Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Λόγια ψυχής

Ένα καθημερινό βράδυ κοντεύει να φτάσει στα μισά... Ο καφές έχει αρχίσει και νερώνει από τα παγάκια που λιώνουν. Ψιχαλίζει εδώ και κανένα εικοσάλεπτο και κοιτιέστε με τον συνάδελφο... 
Αν δεν βρέξει πιο δυνατά, κάποιος θα κάνει την βλακεία με τέτοια γλίτσα στον δρόμο λέει και κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι... και πριν περάσουν δυο λεπτά, η φωνή του διαβιβαστή, σου τσιμπάει την αδρεναλίνη!... 




- Α 88;;...
- ΔΙΑΒΙΒΑΣΕ ΚΕΝΤΡΟ... 
- 38ο χλμ τάδε, έχουμε τροχαίο με ανατροπή οχήματος και εγκλωβισμό!... Αναφέρεται επείγον!...
 Όχι ρε πούστη, τι το μελετάγαμε;;;
- Καλώς κέντρο!
Το ασθενοφόρο ξεκινάει, οι φάροι ανάβουν και καθώς η ταχύτητα αυξάνεται και η σειρήνα είναι έτοιμη να μπει, αρχίζουν οι σκέψεις καθώς το άγχος για το τι θα συναντήσεις αρχίζει και ανεβάζει στροφές!...
Θα είναι τελικά σοβαρό;; Θα έχει νεκρούς;; Θα έχει κόσμο μαζεμένο;; Θα έχει πάει η Πυροσβεστική;; Θα έχει Αστυνομία στο σημείο;; Θα είναι ένα ή περισσότερα άτομα;; Σε τι κατάσταση θα είναι οι τραυματίες;;
Το μυαλό αρχίζει και γεμίζει εικόνες - πάντα σκεφτόμαστε τα χειρότερα - εικόνες που έχουμε συναντήσει και παλιότερα και μας έχουν μείνει στο μυαλό! 
Όσο πλησιάζει το ασθενοφόρο στο τροχαίο, η καρδιά ανεβάζει σφίξεις. Πέρασε τους 100 χτύπους και τρέχει πιο γρήγορα από το όχημα!...
Μετά από λίγα λεπτά, έχουμε οπτική επαφή με το τροχαίο!...
Ένας μπλε φάρος περιπολικού αναβοσβήνει... αυτοκίνητα δεξιά του δρόμου και κόσμος μαζεμένος... όχι πολύς, λόγω ώρας...
Βλέπουμε το αυτοκίνητο... δεν έχει ανατραπεί ευτυχώς, άλλα είναι σχεδόν διαλυμένο!...
Σταματάμε μπροστά από το περιπολικό και πίσω από το όχημα...
Ο οδηγός είναι ο μισός έξω από το παράθυρο, ακίνητος!...
Η θέση και η πόρτα του συνοδηγού έχει παραμορφωθεί!...
- Υπάρχει κι άλλος μέσα!... 
- Το αμάξι χτύπησε μάλλον στις μπαριέρες!...
- Κέντρο, στείλε κι άλλο ασθενοφόρο!...
- Κάλεσε και την Πυροσβεστική!...
Ο συνάδελφος συνοδηγός έχει βγει και πάει και στις δυο πλευρές του αμαξιού για μια γρήγορη πρώτη εκτίμηση. Εσύ ρίχνεις το φως του προβολέα στο αμάξι...
Έρχεται τρέχοντας...
- Ο οδηγός ζει, άλλα μάλλον έχουν σφηνωθεί τα πόδια του και η πόρτα δεν ανοίγει... ο συνοδηγός φαίνεται τελειωμένος!...
- Φέρε κολάρα και σανίδα και βλέπουμε!...
Η βροχή πέφτει σιγά σιγά και εκνευριστικά, ίσα ίσα για να θολώνει το βλέμμα σου...
Ο οδηγός ζει! Του μιλάς και απαντάει, αλλά λέει ασυναρτησίες... Πώς σε λένε; του λες και του περνάς το αυχενικό κολάρο, μαζί με τον συνάδελφο.
Στα χέρια σου αισθάνεσαι τρυπηματάκια. Είναι γεμάτος γυαλιά από το παράθυρο και τα γάντια τρυπάνε!... Συνεχίζεις όμως!... Φωνάζεις στον κόσμο.
- ΕΛΑΤΕ ΔΥΟ ΤΡΕΙΣ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ!...
Ο συνάδελφος πάει με φακό ξανά στον συνοδηγό. Το στόμα γεμάτο αίματα!... Κάπου 25 χρόνων... ο αυχένας σε μια αφύσικη θέση και το σώμα κουλουριασμένο ανάμεσα στο σπασμένο μπροστινό και το πίσω κάθισμα... 
Μπαίνεις σχεδόν όλος μέσα από το παράθυρο. Τον σκουντάς και τον τσιμπάς με δύναμη στο αυτί... δεν αντιδρά καθόλου... κόρες ματιών δεν φαίνονται καθαρά!... Γαμώ τα σκοτάδια και τους φακούς!... Πας πάλι δίπλα!...
- Μαλάκα έχει τελειώσει μάλλον!...
- Ας βγάλουμε αυτόν μέχρι να έρθει το άλλο ασθενοφόρο και η Πυροσβεστική για να κόψει την πόρτα του συνοδηγού και να δούμε τι γίνεται!
Έχουν ήδη έρθει τρεις πολίτες. Τραβάς την πόρτα του οδηγού με δύναμή και λες ''ας κρατήσει ένας την πόρτα ανοιχτή και να την τραβάει'' και ο συνάδελφος φέρνει την σανίδα δίπλα στο κάθισμα! Τώρα αρχίζει ο απεγκλωβισμός. Η βροχή ακόμη δεν σταμάτησε... Σειρήνες ακούγονται στο βάθος!!... Επιτέλους βοήθεια!!! Ένα χαμόγελο αισιοδοξίας χαράζεται στα χείλη και των δυο διασωστών...

