Το πρώτο μου βιβλίο...

Το πρώτο μου βιβλίο...



Συμμετέχοντας σ' αυτή την υπέροχη σκυταλοδρομία αναμνήσεων, που ξεκίνησε ο καλός μας φίλος ο Γιάννης (idipoton.blogspot.gr), ακολούθησε η Μαρία μας (mytripssonblog.blogspot.gr) και μετά η Αριστέα μας (princess-airis.blogspot.gr) θέλω κι εγώ, να κάνω μαζί σας, αυτό το ταξίδι...

Μεγάλωσα σ' ένα σπίτι όπου ποτέ δεν έλειπε η βιβλιοθήκη, γεμάτη με λογιών - λογιών βιβλία. Οι γονείς μου, τα αγαπούσαν ιδιαίτερα και με έκαναν να τα αγαπήσω κι εγώ, από πολύ μικρή. Τα πρώτα, που βέβαια δεν διάλεξα εγώ και φυσικά δεν μπορούσα να διαβάσω μόνη μου, ήταν μικρές ιστορίες σε στίχους και ήμουν δεν ήμουν τριών...

Ακολούθησαν τα παραμύθια κατά δεκάδες και σε τόμους ακόμα, που δεν τα χόρταινα. Πάντα μέσα στα δώρα γιορτών και γενεθλίων υπήρχε και ένα βιβλίο κι άλλες φορές έτσι, χωρίς καμιά
αφορμή.

Το πρώτο βιβλίο, που διάλεξα μόνη μου, ήταν το "Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν" της Μπέτυ Σμιθ. Ο λόγος που το διάλεξα ήταν το μικρό κειμενάκι στην πρώτη του σελίδα, αμέσως μετά τον τίτλο: "Είναι κάποιο δέντρο που φυτρώνει στο Μπρούκλιν. Μερικοί το λένε Δέντρο του Ουρανού. Όπου κι αν τύχει να πέσει σο σπόρος του θα φυτρώσει ένα δέντρο που παλεύει να φτάσει στον ουρανό. Φυτρώνει μέσα σε μαντρωμένες αυλές και σε σωρούς πεταμένα σκουπίδια. Ξεφυτρώνει μέσα από σκάρες υπογείων. Είναι το μοναδικό δέντρο που φυτρώνει ακόμα και στο τσιμέντο. Ψηλώνει και θεριεύει... Ζει χωρίς ήλιο, χωρίς νερό και όπως φαίνεται και χωρίς χώμα. Θα το πρόσεχαν και θα το έβρισκαν ίσως και ωραίο αν δεν ήταν τόσο κοινό...".

Αυτό ήταν! Το κείμενο με μάγεψε! Λειτούργησε σαν μαγνήτης! Ήθελα οπωσδήποτε να διαβάσω γι' αυτό το δέντρο... ήθελα οπωσδήποτε να μάθω για την ιστορία της οικογένειας του Τζόνυ Νόλαν, που βρέθηκε στην Αμερική, όπως τόσοι άλλοι, από την Ευρώπη κάπου εκεί στα 1912, αναζητώντας μια θέση στον ήλιο. Διάβασα για τις σκέψεις τους, για τον τρόπο που μεγάλωναν τα παιδιά τους, για τον αγώνα τους να αποκτήσουν ένα τάφο, ο οποίος ήταν το μοναδικό κομμάτι γης που μπορούσε να είναι δικό τους.

Δεν θα σας πω, πώς τελειώνει το βιβλίο, ούτε αν έχει ευχάριστο ή δυσάρεστο τέλος. Αυτό που θα σας πω, είναι πως αυτό το βιβλίο με βοήθησε να καταλάβω πολλά πράγματα για τη ζωή των ανθρώπων, τις σκέψεις τους, τα θέλω τους, τις αδυναμίες και τις δυνατότητές τους, τα όνειρά και τις επιδιώξεις τους. Με μάγεψε και το φυλάω ακόμα στη βιβλιοθήκη μου, με πολύ αγάπη...
Αν δεν το έχετε διαβάσει, αναζητήστε το, είμαι σίγουρη πως θα σας αρέσει!

Θέλω με την ευκαιρία, να ευχαριστήσω θερμά, τη Μάνια για την ιδέα και το Γιάννη, που έκανε γνωστό σε μένα και τους υπόλοιπους φίλους, το blog game αυτό!



[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Τα ψηλά τακούνια έχουν ...ιστορία!

Τα ψηλά τακούνια έχουν ...ιστορία!



Όλες τα αγαπάμε, οι περισσότερες από μας τα φοράνε, κάποιες μόνο τα θαυμάζουν, αλλά δεν το επιχειρούν. Αναμφισβήτητα τα ψηλά τακούνια, αποτελούν ένα άκρως εντυπωσιακό κομμάτι της γυναικείας εμφάνισης, σύμβολο θηλυκότητας και γοητείας.

