Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Σοφία Κολοτούρου, Επέτειος Πολυτεχνείου



ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Βρέφος οκτώ μηνών, τι να θυμάμαι
απ’
το Νοέμβρη του εβδομήντα τρία;
Τη νύχτα εκείνη, του Πολυτεχνείου
ανύποπτα με είδαν να κοιμάμαι
την ώρα που γραφόταν η ιστορία
που διδαχτήκαμε, στα χρόνια του σχολείου.

Ανύποπτα τους βλέπω να κοιμούνται
φιλήσυχους πολίτες, πια ενηλίκους,
που πίστεψαν πως είναι ελευθερία
να μεγαλώνουν, δίχως να φοβούνται
της φύσης τα στοιχειά, τους άγριους λύκους
με τεχνητή ασφάλεια, ευημερία.
Σ’ ένα κλουβί μες τις τερατουπόλεις
κι η κάμερα να τους ακολουθεί.
Ωστόσο εγώ αισθάνομαι ασφυξία.
Στον έλεγχο αντιδρώ της σκέψης μου όλης,
μα με πηγαίνουν επιδέξια προς τα κει,
με μια -μεσαίας τάξης- χρήσεως οδηγία.
Το παραδέχομαι, κι εγώ περιοδικά
διαβάζω λαϊφστάιλ, καταναλώνω.
Ρούχα, παπούτσια, έχω ένα σωρό.
Ριάλιτυ όλο βλέπω και φανατικά
στοιχηματίζω υπέρ κάποιου και μαλώνω,
νιώθοντας κάπως σαν να κέρδισα κι εγώ.
Ειδήσεις βλέπω, από κείνες τις ωραίες
τις πιπεράτες, τι φοράει κανείς
και ποιος μαλλιοτραβήχτηκε προχθές.
Ακούω όλους εκείνους, που σπουδαίες
εκφέρουν γνώμες, που αλλάζουν εξ αρχής.
Αρέσει και σε μένα ο χαβαλές.
Μα κάπου-κάπου, από τη χαύνωσή μου
μνήμες του Χάξλεϊ και τ
ου Όργουελ ξυπνούν.
Οι Άλφα, οι Βήτα, ο Μεγάλος Αδερφός.
Και θ
’ αναρωτηθώ, στη σύγχυσή μου
εάν υπάρχουν κι άλλοι, που ασφυκτιούν,
μήπως δεν είν
’ αυτός πολιτισμός.
Και θα σκεφτώ πως στου Πολυτεχνείου
τ’
όραμα πρέπει να συσπειρωθούμε
και πάλι, γιατί λείπει η Ελευθερία.
Ελπίδα μόνη κάποιες Διαδικτύου
φωνές και λίγα έντυπα – μ
’ αρκούνε.
Είμαστε πια πολλοί, που νιώθουμε ασφυξία.

Το παραπάνω ποίημα πρωτοδημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ποίησης Ποιείν (2007)

Λίγα λόγια για τη Σοφία...
Η Σοφία Κολοτούρου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και ειδικεύτηκε στην Κυτταρολογία στα νοσοκομεία Πανεπιστημιακό Ηρακλείου Κρήτης και Άγιος Σάββας Αθηνών. Ασχολείται με την συγγραφή και την ποίηση, καθώς και με τον κοινωνικό ακτιβισμό πάνω στα προβλήματα ακοής και ειδικότερα στην μεταλωσσική κώφωση, που έχει και η ίδια. Τον Μάρτη του 2011 δημιούργησε στο facebook ομάδα συζητήσεων για τα προβλήματα ακοής με την επωνυμία ΚΟΥΦΟΧΩΡΙΟ.
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ
1) "Αν-επίκαιρα ποιήματα" (εκδόσεις Δαρδανός - Τυπωθήτω, 2007 - σειρά Λάλον Ύδωρ): συλλογή ποιημάτων που εντάχθηκε στη μικρή λίστα υποψηφιοτήτων για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω, το 2008. Δύο από τα ποιήματα της συλλογής μελοποιήθηκαν, το ένα από τον B.D. Foxmoor  των Active Member (στο άλμπουμ: Όταν οι μικρόνοοι hiphopραγούν, επανεκτέλεση στο La bruja muerta) και το άλλο από τον Κώστα Παρίσση (στο δίσκο: One For the Road του Δώρου Δημοσθένους).
2) ΚΟΥΦΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ; ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ; (εκδόσεις ΚΨΜ 2010, περιέχει κείμενα του ομώνυμου blog που ξεκίνησε το 2008 kofosi.blogspot.com, καθώς και ένθετο 16-σέλιδο κόμικ σχεδιασμένο από τον γνωστό σκιτσογράφο Σπύρο Δερβενιώτη.)
ΣΥΜΠΡΑΞΕΙΣ
1) Νέοι Ήχοι στο Παμπάλαιο Νερό (pampalaionero.wordpress.com - διαδικτυακή ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης σε παραδοσιακές μορφές), επιλογή και ανάρτηση ποιημάτων μαζί με τον Κώστα Κουτσουρέλη.
3) "Τρίλιζα": (συλλογή ποιημάτων εκδόσεις Βακχικόν 2012, μαζί με τους Θάνο Γιαννούδη και Ααρών Μνησιβιάδη, διαθέσιμη ως e-book εδώ: vakxikon.gr/content/view/1200/5829/lang,el)