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ, ΠΟΣΕΣ ΜΕΡΕΣ ΖΩΗΣ ''ΧΑΝΕΙ'' ΕΝΑΣ ΔΙΑΣΩΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΕΝΟΣ ΣΟΒΑΡΟΥ ΤΡΟΧΑΙΟΥ
ΣΕ ΤΙ ΡΥΘΜΟΥΣ ΧΟΡΕΥΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ. ΟΤΙ Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ, ΤΟΥ ΛΑΔΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΠΟΝΟΥ ''ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΝ'' ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΥΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΥΚΟΛΑ
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΑΝ ''ΛΕΤΣΟΥΣ'' ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΑ ΞΕΘΩΡΙΑΣΜΕΝΑ ΜΠΟΥΦΑΝ ΚΑΙ ΜΠΛΟΥΖΑΚΙΑ ΜΕ ΑΣΠΡΕΣ ΣΤΑΜΠΕΣ ΑΠΟ ΙΔΡΩΤΑ.
ΓΙΑΤΙ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΟΤΙ ΚΑΜΜΙΑ ΓΡΑΒΑΤΑ ΔΕΝ ΕΣΩΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΖΩΗ, ΙΣΑ ΙΣΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΑΡΚΕΤΕΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ!...

Μ. Σ.

Αφιερωμένο σ' όλους εκείνους που εγκρίνουν την απόλυση 800 ατόμων από το ΕΚΑΒ, μέχρι το τέλος του 2013, θα προσθέσουμε εμείς.



Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

8 τρόποι για να νιώθετε ευτυχισμένοι

Λένε πως η ευτυχία είναι χαρούμενες στιγμές. Άλλοι πάλι λένε πως η ευτυχία είναι τρόπος ζωής και διδάσκεται. Ό,τι από τα δύο κι αν είναι, εμείς βρήκαμε οχτώ τρόπους για να νιώθετε ευτυχισμένοι και σας τους παρουσιάζουμε.

Απολαύστε τα μικρά πράγματα
Για μια στιγμή καθημερινά, δώστε μεγαλύτερη προσοχή σ' αυτά που είναι γύρω σας,  όπως τον ήλιο, έτσι όπως μπαίνει στο δωμάτιό σας το πρωί ή στο άρωμα του καφέ σας. Εκτιμώντας καθημερινά μικρά απλά πράγματα, θα διαπιστώσετε πόσο εύκολα μπορείτε να χαμογελάτε και πόσο τυχεροί είστε για το λόγο αυτό.

Μην είστε τελειομανείς
Το σπίτι δεν γίνεται να είναι πάντα άψογο και τακτοποιημένο. Μια αργία δεν μπορεί πάντα να την περάσετε  έτσι ακριβώς όπως σχεδιάσατε, ούτε τα παιδιά σας μπορούν πάντα να συμπεριφέρονται έτσι όπως θέλετε. Αντί λοιπόν να εστιάζετε κάθε φορά σε ό,τι πάει "στραβά" επικεντρωθείτε στα θετικά. Σ' ένα όμορφο απόγευμα με την οικογένειά σας ή τους φίλους σας, σε ένα ευχάριστο τηλεφώνημα, στην αγκαλιά που θα πάρετε απ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...