Η ιστορία τους ξεκινά από τους αρχαίους χρόνους, αφού σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα ψηλοτάκουνα παπούτσια υπήρχαν τόσο στην αρχαία Αίγυπτο, όσο και στην αρχαία Ελλάδα (από τον μεγάλο Έλληνα υποδηματοποιό Ιφικράτη), αλλά και τη Μογγολία. Με την πάροδο των χρόνων τα ψηλοτάκουνα αγαπήθηκαν και φορέθηκαν όχι μόνο από γυναίκες, αλλά και από άνδρες.


Λέγεται, ότι το 1533 η Ιταλίδα Αικατερίνη των Μεδίκων στο γάμο της με τον Δούκα της Ορλεάνης (που αργότερα έγινε ο βασιλιάς Ερρίκος ο 2ος της Γαλλίας), θέλησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις του χαμηλού της ύψους, φορώντας τακούνια. Οι κυρίες της Αυλής και οι ευγενείς, έσπευσαν να υιοθετήσουν το παράδειγμά της με τακούνια, που συχνά άγγιζαν τα δώδεκα εκατοστά. Παράλληλα γίνονται σύμβολο εξουσίας και ισχύος, αφού ήταν ένα προϊόν, που είχαν τη δυνατότητα να αποκτήσουν μόνο οι εύποροι.

Τον 17ο και τον 18ο αιώνα ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο 14ος φορά τακούνια ύψους δεκατριών εκατοστών, σε σχήμα κλεψύδρας, για να φαίνεται πιο ψηλός και φυσικά απαγορεύει στους κοινούς θνητούς να κάνουν το ίδιο. Επιβάλλει μάλιστα ποινή θανάτου, σε όσους παραβούν τον κανόνα. Η Γαλλική επανάσταση έβαλε τέλος στη μοναρχία, αλλά και στα τακούνια...



Στα μέσα του 19ου αιώνα ανοίγει το πρώτο εργοστάσιο παπουτσιών στην Αμερική. Έτσι, οι πλούσιες Αμερκανίδες, που αγαπούσαν τη μόδα, δεν χρειαζόταν πια να φέρουν τα παπούτσια τους από το Παρίσι.

Στις αρχές του 20ου αιώνα η χειραφέτηση της γυναίκας, σηματοδοτεί την κατάργηση του κορσέ αλλά και την επιστροφή σε χαμηλότερα και πιο πρακτικά παπούτσια. Όταν (μετά το 1920) το μήκος της φούστας άρχισε να ανεβαίνει η εμφάνιση απαιτούσε όχι μόνο πρακτικά αλλά και όμορφα παπούτσια, που θα κολακεύουν τη γυναικεία σιλουέτα. Στη δεκαετία του 30, τα παπούτσια βάφονται σε διάφορα χρώματα, φωτεινά και ζωηρά, κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα πέδιλα και κατασκευάζονται παπούτσια και από δέρμα φιδιού και σαύρας. Το ύψος των τακουνιών, φτάνει τα πεντέμισι εκατοστά.


Κατά τη διάρκεια των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, δεν ήταν δυνατό οι γυναίκες να φορούν ψηλοτάκουνα. Το χαμηλό κόστος και η άνεση, που πρόσφεραν τα χαμηλά παπούτσια, ήταν ο βασικότερος λόγος για να τα προτιμούν.

Στη δεκαετία του '50 η γόβα στιλέτο ανεβάζει το γυναικείο τακούνι σε νέα ύψη, για να ξανακατέβει τη δεκαετία του '60 και του '70 σε ύψη κατάλληλα για swing και disco. Θα επιστρέψει πάλι στη δεκαετία του '80, για να παραμείνει στο προσκήνιο σταθερά.
Δεν είναι άλλωστε τυχαία η ρήση του διάσημου σχεδιαστή ψηλοτάκουνων παπουτσιών Manolo Blahnik (έκανε την εμφάνισή του τη δεκαετία του '90), ο οποίος είπε: "Πάντα πίστευα ότι υπάρχουν στιγμές μέσα στη μέρα, που τα ίσια παπούτσια φαίνονται πολύ ωραία, αλλά για το βράδυ προτιμώ μόνο τα ψηλά τακούνια και όσο πιο ψηλά, τόσο πιο καλά".

Η Μαίρλιν Μονρό, η γυναίκα που ανέδειξε καλύτερα από κάθε άλλη τα ψηλοτάκουνα, είχε πει: "Δεν ξέρω ποιος εφηύρε τα ψηλά τακούνια, αλλά όλες οι γυναίκες του οφείλουμε πολλά". Τι κρίμα, που δεν τον γνωρίζουμε...



[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Όλη η ιστορία της σχολικής ζωής σε ένα μουσείο!

Όλη η ιστορία της σχολικής ζωής σε ένα μουσείο!



Το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης του Εθνικού Κέντρου Έρευνας και Διάσωσης Σχολικού Υλικού (ΕΚΕΔΙΣΥ), φιλοξενεί τις σχολικές αναμνήσεις όλων μας, αφού τα εκθέματά του ξεκινούν από τον 17ο αιώνα, ως τις μέρες μας. Ας το γνωρίσουμε...