Τη Σοφία εμείς τη γνωρίσαμε μέσα από το ποίημα που μοιραζόμαστε μαζί σας και από τότε αποτελεί για μας μια πολύτιμη φίλη!...
 Έχω μόλις διαβάσει το ποίημά της και θέλω να επικοινωνήσω μαζί της, να τη γνωρίσω, να της εκφράσω το θαυμασμό μου και να της ζητήσω την άδεια να δημοσιευθεί από το περιοδικό μας το ποίημά της. Τότε ανακαλύπτω, πως πάσχει από κώφωση και γι’ αυτό το λόγο δεν είναι δυνατό να ακούσω τη φωνή της.
Μπορώ μόνο, να επικοινωνώ μαζί της μέσω γραπτών μηνυμάτων…
Μπορώ όμως, να υποκλιθώ στη θέληση και την ικανότητά της να λέει περισσότερα από αυτά, που όλοι μαζί εμείς -  που μπορούμε να μιλήσουμε – λέμε. Σε όλα αυτά που ΛΕΕΙ  με την ψυχή της και που μπορούν να φτάσουν σε μας, μόνο αν ανοίξουμε κυριολεκτικά και μεταφορικά τα αυτιά μας. 
Γεια σου Σοφία, σ’ ευχαριστούμε, είναι τιμή μας.

Αν θέλετε κι εσείς να γνωρίσετε τη Σοφία επισκεφτείτε τη εδώ: http://www.sofiakolotourou.gr




Σχόλια

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης...

Χάρτινα καράβια…

Χάρτινα μικρά καράβια υψώνονται στον ουρανό Σε κόκκινο μπαλόνι κρεμασμένα ταξίδι κάνουν στο κενό
Μικρό χεράκι παιδικό, τα φτάνει και τα κρατάει τρυφερά Μ’ ατέλειωτη αγάπη τα τυλίγει και τα φυλάει στην καρδιά
Περνούν οι άνοιξες, τα καλοκαίρια τα ηλιοτρόπια ανθούν Κι εκεί στους κάμπους τους φωτισμένους τα χάρτινα καράβια αγκυροβολούν
Φιλία, τα ονόμασαν οι σοφοί του κόσμου αγάπη, τα ονομάζουν οι ταπεινοί λιμάνι απάγκιο οι ναυαγισμένοι στεριά ανθισμένη οι ορφανοί
Κι εγώ κοιτώ τα δυο σου μάτια και σε θυμάμαι από παιδί να βρίσκεσαι πάντα κοντά μου Φίλη, αδερφή παντοτινή!...
...
Το ποίημα αυτό συμμετείχε στο 17ο Συμπόσιο Ποίησης  που οργανώνει η αγαπημένη φίλη Αριστέα στο blog της "Η ζωή είναι ωραία"





