Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

"Δεν είμαι τέρας, σου λέω!"



  

Το βιβλίο αυτό έπεσε στα χέρια μου, σχεδόν κατά λάθος. Ήταν ένα καλοκαιρινό πρωϊνό, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και η φίλη μου η Όλγα με κάλεσε στην παρουσίαση ενός παιδικού βιβλίου!
  Ξέρει την τρέλα μου με τα βιβλία σκέφτηκα και με καλεί και για ένα ...παιδικό! Χωρίς να το σκεφτώ καθόλου, πήγα παρόλο που η κόρη μου, είχε κατά πολύ περάσει την ηλικία στην οποία απευθύνεται το βιβλίο.
  Κόσμος πολύς έξω από το χώρο του βιβλιοπωλείου και μέσα, ένα τσούρμο παιδιών που άκουγαν και συμμετείχαν στην παρουσίαση της Παναγιώτας! Έμεινα έκπληκτη πώς την παρακολουθούσαν τα παιδιά! Κι εκείνη, σχεδόν ένα μαζί τους έμοιαζε να απολαμβάνει την όλη διαδικασία. Κάθισα σε μια άκρη περιμένοντας να τελειώσει και ξεφυλλίζοντας το βιβλίο της. Μέχρι να τελειώσει είχα διαβάσει όσο χρειαζόμουν για να μπω στο νόημά του και να δω την καταπληκτική δουλειά που είχε κάνει. Στο τέλος, την πλησίασα και της ζήτησα να μου το υπογράψει για να θυμάμαι ότι τη γνώρισα και της έσφιξα το χέρι με ευχαρίστηση και θαυμασμό γι' αυτή τη σπουδαία προσπάθεια!
  Πρόσφατα, μάθαμε ότι το βιβλίο της μπήκε στην

ΒΡΑΧΕΙΑ ΛΙΣΤΑ ΒΡΑΒΕΙΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 
ΜΕ ΕΚΤΕΝΕΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙ Ή ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ 
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ 
ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

και θελήσαμε να το μοιραστούμε μαζί σας, γιατί τα καλά πρέπει να λέγονται!
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΠΛΗΣΗ
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΕΡΑΣ, ΣΟΥ ΛΕΩ!

«Μπορείς, σε παρακαλώ, να κρατήσεις τον Αγάπιο για είκοσι μέρες;» μου είπε ο γείτονάς μου ο Λάζαρος. «Να και οι οδηγίες». Πήρα τις οδηγίες και τις έβαλα στην τσέπη του τζιν μου. «Θέλω οδηγίες για να προσέξω ένα παιδί;» είπα από μέσα μου.

Αυτή είναι η αρχή της ιστορίας ενός ιδιαίτερου παιδιού, του Αγάπιου. Στον Αγάπιο δεν αρέσουν οι εκπλήξεις, η φασαρία. Τον ενοχλούν ορισμένοι ήχοι και μπορεί το ρύζι που του μαγείρεψες να του μυρίζει ψάρι. Μπορεί να αλλάξει θέση γιατί μια αχτίνα του ήλιου πέφτει στα μάτια του. Δεν του αρέσει ο πολύς κόσμος, προτιμά να παίζει μόνος στο δωμάτιό του και θυμώνει συχνά όταν κάτι αλλάξει στο πρόγραμμά του. Δε σε καταλαβαίνει όταν μιλάς με μεταφορές. Ξέρει όλους τους φίλους του μπαμπά του, αλλά αυτός δεν έχει φίλους, μιλάει ασταμάτητα, του αρέσει η τακτοποίηση, γνωρίζει πολλά πράγματα, και κάτι που ίσως οι περισσότεροι δε γνωρίζουν, πως «ο δενδρόβιος μυρμηγκοφάγος ονομάζεται και ταμάντουα η τετραδάχτυλος!».

Ένα βιβλίο που εισάγει τον αναγνώστη στον κόσμο των παιδιών με σύνδρομο Άσπεργκερ.

«Είναι εξαιρετικό βοήθημα για την ευαισθητοποίηση των παιδιών στις ατομικές διαφορές και στη σημασία τους στις διαπροσωπικές σχέσεις».
Βάγια Α. Παπαγεωργίου
Παιδοψυχίατρος
Ειδικός TEACCH-Σύμβουλος Αυτισμού

Τι είναι το σύνδρομο Άσπεργκερ;
Εντάσσεται στην κατηγορία των αναπτυξιακών διαταραχών.
Συχνά χαρακτηρίζεται ως αυτισμός υψηλής λειτουργικότητας και τα αίτιά του είναι νευροβιολογικά.
Ανάμεσα στους ενήλικες μ' αυτό το σύνδρομο, συναντάμε επιστήμονες, καθηγητές πανεπιστημίων, κατόχους Νόμπελ. Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα, ο Νεύτων, ο Albert Einstein, ο Βill Gates και ο Steven Spielberg είναι κάποιοι από αυτούς.

για παιδιά από 9 ετών αλλά και για γονείς και για εκπαιδευτικούς

Η Παναγιώτα Πλησή άρχισε να μασάει τσίχλες στην Κύπρο σε ηλικία πέντε ετών. Στην ηλικία των εφτά έκανε την πρώτη της τσιχλόφουσκα και στην ηλικία των εννέα – στην Αθήνα πια – την πρώτη της διπλή τσιχλόφουσκα. Στην ηλικία των δώδεκα έπαψε να κάνει τσιχλόφουσκες.
Σήμερα, απλά μασάει τσίχλες, διδάσκει, γράφει και ονειρεύεται με τα μάτια ανοιχτά.

Έργα της από τις εκδόσεις KEΔPOΣ
Κλέφτης ονείρων, Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού Κύπρου, 2004
Η τεμπελοπόλη Πόλη-Πόλη, 2006
Δεν είμαι τέρας, σου λέω!, 2011

To βιβλίο έχει και ιστολόγιο!

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...