Ένα διατηρητέο νεοκλασικό του 1850, στην Πλάκα (οδός Τριπόδων 23) στεγάζει αυτό το ξεχωριστό μουσείο, το οποίο είναι υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων, ενώ είναι μέλος και του Δικτύου Μουσείων και Πολιτιστικού Φορέων του Ιστορικού Κέντρου Αθηνών.

Στόχος του δεν είναι άλλος από τη διάσωση, την έρευνα και τη μελέτη της ιστορίας της εκπαίδευσης και των σχολείων της χώρας μας. Οι Συλλογές του περιλαμβάνουν αναγνωστικά βιβλία, σχολικά βιβλία του δημοτικού και του γυμνασίου, καθώς και σχολικά βιβλία από όλο τον κόσμο, παιδικά βιβλία και σχολικό υλικό.

Πέρα από τις Συλλογές, το μουσείο έχει ποικίλες δραστηριότητες, όπως, συμμετοχές σε Εκθέσεις και Συνέδρια (Διεθνής Έκθεση Βιβλίου, Γιορτή Πολυγλωσσίας Δήμου Θεσσαλονίκης), διοργανώνει Πανελλήνιους Μαθητικούς Διαγωνισμούς, ημερίδες και συνέδρια, ενώ δραστηριοποιείται και στις εκδόσεις, σε σεμινάρια εξ αποστάσεως, επιμορφωτικά προγράμματα για εκπαιδευτικούς, γονείς και φοιτητές. Διαθέτει εργαστήρια για παιδιά και εκπονεί εκπαιδευτικά προγράμματα για σχολεία και όχι μόνο.


Το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης είναι ένας ζωντανός χώρο στον οποίο, τα παιδιά μαθαίνουν με βιωματικό τρόπο και οι ενήλικες ανασύρουν από τη μνήμη τους τους σχολικές τους αναμνήσεις ή μαθαίνουν κι αυτοί για παλαιότερες σχολικές εποχές των γονιών και των παππούδων τους. Όλη η ελληνική εκπαίδευση βρίσκεται στους ορόφους αυτού του υπέροχου κτιρίου γεμίζοντας τους επισκέπτες με γνώση, νοσταλγία και συγκίνηση.

Στη μόνιμη Έκθεση του μουσείου, ο κάθε επισκέπτης μπορεί να δει τις σχολικές εκδόσεις, το σχολικό υλικό που ξεκινά από τον 17ο αι και φτάνει ως και τον 20ο, ενώ μπορούν να δουν την αναπαράσταση της σχολικής τάξης του ΄50, με τα ξύλινα θρανία. Στην αίθουσα αυτή, μάλιστα, πραγματοποιούνται εκπαιδευτικά προγράμματα.


Το μουσείο λειτουργεί καθημερινά  από 10:00 - 18:00 και τα Σαββατοκύριακα 11:00 - 19:00, ενώ τη Δευτέρα παραμένει κλειστό. Η είσοδος είναι 3€ και δωρεάν για εκπαιδευτικούς και παιδιά κάτω των 12 χρόνων, καθώς και σε κατόχους κάρτας εισόδου σε Μουσείο.
Διεύθυνση: Οδός Τριπόδων 23, Πλάκα (Αθήνα 10558), τηλέφωνο: 210 3250341
Περισσότερες πληροφορίες για τις δραστηριότητες και τα εκπαιδευτικά του προγράμματα, θα βρείτε εδώ.


Πηγή πληροφοριών: ekedisy.gr
Κείμενο: "to e-periodiko mas"
[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Τα πιο μικρά και περίεργα κρατίδια του κόσμου!

Τα πιο μικρά και περίεργα κρατίδια του κόσμου!



Αν σας πει κάποιος πως μπορείτε να δημιουργήσετε μια δική σας χώρα, με τους δικούς σας νόμους και να την αποκαλέσετε κυρίαρχο κράτος, θα γελάσετε ασφαλώς! Πριν το κάνετε ας δούμε αν υπάρχουν τέτοια κράτη και πώς γίνεται να υπάρχουν...

Οι λόγοι που μπορεί κάποιος να δημιουργήσει ένα μικρό έθνος, μπορεί να είναι ένα πείραμα, μια μορφή διαμαρτυρίας, μια μορφή τέχνης ή ακόμα κι ένα αστείο ή και για εγκληματική δραστηριότητα.

Αν τώρα αναρωτιέστε αν υπάρχουν τέτοια κράτη, ανακαλύψαμε κάποια και σας τα παρουσιάζουμε.


