ. Ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντας το με γάλα και χτυπώντας το στο σέικερ. Προϊόν της ίδιας εταιρίας ήταν και ο στιγμιαίος καφές nescafe, που ήταν ο αγαπημένος του Δημήτρη Βισκόνδιου και συνήθιζε να τον πίνει μέχρι τότε ζεστό. παρασκευασμένο με βραστό νερό και ζάχαρη. Στο διάλειμμα του στη ΔΕΘ, επειδή δεν έβρισκε βραστό νερό, σκέφτηκε να βάλει στο σέικερ το στιγμιαίο καφέ, τη ζάχαρη και κρύο νερό, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο φραπέ της ιστορίας.

Από τότε, υπήρξαν διάφορες παραλλαγές με τα βασικά στοιχεία το στιγμιαίο καφέ, το κρύο…

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Ισχυρός συναισθηματικά, άνθρωπος

Πόσο εύκολα θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ένα άνθρωπο, που είναι συναισθηματικά ισχυρός; Είναι διαφορετικός από τους άλλους στην όψη, στην περπατησιά, στην ομιλία;... Δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί τόσο εύκολα. Σίγουρα όμως δεν κυκλοφορεί με ταμπελίτσα στο μέτωπο, ούτε έχει πράσινο δέρμα...Δεν μπορούμε να σας πούμε τι ακριβώς κάνει, μπορούμε όμως να σας πούμε τι δεν κάνει!!!

Η πρώτη Ελληνίδα φοιτήτρια.

Στις μέρες μας, είναι αυτονόητο και πολύ συνηθισμένο, οι κοπέλες να σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο και μάλιστα στατιστικές μελέτες αναφέρουν πως (σε ορισμένες τουλάχιστον σχολές), είναι περισσότερες από τα αγόρια.

Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Οι γυναίκες σ' όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα, ήταν ανθρώπινα όντα υποδεέστερα των ανδρών. Δεν είχαν ούτε πρόσβαση, αλλά ούτε και δικαίωμα στη μόρφωση, με μόνη αιτία, το φύλο τους.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...