Πασχαλινή διακόσμηση με σπάγκο

Μια εύκολη πασχαλινή κατασκευή, που θα δώσει εορταστικό αέρα στη διακόσμηση του σπιτιού, σας προτείνω σήμερα. Με απλά υλικά, χωρίς ιδιαίτερα έξοδα και κόπο, μπορείτε να τη φτιάξετε γρήγορα και να αποτελέσει και ένα ξεχωριστό χειροποίητο δώρο, αν το επιθυμείτε.
Τα υλικά που χρειάζεστε είναι: Σπάγκος σε φυσικό και λευκό χρώμαΚόλλα κρυσταλλιζέ2 μπαλόνια και ψαλίδι Για τη διακόσμηση τους:
ΧόρτοΨεύτικα αυγουλάκια σε χρώμα της επιλογής σας
Πώς θα τη φτιάξετε
Φουσκώστε το μπαλόνι και στη συνέχεια βρέξτε το σπάγκο στην αραιωμένη κόλλα. Για να την αραιώσετε προσθέστε νερό, έτσι ώστε να γίνει αρκετά ρευστή για να μουλιάσει καλά ο σπάγκος. Καλύψτε με μεμβράνη το μπαλόνι και τυλίξτε το σπάγκο γύρω του φροντίζοντας να μοιραστεί ομοιόμορφα όπως κάνουμε με ένα κουβάρι. Αφήστε το να στεγνώσει καλά. 

Σπάστε το μπαλόνι και αφαιρέστε το από το εσωτερικό της μπάλας. Κόψτε με το ψαλίδι τη μπάλα σε σχήμα ζικ - ζακ για να θυμίζει σπασμένο αυγό. Γεμίστε το κάθε κομμάτι με το άχυρο και τα ψεύτικα αυγουλάκια κα…

Όνειρα σε σακίδιο…

-Τι κάνεις ξύπνιος τέτοια ώρα;… ρώτησε ξέροντας μέσα της την απάντηση - Δεν μπορώ να κοιμηθώ, όλα γυρίζουν στο κεφάλι μου!
Συχνοί οι διάλογοι αυτοί, σχεδόν καθημερινοί επαναλαμβάνονταν λες και διάβαζαν κάποιο σενάριο. Τόσο ίδιοι, τόσο απελπιστικά ίδιοι! Εκείνη, άνεργη περισσότερο από δύο χρόνια και κείνος, με μειωμένο κάθε λίγο μισθό, έβλεπαν τη ζωή τους να χάνει κάθε προοπτική. Όλα τους τα όνειρα κλείστηκαν σ’ ένα άδειο βιβλιάριο Τραπέζης κι ας ήταν τόσο νέοι!  -Θα φτιάξω καφέ, μη σηκωθείς!... την καθησύχασε φιλώντας τη τρυφερά στο μέτωπο Δυο δόσεις καφέ έχει ακόμα, σκέφτηκε όπως έπινε την πρώτη γουλιά… δεν πάει άλλο, πρέπει να βρω μια λύση…
Παιδί ελλήνων μεταναστών γεννημένο σε μια πλούσια χώρα, ήρθε στην Ελλάδα πριν ακόμα πάει σχολείο, αφού οι γονείς του νοστάλγησαν την πατρίδα! Λίγα χρόνια αργότερα σκοτώθηκαν πιασμένοι χέρι - χέρι σ’ένα φοβερό δυστύχημα αφήνοντάς τον -παρηγοριά και ευθύνη - στον παππού και τη γιαγιά. Η πατρίδα των γονιών του έγινε πατρίδα του και το πονεμένο από το θάν…

Οι Encardia τραγουδούν για τη ζωή...

Με τον τίτλο "ΕυβοϊκόS.O.S. - Αττική S.O.S." οι Encardia δίνουν μια ξεχωριστή συναυλία την Παρασκευή 8/9/2017 στις 9:00 μ.μ. στο Λιμανάκι Νέας Μάκρης.
Πρόκειται για μια συναυλία διαμαρτυρίας ενάντια στα ΧΥΤΑ και την καταστροφή που προκαλούν στο περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων.

Ενώ στην Ευρώπη έχει σταματήσει, τα τελευταία είκοσι χρόνια, η κατασκευή ΧΥΤΑ με τη Σουηδία να ανακυκλώνει το 99% των απορριμάτων, που παράγει και μόλις το 1% να καταλήγει σε χωματερή, εμείς στην Ελλάδα συνεχίζουμε όχι μόνο τη λειτουργία ΧΥΤΑ, αλλά κατασκευάζουμε και νέους καταστρέφοντας όλους τους εναπομείναντες πνεύμονες που τόσο απαραίτητοι μας είναι.