1. Πριγκιπάτο του Sealand - Principality of Sealand
Είναι το πιο γνωστό μικρό έθνος του κόσμου. Βρίσκεται ανοιχτά των Αγγλικών ακτών, έχει έκταση 0.00055 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 27 κατοίκους με την απογραφή του 2002. Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ένα φρούριο, το οποίο το κατέλαβε το 1967 ο Πάντυ Ρόι Μπέιτσ (που στη συνέχεια άλλαξε το όνομά του σε Νοκ Τζον) και το χρησιμοποίησε για να δημιουργήσει ένα πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό. Αυτό και η οικογένειά του διεκδίκησαν το φρούριο ως ένα ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης διαβατηρίων.

Ισχυρίστηκαν μάλιστα, ότι το κράτος τους είχε γίνει ανεξάρτητο αφού η Γερμανία απέστειλε διπλωμάτη και η δικαστική απόφαση του 1968 του Ηνωμένου Βασιλείου που ανέφερε ότι λόγω της θέσης του, το φρούριο βρίσκεται σε διεθνή ύδατα και για το λόγο αυτό είναι εκτός της δικαιοδοσίας των Βρετανών, πέτυχαν αυτό που ήθελαν. Το εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι το 1978 ο Αλεξάντερ Άκενμπαχ, ανακήρυξε τον εαυτό του πρωθυπουργό του κρατιδίου και με τη βοήθεια Γερμανών και Ολλανδών υποστηρικτών του, οργάνωσε ένοπλη επίθεση στις εγκαταστάσεις. Τελικά οι οικογένεια του Νοκ, κατάφερε με στρατολόγηση ένοπλων δυνάμεων να το πάρει πίσω...

2. Δημοκρατία της Μολοσσίας - Republic of Molossia
Η μικρή αυτή δημοκρατία, έχει έδρα της το Ντέιτον της Νεβάδα και η έκτασή της (58 τ. χιλιόμετρα) περιλαμβάνει κατ' ουσία το σπίτι του Προέδρου της, Κέβιν Μπο, την αυλή εμπρός και πίσω και δύο ακίνητα που αγόρασε ο ίδιος στην Πενσυλβάνια και την Καλιφόρνια. Εντύπωση προκαλεί ο ισχυρισμός του ότι του ανήκει ένα σημείο στον Ειρηνικό Ωκεανό και 4.881 τετραγωνικά μίλια στην ...Αφροδίτη! Το στυλ του με την στρατιωτική στολή και τα μεγάλα γυαλιά ηλίου, κάνει πολλούς να αναρωτιούνται αν πρόκειται για αλαζόνα δικτάτορα ή για τρελό. Παρόλα αυτά η Δημοκρατία της Μολοσσίας πληρώνει φόρους στις ΗΠΑ, ενώ έχουν απαγορευτεί στο έδαφός της όπλα, θαλάσσιοι ελέφαντες, γατόψαρα, κρεμμύδια και ό,τι έχει σχέση με το Τέξας με εξαίρεση τον ποπ σταρ Κέλι Κλάρκσον! Αν, τώρα αναρωτιέστε πώς οι κάτοικοι αντιμετωπίζουν όλο αυτό, να σας πούμε πως είναι μόλις 2 -3!

3. Το πριγκιπάτο του Χατ Ριβερ - Principality of Hutt River
Ιδρύθηκε το 1970 και βρίσκεται στη Δυτ. Αυστραλία, με έκταση που δεν ξεπερνά τα 72 τ.χιλιόμετρα, από τον Λέοναρντ Κάσλεϊ. Η έκτασή του είναι ιδιοκτησία πέντε οικογενειών, οι οποίες βρέθηκαν σε διαμάχη με την κυβέρνηση της Δ. Αυστραλίας για το ποσοστό καλλιέργειας του σιταριού, Έχοντας παράξει πολύ περισσότερο σιτάρι από το επιτρεπτό, υπήρξε μια εκτενής αλληλογραφία μεταξύ της κυβέρνησης της Δ. Αυστραλίας και του Λ. Κάσλεϊ, ο οποίος από λάθος, αναφέρθηκε ως Διοικητής της επαρχίας Χατ Ρίβερ, δίνοντάς του έτσι το νομικό δικαίωμα να χρησιμοποιεί τον τίτλο αυτό. Λίγο αργότερα, άλλαξε αυτό τον τίτλο σε "Αυτού βασιλική Υψηλότης Πρίγκιπας Λέοναρντ Ι", έτσι ώστε να επωφεληθεί από ένα παλιό νόμο, που έλεγε ότι όποιος ανακατεύεται στις δουλειές του βασιλιά, μπορεί να κατηγορηθεί για προδοσία. Αυτό το νόμο χρησιμοποίησε για να δικαιολογήσει την απόσχιση της "χώρας" του από την Αυστραλία.

