Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Σοφία Κολοτούρου, Επέτειος Πολυτεχνείου



ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Βρέφος οκτώ μηνών, τι να θυμάμαι
απ’
το Νοέμβρη του εβδομήντα τρία;
Τη νύχτα εκείνη, του Πολυτεχνείου
ανύποπτα με είδαν να κοιμάμαι
την ώρα που γραφόταν η ιστορία
που διδαχτήκαμε, στα χρόνια του σχολείου.

Ανύποπτα τους βλέπω να κοιμούνται
φιλήσυχους πολίτες, πια ενηλίκους,
που πίστεψαν πως είναι ελευθερία
να μεγαλώνουν, δίχως να φοβούνται
της φύσης τα στοιχειά, τους άγριους λύκους
με τεχνητή ασφάλεια, ευημερία.
Σ’ ένα κλουβί μες τις τερατουπόλεις
κι η κάμερα να τους ακολουθεί.
Ωστόσο εγώ αισθάνομαι ασφυξία.
Στον έλεγχο αντιδρώ της σκέψης μου όλης,
μα με πηγαίνουν επιδέξια προς τα κει,
με μια -μεσαίας τάξης- χρήσεως οδηγία.
Το παραδέχομαι, κι εγώ περιοδικά
διαβάζω λαϊφστάιλ, καταναλώνω.
Ρούχα, παπούτσια, έχω ένα σωρό.
Ριάλιτυ όλο βλέπω και φανατικά
στοιχηματίζω υπέρ κάποιου και μαλώνω,
νιώθοντας κάπως σαν να κέρδισα κι εγώ.
Ειδήσεις βλέπω, από κείνες τις ωραίες
τις πιπεράτες, τι φοράει κανείς
και ποιος μαλλιοτραβήχτηκε προχθές.
Ακούω όλους εκείνους, που σπουδαίες
εκφέρουν γνώμες, που αλλάζουν εξ αρχής.
Αρέσει και σε μένα ο χαβαλές.
Μα κάπου-κάπου, από τη χαύνωσή μου
μνήμες του Χάξλεϊ και τ
ου Όργουελ ξυπνούν.
Οι Άλφα, οι Βήτα, ο Μεγάλος Αδερφός.
Και θ
’ αναρωτηθώ, στη σύγχυσή μου
εάν υπάρχουν κι άλλοι, που ασφυκτιούν,
μήπως δεν είν
’ αυτός πολιτισμός.
Και θα σκεφτώ πως στου Πολυτεχνείου
τ’
όραμα πρέπει να συσπειρωθούμε
και πάλι, γιατί λείπει η Ελευθερία.
Ελπίδα μόνη κάποιες Διαδικτύου
φωνές και λίγα έντυπα – μ
’ αρκούνε.
Είμαστε πια πολλοί, που νιώθουμε ασφυξία.

Το παραπάνω ποίημα πρωτοδημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό ποίησης Ποιείν (2007)

Λίγα λόγια για τη Σοφία...
Η Σοφία Κολοτούρου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και ειδικεύτηκε στην Κυτταρολογία στα νοσοκομεία Πανεπιστημιακό Ηρακλείου Κρήτης και Άγιος Σάββας Αθηνών. Ασχολείται με την συγγραφή και την ποίηση, καθώς και με τον κοινωνικό ακτιβισμό πάνω στα προβλήματα ακοής και ειδικότερα στην μεταλωσσική κώφωση, που έχει και η ίδια. Τον Μάρτη του 2011 δημιούργησε στο facebook ομάδα συζητήσεων για τα προβλήματα ακοής με την επωνυμία ΚΟΥΦΟΧΩΡΙΟ.
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ
1) "Αν-επίκαιρα ποιήματα" (εκδόσεις Δαρδανός - Τυπωθήτω, 2007 - σειρά Λάλον Ύδωρ): συλλογή ποιημάτων που εντάχθηκε στη μικρή λίστα υποψηφιοτήτων για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω, το 2008. Δύο από τα ποιήματα της συλλογής μελοποιήθηκαν, το ένα από τον B.D. Foxmoor  των Active Member (στο άλμπουμ: Όταν οι μικρόνοοι hiphopραγούν, επανεκτέλεση στο La bruja muerta) και το άλλο από τον Κώστα Παρίσση (στο δίσκο: One For the Road του Δώρου Δημοσθένους).
2) ΚΟΥΦΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ; ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ; (εκδόσεις ΚΨΜ 2010, περιέχει κείμενα του ομώνυμου blog που ξεκίνησε το 2008 kofosi.blogspot.com, καθώς και ένθετο 16-σέλιδο κόμικ σχεδιασμένο από τον γνωστό σκιτσογράφο Σπύρο Δερβενιώτη.)
ΣΥΜΠΡΑΞΕΙΣ
1) Νέοι Ήχοι στο Παμπάλαιο Νερό (pampalaionero.wordpress.com - διαδικτυακή ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης σε παραδοσιακές μορφές), επιλογή και ανάρτηση ποιημάτων μαζί με τον Κώστα Κουτσουρέλη.
3) "Τρίλιζα": (συλλογή ποιημάτων εκδόσεις Βακχικόν 2012, μαζί με τους Θάνο Γιαννούδη και Ααρών Μνησιβιάδη, διαθέσιμη ως e-book εδώ: vakxikon.gr/content/view/1200/5829/lang,el)

Τη Σοφία εμείς τη γνωρίσαμε μέσα από το ποίημα που μοιραζόμαστε μαζί σας και από τότε αποτελεί για μας μια πολύτιμη φίλη!...
 Έχω μόλις διαβάσει το ποίημά της και θέλω να επικοινωνήσω μαζί της, να τη γνωρίσω, να της εκφράσω το θαυμασμό μου και να της ζητήσω την άδεια να δημοσιευθεί από το περιοδικό μας το ποίημά της. Τότε ανακαλύπτω, πως πάσχει από κώφωση και γι’ αυτό το λόγο δεν είναι δυνατό να ακούσω τη φωνή της.
Μπορώ μόνο, να επικοινωνώ μαζί της μέσω γραπτών μηνυμάτων…
Μπορώ όμως, να υποκλιθώ στη θέληση και την ικανότητά της να λέει περισσότερα από αυτά, που όλοι μαζί εμείς -  που μπορούμε να μιλήσουμε – λέμε. Σε όλα αυτά που ΛΕΕΙ  με την ψυχή της και που μπορούν να φτάσουν σε μας, μόνο αν ανοίξουμε κυριολεκτικά και μεταφορικά τα αυτιά μας. 
Γεια σου Σοφία, σ’ ευχαριστούμε, είναι τιμή μας.

Αν θέλετε κι εσείς να γνωρίσετε τη Σοφία επισκεφτείτε τη εδώ: http://www.sofiakolotourou.gr




Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...