Στο Παρίσι με πληθυσμό που ξεπερνά αυτόν ολόκληρης της Ελλάδας, λειτουργούν μόνο δύο ΧΥΤΑ και το ποσοστό ανακύκλωσης φτάνει το 85%. Στη χώρα μας έχετε αναλογιστεί πόσοι ΧΥΤΑ λειτουργούν και πόσο επιβλαβείς είναι για το περιβάλλον και την υγεία μας; Και σα να μην έφτανε αυτό, εμείς κατασκευάζουμε κι άλλους και μάλιστα σε σημεία, που μόνο για χωμα…

Η εικονική πραγματικότητα ζωντανεύει την Ακρόπολη του 5ου πΧ αιώνα στον "Ελληνικό Κόσμο"

Μια νέα διαδραστική παραγωγή εικονικής πραγματικότητας, στην αίθουσα "Θόλος" του Κέντρου Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος", του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, μας υπόσχεται ένα ταξίδι στο χώρο, το χρόνο και την ιστορία, παρουσιάζοντας την Ακρόπολη του Χρυσού Αιώνα του Περικλή, έτσι όπως ήταν όταν δημιουργήθηκε.


Μια μαγική περιήγηση - ξενάγηση, όπου ο επισκέπτης μπορεί να δει με κάθε λεπτομέρεια όλα τα κτίρια, που βρίσκονταν στον "Ιερό Βράχο" στις πραγματικές τους διαστάσεις και έχει την ευκαιρία να θαυμάσει τόσο τον Παρθενώνα, το Ερεχθείο, το Ναό της Απτέρου Νίκης, τα Προπύλαια, όσο και τα αγάλματα στα φυσικά τους χρώματα και όχι μόνο.


Με τη βοήθεια του καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας Πάνου Βαλαβάνη, ομάδες ειδικών, ζωγράφοι 3Dmodelers, προγραμματιστές και αρχαιολόγοι δημιούργησαν ένα θέαμα μοναδικό που παρουσιάζει εκτός των παραπάνω, ναούς και αγάλματα που δεν διασώζονται ως τις μέρες μας, όπως το Αρρηφόριον, το Ιερό του Διός Πολιέως, το Ιερό της Αρτέμιδος Β…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Ο Οκτώβρης που αγαπώ...

Όταν αποφάσισα να φύγω από την Αθήνα για την εξοχή, ο κυριότερος λόγος ήταν η φύση. Μεγαλωμένη σε διάφορες επαρχιακές πόλεις, που τότε δε γνώριζαν καν τη λέξη «πολυκατοικία», ήξερα τις αυλές με τα οπωροφόρα και τα σπίτια με τα γεράνια στα παράθυρα. Έβλεπα τις εποχές να αλλάζουν και τα δέντρα να φορούν τα χρώματα και τα αρώματα του κάθε μήνα, πριν έρθει η στιγμή να αλλάξει η διακόσμηση στο σπίτι από καλοκαιρινή σε φθινοπωρινή όπως κάνουμε τώρα στις μεγαλουπόλεις…
Το χώμα μύριζε βροχή πολύ πριν οι στάλες της βρέξουν το μέτωπό μας παίζοντας κρυφτό στις αλάνες  και τα φύλλα που έπεφταν από τα δέντρα ήταν το φθινοπωρινό χαλί της αυλής μας και έκαναν τα πατήματά μας πάνω του, ηχηρά και αφράτα… Αυτά ξαναζώ στην εξοχή, νιώθοντας τυχερή και αρνούμενη να αποχωριστώ τις παιδικές αναμνήσεις… βλέπετε είμαι από κείνους που δεν μπορούν να ζουν σε ένα τόπο με μόνο μία ή έστω δύο εποχές… μ’ αρέσουν όλες, μ' αρέσει η εναλλαγή, ο ήλιος, η ζέστη, η βροχή, το κρύο και οι μυρωδιές που τα συνοδεύουν.
Γι’ α…