4. Το βασίλειο του Άλλου Κόσμου - The Other World Kindom
Το βασίλειο αυτό, που έχει έκταση μόλις 0.02 τ. χιλιόμετρα, δημιουργήθηκε από μια γυναίκα την Αυτής βασιλική Υψηλότητα βασίλισσα Πατρίτσια Ι, στην Τσεχία, όταν δήλωσε πως το θέρετρό της είναι κυρίαρχο κράτος. Στο βασίλειο αυτό, που όπως καταλαβαίνετε είναι μητριαρχικό, είναι αποκλεισμένοι οι άντρες και κάτω από τη βασίλισσα που είναι ο απόλυτος μονάρχης, υπάρχουν διάφορα επίπεδα ευγένειας τα οποία κατέχουν μόνο γυναίκες. Αν αναρωτιέστε για τη θέση των ανδρών στην κοινωνία αυτή, να σας πούμε πως ανήκουν σε κατώτερες κοινωνικές τάξεις, που φτάνουν μέχρι τους σκλάβους. Σ' αυτή τη χώρα αν και μικρή θα συναντήσει κανείς πολλά κτίρια, υπαίθριους χώρους, αλλά και αίθουσες βασανιστηρίων! Εκδίδει δικό της νόμισμα, διαβατήρια και διαθέτει σημαία και εθνικό ύμνο.

5. Γουέιβ Λαντ - Waveland
Μια χώρα χωρίς κατοίκους που εκτείνεται σε 784 τ. χιλιόμετρα, είναι ένα βραχώδες νησί κοντά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1997 ακτιβιστές της Greenpeace, κατέλαβαν για λίγο το νησί, ως διαμαρτυρία για την γεώτρηση πετρελαίου στην περιοχή. Δήλωσαν πως το νησί αποτελεί ένα νέο κυρίαρχο κράτος με το όνομα Waveland και θα προσφερόταν σε όποιο πολίτη ήθελε να αναλάβει τη διαχείρισή του και τη συνέχιση του έργου της Greenpeace. Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιρλανδία, η Ισλανδία και η Δανία αμφισβήτησαν την κυριαρχία του κράτους αυτού για κάποιο χρονικό διάστημα. Στην πορεία, η βρετανική κυβέρνηση δήλωσε πως δεν έχει κανένα πρόβλημα με τις δράσεις της Greenpeace και απλά αγνόησε το θέμα. Η οργάνωση υποστήριξε ότι οικονομικά το σχέδιο ήταν ασύμφορο και σήμερα, το μόνο που έχει μείνει είναι ο ηλιακός φάρος που βοηθά τα πλοία να μη χτυπήσουν πάνω στο νησί.

6. Το δουκάτο της Δυτικής Ανταρκτικής - Grand Duchy of Westarctica
Το 2001 ο Αμερικανός Τρέβις Μακ Χένρι, εκμεταλλευόμενος τη συνθήκη της Ανταρκτικής που απαγορεύει σε χώρες να διεκδικήσουν εδάφη, αλλά όχι σε μεμονωμένα άτομα, ισχυρίστηκε ότι το έδαφος έκτασης 1,610,000 τ. χιλιομέτρων του ανήκει και ίδρυσε μια χώρα. Οι επιστολές που ακολούθησαν σε διάφορες κυβερνήσεις στον κόσμο, που ενημέρωναν γι' αυτό, έτυχαν πλήρους αδιαφορίας. Η περιοχή της Δυτικής Ανταρκτικής δεν έχει πληθυσμό, εκτός από ορισμένες ερευνητικές εγκαταστάσεις που υπάρχουν εκεί και κατά καιρούς "φιλοξενούν" επιστήμονες. Έχει όμως δικό της νόμισμα και γραμματόσημα, τα οποία είναι διαθέσιμα μόνο για συλλέκτες.

7. Το νησί του Ρόδου - Rose Island
Το νησί αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από μια τεχνητή πλατφόρμα έκτασης 0.0004 τ. χιλιομέτρων την οποία κατασκεύασε ο Ιταλός μηχανικός Τζόρτζιο Ρόζα  ανοιχτά των ακτών του Ρίμινι στην Ιταλία. Η πλατφόρμα αυτή διέθετε μια σειρά καταστημάτων για τους τουρίστες, εστιατόριο, κλαμπ και φυσικά κατάστημα σουβενίρ. Ένα χρόνο αργότερα ο Ρόζα διακήρυξε την ανεξαρτησία του "νησιού" από την Ιταλία. Τότε, τέσσερις στρατιωτικοί αξιωματικοί της αστυνομίας και φοροεισπράκτορες στάλθηκαν στην πλατφόρμα για να πάρουν τον έλεγχο. Όταν το κατάφεραν και την εκκένωσαν χρησιμοποίησαν εκρηκτικά για να την καταστρέψουν και να εξαφανίσουν κάθε διάθεση επανάληψης ανάλογου εγχειρήματος.

8. Αλκατράζ - Alcatraz, Ιταλία
Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα οικο-χωριό που βρίσκεται στην Ούμπρια και αυτοανακηρύχθηκε δημοκρατία για να συνεχίσει ως ανεξάρτητο κράτος. Αυτοαποκαλείται μάλιστα ως "η ουτοπία της προόδου" και κατοικείται από μια μικρή κοινότητα οικολόγων. Το κράτος αυτό διέπεται από το "λόγο τιμής" και τον "αμοιβαίο σεβασμό" και έχει δικό του νόμισμα καθώς και διαβατήρια!

9. Πριγκιπάτο της Σεμπόργκα - Seborga, Ιταλία
Κατά τη δεκαετία του ΄60 ο Τζόρτζιο Καρμπόνε ήταν επικεφαλής μιας τοπικής κοοπερατίβας με αντικείμενο τα λουλούδια. Έδωσε λοιπόν την ιδέα η Σεμπόργκα, που βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία, να αποκτήσει την ξεχασμένη της ιστορική ανεξαρτησία και την ανακύρηξε πριγκιπάτο του οποίου πρίγκιπας έγινε ο ίδιος. Ο θάνατός του το 2009 δεν εμπόδισε να συνεχιστεί η ανεξαρτησία της περιοχής.

10. Κριστιάνια - Christiania, Δανία
Πρόκειται για την πιο διάσημη αυτοανακηρυσσόμενη ανεξάρτητη κοινότητα του κόσμου, η οποία είναι μια πόλη ελεύθερη μέσα στην πρωτεύουσα της Δανίας την Κοπεγχάγη. Δημιουργήθηκε το 1971, από μια ομάδα χίπηδων και καλλιτεχνών που εγκαταστάθηκαν εκεί και τη μετέτρεψαν σε ιδιωτική πόλη, απορρίπτοντας τον έλεγχο του κράτους. Η Κριστιάνια,  παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν νόμοι, αναγνωρίζεται από το κράτος της Δανίας και μάλιστα αποτελεί ένα από τα πιο τουριστικά μέρη της πρωτεύουσας με αμέτρητους επισκέπτες όλο το χρόνο.



Πηγή πληροφοριών: alexiptoto.comclickatlife.gr
Κείμενο: "to e-periodiko mas"
[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Κρατήστε το πνεύμα των Χριστουγέννων και μετά τις γιορτές...

Κρατήστε το πνεύμα των Χριστουγέννων και μετά τις γιορτές...


after-christmas-decoration

Κάθε χρόνο μετά τις γιορτές, έρχεται η ώρα να αποχωριστούμε όλη αυτή τη χαρούμενη και ζεστή διακόσμηση. Ποτέ δεν ήταν ευχάριστο για καμιά μας, όμως υπάρχουν μερικοί τρόποι να κρατήσουμε την όμορφη ατμόσφαιρα για πολύ περισσότερο.

Αν για παράδειγμα, σας δώρισαν ή φτιάξατε μόνες σας (όπως κάναμε εμείς) μια χριστουγεννιάτικη σύνθεση όπως αυτή της φωτογραφίας, μπορείτε να την κρατήσετε και μετά τις γιορτές, αντικαθιστώντας όλα τα χρυσαφί μέρη με καρπούς, κουκουνάρια, ξύλα κανέλας, φλούδες δέντρων και το κόκκινο κερί με λευκό.

after-christmas-decoration

Το αποτέλεσμα, θα είναι εξίσου χαρούμενο, άκρως χειμωνιάτικο και ποτίζοντάς το τακτικά θα σας κάνει παρέα για αρκετό καιρό.

Γεμίστε μερικά βάζα με νερό, βυθίστε μερικά γυμνά κλαδιά και ανάψτε ένα κεράκι που επιπλέει. Το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό όπως βλέπετε!
Λίγο ...χιόνι, μερικά βάζα, χοντρά κεράκια κι έτοιμο!

after-christmas-decoration

Χιονισμένα κεριά κι εδώ!...
Αυτοί οι τάρανδοι, έμεινα να κάνουν παρέα με τα κεράκια στα ρετρό ποτήρια και τα κουκουνάρια!

after-christmas-decoration

Λίγα κουκουνάρια, μπορούν να συγκρατήσουν τα λευκά κεριά... αλλά και τα χοντρά!

after-christmas-decoration

Αρωματικά φυτά, τυλιγμένα με εφημερίδα, σπάγκο και δαντελένια κορδέλα!
Κουκουνάρια που έγιναν κηροπήγια!

after-christmas-decoration

Απλά και χαριτωμένα. Εκτός από την αρχική, τις υπόλοιπες προτάσεις είναι από το  Pinterest, όπου οι ιδέες είναι ανεξάντλητες.

Ό,τι κι αν επιλέξετε, θυμηθείτε: Το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν μπορεί να κρατηθεί γύρω μας, αν πρώτα δεν το έχουμε κρατήσει μέσα μας! Να είστε όλοι, καλά!...


[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Η ιστορία της τράπουλας.

Η ιστορία της τράπουλας.



Μια από τις συνήθειες των ημερών πριν και μετά την Πρωτοχρονιά, αποτελεί και το παιχνίδι με τα χαρτιά, για το καλό του νέου χρόνου. Ποια είναι όμως η ιστορία της τράπουλας και από πού προήλθε;

Κατ' αρχήν η λέξη τράπουλα σημαίνει δεσμίδα παιγνιοχάρτων και προέρχεται από την ιταλική λέξη "trappola" η οποία σημαίνει παγίδα, δόλος. Προέλευσή της είναι το ιταλικό παιχνίδι ταρόκ ή ταρόκο, το οποίο παιζόταν με χοντρά τετράγωνα ή παραλληλόγραμμα χαρτιά με αριθμημένες φιγούρες και συνδύαζε την ψυχαγωγία με την κερδοσκοπία. Το παιχνίδι αυτό προέκυψε από την τράπουλα Ταρό που γνωρίζουμε ακόμα και σήμερα, μόνο που η χρήση της είναι για προβλέψεις του μέλλοντος. Δεν είναι απίθανο, αρχικά η απλή τράπουλα και το Ταρό να συνυπήρχαν, στη συνέχεια να ενώθηκαν και αργότερα να διαφοροποιήθηκαν ξανά.

Τέσσερις είναι οι λαοί - χώρες, που διεκδικούν την πατρότητα της τράπουλας και των παιγνιοχάρτων. Οι Άραβες είναι η πρώτη εκδοχή, αφού συνέβαλαν στη διάδοση κάποιων μορφών τράπουλας. Επέφεραν όπως είναι φυσικό κάποιες αλλαγές σ' αυτές, όμως δεν είναι οι εφευρέτες της.


Μια άλλη άποψη, θέλει τα παιγνιόχαρτα να εμφανίζονται για πρώτη φορά στην Αίγυπτο, έχοντας πάνω τους θρησκευτικές απεικονίσεις, άποψη που ασπάζονται περισσότερο οι αποκρυφιστές, οι οποίοι θεωρούν πως η εφεύρεση των τραπουλόχαρτων χρονολογείται πριν από τον έντυπο λόγο (χίλια χρόνια προ Χριστού). Θεωρούν επίσης πως η τράπουλα ήταν η πρώτη μορφή βιβλίου και ότι τα τραπουλόχαρτα (στη μορφή που είχαν τότε) αποτύπωναν συμβολικά την αρχέγονη γνώση και αποτελούσαν μέρος της λατρείας του αρχαίου Αιγύπτιου θεού Τοθ. Με τη βοήθεια αυτής της τράπουλας μπορούσαν να προβλέπουν το μέλλον των ανθρώπων και να παίρνουν τις συμβουλές του θεού. Πιστεύεται μάλιστα πως αυτή η τράπουλα ήταν ο "πρόγονος" της τράπουλας Ταρό, έτσι όπως τη γνωρίζουμε και σήμερα.

Μια τρίτη άποψη τοποθετεί την επινόηση των παιγνιόχαρτων μεταξύ του 9ου και 10ου αιώνα, στην Ινδία. Τα χαρτιά είχαν πολεμικές αναπαραστάσεις και η άποψη αυτή ενισχύεται από το γεγονός της ομοιότητας των συμβόλων των πρώτων ευρωπαϊκών τραπουλόχαρτων και των συμβολικών ινδουιστικών παραστάσεων. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που συνδέουν την προέλευση της τράπουλας από το σκάκι, αφού η λέξη ναϊμπ, που εκφράζει τη χαρτοπαιξία στην ινδοστανική, σημαίνει υπολοχαγός.

Τα περισσότερα επιχειρήματα συγκεντρώνει η άποψη που συνδέει την τράπουλα με την Κίνα, όπου ως γνωστό εφευρέθηκε και το χαρτί. Κάποιοι ιστορικοί πιστεύουν πως τα παιγνιόχαρτα εμφανίστηκαν για πρώτη φορά μεταξύ του 7ου και 10ου αιώνα και μπορεί να τα χρησιμοποιούσαν παράλληλα και ως χαρτονομίσματα, αφού η ομοιότητα των κινέζικων χαρτονομισμάτων και παιγνιοχάρτων είναι σημαντική.

Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως η τράπουλα δεν είναι ευρωπαϊκή εφεύρεση, αφού ήρθε στην Ευρώπη από την Ασία, είτε από τους Σταυροφόρους, είτε από τους Άραβες της Ισπανίας, είτε από τους Σαρακηνούς που επιτέθηκαν στη Σικελία, εκεί γύρω στον 14ο αιώνα. Μάλιστα, η ιταλική και ισπανική λέξη για τα παιγνιόχαρτα έχει αραβική προέλευση και έρχεται να ενισχύσει την άποψη της μεταφοράς από Άραβες, Σαρακηνούς ή και Σταυροφόρους. Δεν είναι διόλου απίθανο να έφτασαν στην Ευρώπη τα τραπουλόχαρτα από διαφορετικά σημεία, με ελάχιστη χρονική διαφορά και στην πορεία αλληλοεπηρεάστηκαν αλλά και συγχωνεύτηκαν.


Τόσο η κατασκευή, όσο και η εξέλιξη διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Όσο βρισκόμαστε στα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας της τράπουλας, τόσο πιο πολυτελής είναι η κατασκευή της. Όσο όμως η διάδοσή της στα λαϊκά στρώματα μεγαλώνει, τόσο κατασκευάζονται φθηνότερες τράπουλες, οι οποίες είναι πιο προσιτές. Τα πρώτα χαρτιά ήταν από περγαμηνή ή λεπτά οστέινα φύλλα, χειροποίητα ζωγραφισμένα, πραγματικά αριστουργήματα. Η εφεύρεση της ξυλογραφίας και της τυπογραφίας, καθιστούν ευκολότερη την εκτύπωση και την τράπουλα πιο φθηνή. Ως πρώτη ύλη χρησιμοποιείτε πλέον το χαρτόνι, το οποίο επιστρώνεται με διάφορα υλικά όπως το κερί ή το βερνίκι, για μεγαλύτερη αντοχή.

Μεταξύ του 1450 και του 1550 υπήρχαν τουλάχιστον 350 κατασκευαστές τράπουλας στη Γαλλία, ενώ το Ουλμ και η Κολωνία στη Γερμανία, η Βιέννη, η Γένουα, η Τεργέστη, η Λυών, η Τουλούζη, η Αβινιόν, η Ρουέννη, η Λιμόζ και το Παρίσι ήταν τα αρχικά κέντρα κατασκευής. Οι γαλλικές τράπουλες ήταν πολύ φθηνές με αποτέλεσμα να κατακλύσουν όλη την Ευρώπη και την Αγγλία, στην οποία αποτέλεσαν και πρότυπο κατασκευής των αγγλικών.

Ένας φάντης μπαστούνι πάνω στο άλογό του μεγέθους 19x9 cm είναι από τα παλαιότερα ευρωπαϊκά τραπουλόχαρτα που σώζονται του 14ου ή 15ου αιώνα και βρίσκεται στο μουσείο του Μπασάντο. Επίσης, 13 φύλλα φυλάσσονται στην Αίθουσα Λιθογράφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Παρισιού και λέγεται ότι προέρχονται από τράπουλα που κατασκευάστηκε το 1392 για λογαριασμό του βασιλιά Καρόλου του Στ΄.


Η παλαιότερη ελληνική τράπουλα χρονολογείται στα 1822 και σ' αυτή, οι τέσσερις ρηγάδες είχαν τη μορφή του Αλ. Υψηλάντη, του Οδυσσέα Ανδρούτσου, του Γεωργάκη Ολύμπιου και του Γεωργίου Καντακουζηνού, αντίστοιχα. Η αμέσως επόμενη χρονικά τυπώθηκε το 1829 στην Ουγγαρία και είχε ως φιγούρες τις εικόνες των ηρώων της Επανάστασης του 1821, δηλ. των Καποδίστρια (Ρήγας κούπα), Κουντουριώτη (Ρήγας σπαθί), Μαυροκορδάτου (Ρήγας καρό), Υψηλάντη (Ρήγας μπαστούνι, Ελλάδας (Ντάμα κούπα), Αθηνάς (Ντάμα καρό), Καρτερίας (Ντάμα μπαστούνι), Μιαούλη (Βαλές κούπα), Κολοκοτρώνη (Βαλές σπαθί), Μπότσαρη (Βαλές καρό και Κανάρη (Βαλές μπαστούνι. Αυτά τα 11 φύλλα βρίσκονται σήμερα στο Ιστορικό και Εθνολογικό Μουσείο Αθηνών.

Και μια αξιοσημείωτη σύμπτωση: 
Σε μια τράπουλα υπάρχουν,
52 φύλλα, όσες και οι εβδομάδες του χρόνου
13 φύλλα κάθε "χρώματος" (φυλής) όσες και οι εβδομάδες μιας εποχής
4 "χρώματα" (φυλές) όσες και οι εβδομάδες του μήνα
12 φιγούρες, όσοι και οι μήνες του χρόνου.



πηγή πληροφοριών: wikipedia.org
κείμενο: "to e-periodiko mas"
[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Καλή Χρονιά!!!

Καλή Χρονιά!!!



Μπορεί μια ίωση να με κράτησε τόσες μέρες, μακριά από το περιοδικό κι όλους τους αγαπημένους φίλους, δεν μπορεί όμως να με εμποδίσει να ευχηθώ σε όλους εσάς που με επισκέπτεστε και με τιμάτε με την αγάπη σας, να έχετε μια όμορφη, δημιουργική, αισιόδοξη και χαρούμενη χρονιά, γεμάτη υγεία και πολλά χαμόγελα!

Εύχομαι επίσης, από την καρδιά μου, στον καθένα ξεχωριστά, ό,τι του στέρησε η χρονιά που έφυγε, απλόχερα να του το δώσει η χρονιά που μόλις ήθρε!!!

Χρόνια πολλά, φίλοι!


[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια