Το e-periodiko μας - About

Το e-periodiko μας - About
Το e-periodiko μας - About

Πολιτική Περιεχομένου/Απορρήτου

Πολιτική Περιεχομένου/Απορρήτου
Πολιτική Περιεχομένου/Απορρήτου

Επικοινωνία

Επικοινωνία
Επικοινωνία
Γνωρίστε τη "Σχεδία" και τις δράσεις της

Γνωρίστε τη "Σχεδία" και τις δράσεις της


gnoriste-ti-sxedia-kai-tis-draseis-tis
Photo by Lauren Sauder on Unsplash - επεξεργασία από to e-periodiko mas

Το όνομά της μαρτυρά το όραμα ενός καλύτερου αύριο για πολλούς ανθρώπους που βρέθηκαν στο περιθώριο από τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης. Η Σχεδία έγινε για να στηρίξει, να βοηθήσει, να συμπορευτεί με κάθε άστεγο, με κάθε άνθρωπο που χρειαζόταν ένα χέρι βοήθειας για να συνεχίσει να ζει και έγινε η αφορμή να δημιουργηθεί μια ολόκληρη ομάδα που με πείσμα, δουλειά και ιδέες πραγματοποιεί ένα ένα τους στόχους που θέτει.

Στη διασταύρωση των οδών Κολοκοτρώνη και Νικίου στο κέντρο της Αθήνας υπάρχει το κτίριο που η ομάδα ονομάζει "Σπίτι" της. Παλιότερα στο κατάστημα του ισογείου του υπέροχου αυτού νεοκλασικού, η ταμπέλα έγραφε "Δημήτρης Σταθόπουλος" και φιλοξενούσε κατάστημα που πουλούσε χειροποίητα μουσικά όργανα. Σήμερα γράφει "σχεδία Home" και φιλοξενεί την οργάνωση με κοινωνική δράση και σκοπό το σεβασμό στον άνθρωπο.

Το κτίριο παραχωρήθηκε από τον δισέγγονο του Δημήτρη Σταθόπουλου, ο οποίος όταν συνταξιοδοτήθηκε θέλησε με τον τρόπο αυτό να συμβάλει στο έργο της Σχεδίας, που είναι τόσο ουσιαστικό.

Στο ισόγειο του κτιρίου λειτουργούν καφέ, μπαρ και εστιατόριο τα οποία στήθηκαν με τη βοήθεια του βραβευμένου σεφ Λευτέρη Λαζάρου και του συνεργάτη του Γιάννη Υφαντίδη. Ο κ. Λαζάρου ασχολήθηκε παρά τον περιορισμένο χρόνο μου με όλες τις λεπτομέρειες που αφορούσαν όχι μόνο τη λειτουργία του εστιατορίου αλλά ακόμα και την κουζίνα του και την εκπαίδευση των ανθρώπων που θα εργάζονταν σ' αυτή.

Έτσι δημιουργήθηκε ένας φιλόξενος χώρος που προσφέρει φαγητό με αγάπη και αγνά υλικά που αξίζει να τον επισκεφθεί ο καθένας μας. 

Στο πατάρι του κτιρίου βρίσκονται τα εργαστήρια του προγράμματος "σχεδία αρτ" που είναι ένα κοινωνικό αλλά και περιβαλλοντικό πρόγραμμα όπου η αγάπη, η αλληλεγγύη, η κοινωνική (επαν)ένταξη συναντούν τη δημιουργία και την ενίσχυση της περιβαλλοντικής συνείδησης. 

Χρησιμοποιώντας παλιά αδιάθετα τεύχη του περιοδικού του δρόμου "σχεδία" ως πρώτη ύλη με τις ιδέες και το μεράκι των ανθρώπων του εργαστηρίου μεταμορφώνονται σε έργα υψηλής αισθητικής για το σπίτι και το γραφείο και πωλούνται για την ενίσχυση των σκοπών της οργάνωσης.

Οι δράσεις πολλές και αξιόλογες, όλες με σεβασμό στον άνθρωπο και στόχο τη μη περιθωριοποίηση κανενός, ανεξάρτητα από φύλλο ή ηλικία ή την μόρφωσή του. Ενδεικτικά αναφέρω το περιοδικό δρόμου Σχεδία, την Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση Συλλογικής και Κοινωνικής Ωφέλειας  "Σχεδία", το ηλεκτρονικό Κατάστημα, το "Γκολ στη Φτώχεια" , πολλές εκδηλώσεις Τέχνης και Πολιτισμού και άλλα.

Περισσότερα θα μάθετε εδώ και εδώ.



[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
5 Σχόλια
Ο μονόλογος μιας ταλαιπωρημένης...

Ο μονόλογος μιας ταλαιπωρημένης...


o-monologos-mias-talaiporimenis
Photo by Milan Degraeve on Unsplash

Δεν μπορώ άλλο σου λέω, δεν μπορώ!! Πεινάω παιδί μου με αυτή τη δίαιτα! Και όχι πες μου τώρα στο Θεό σου, γιατί πρέπει να περνάω όλο αυτό το βασανιστήριο; Γιατί;

Για να γίνω συλφίς θα μου πεις και θα σου απαντήσω, πάλι με ένα «γιατί»!

Σώνει και ντε πρέπει όλες να έχουμε διαστάσεις μοντέλου, κάτασπρα δόντια, μεταξένια μακριά μαλλιά με μπούκλες ή και χωρίς, κατά προτίμηση ξανθά ή έστω με ξανθιές ανταύγειες, άψογο μανικιούρ και γόβα στιλέτο κι ας πονάνε τα πόδια στο πρώτο πεντάλεπτο.

Όχι, πες μου είναι ζωή αυτή; Να τρέχω κάθε λίγο σε μαγαζιά, κομμωτήρια και νυχάδικα για να είμαι «ωραία»; Άσε τα περιοδικά που πρέπει να ξεφυλλίζω για να δω τις επιταγές της μοδός, να μην είμαι πασέ!!

Και να τρέμει το φυλλοκάρδι μου κάθε τρίμηνο, αν στένεψαν τα παντελόνια της επόμενης σεζόν, αν μίκρυναν οι γιακάδες, ποιο χρώμα επικρατεί στις τσάντες, ανάλογα με ποιο πλευρό ξύπνησε ο κάθε απαστράπτων διεθνούς φήμης σχεδιαστής, που θέλει να μας ντύσει, γδύνοντας το πορτοφόλι μας, που δεν είναι και στα καλύτερά του.

Βαρέθηκα, σου λέω, β α ρ έ θ η κ α!! Και να δεις που μαζί με μένα πρέπει να βαρέθηκαν ακόμα και οι μόδιστροι που έβγαλαν αυτή τη μόδα με τις πιτζάμες τις μεταξωτές (λέμε τώρα), που τις φοράς, κοτσάρεις από κάτω ένα ζευγάρι μπότες, από πάνω ένα πουλόβερ και πετιέσαι έξω σαν τη ξενυχτισμένη που δεν πρόλαβε να αλλάξει.

Δεν πάει άλλο! Δεν είμαι εγώ για τέτοια! Εμένα μου αρέσει το φαγητό με ή χωρίς παρέα, μέσα στο σπίτι, έξω στο δρόμο, μ’ αρέσουν τα γλυκά, τα άνετα ρούχα, το κολλάν μου (κι ας μην είναι της μόδας βρε αδερφέ), τα ριχτά μπλουζάκια κι ας με δείχνουν άλλη τόση! Μ’ αρέσει η ζωή, όχι να βασανίζομαι γιατί δεν μοιάζω στην τάδε σταρ ή στη δείνα μοντέλα! Ούτε να προσπαθώ μάταια να τους μοιάσω, λες και θα κερδίσω κανένα έπαθλο.

Αφού να σκεφτείς, μου πέρασε από το μυαλό πως ακόμα και οι αθλητές θα με λυπόντουσαν αν έβλεπαν το δράμα μου, αλήθεια! Τέτοιο στρατιωτικής πειθαρχίας πρόγραμμα λίγοι έχουν. Ξέρεις τι είναι, αντί να ανταλλάζεις συνταγές φαγητών με τις φίλες σου, να ανταλλάζεις αποτυχημένες δίαιτες; Ξέρεις τι είναι να πρέπει να βάλεις στην άκρη το αγαπημένο σου παλτό, που το χρυσοπλήρωσες κιόλας, γιατί έφυγε απ’ τη μόδα;

Κι ενώ έχεις περάσει τη μισή σου ζωή στον αγώνα της ομορφιάς, να βλέπεις τη δίμετρη κουκλάρα δίπλα σου στο κομμωτήριο, να κλαίει γοερά γιατί της έκοψαν μισό πόντο παραπάνω τα μαλλιά! Ας ήμουν σαν και σένα μανούλα μου κι ας με κούρευαν γουλί!!

Τι τα θες! Αγωνιζόμαστε για να αγγίξουμε το όνειρο κι αυτό σαν όνειρο που είναι, μας ξεπερνάει.

Και ξυπνάς ένα πρωί με το πόδι της χήνας στο μάτι, διπλοσάγονο και πλαδαρή κοιλιά κι αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι έκανες λάθος! Και πόσο χρόνο έχασες για να προσπαθείς! Πόσα πράγματα δεν χάρηκες, πόσα χρήματα ξόδεψες, πόσο θύμα είσαι τελικά! 

Αρχίζεις σιγά σιγά να καταλαβαίνεις πόσο μάταια ήταν όλα τούτα τα μαρτύρια. Αλλά, άντε να γυρίσεις το χρόνο πίσω!

Κι όχι τίποτα, αλλά συνειδητοποιείς πως όλα τα έκανες για να αρέσεις, ενώ πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που δεν τους θα αρέσεις!

Φαύλος ο κύκλος της ομορφιάς και ακόμα πιο φαύλος αυτός της επίπλαστης αυτοπεποίθησης…

...

Με αυτό το κείμενο συμμετείχα στο διαδικτυακό δρώμενο: "Τα γνωμικά εμπνέουν #2"
που οργανώνει στο blog της Γήινη Ματιά η καλή μου φίλη Mary Petrax.

Πηγή έμπνευσης ήταν το γνωμικό:
Αυτοπεποίθηση δεν είναι το "αρέσω", αυτοπεποίθηση είναι το "δεν πειράζει κι αν δεν αρέσω"

Ευχαριστώ πολύ τους φίλους και τις φίλες που το ξεχώρισαν!



[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
5 Σχόλια
Στιγμιαίος καφές - Είναι μια υγιεινή συνήθεια;

Στιγμιαίος καφές - Είναι μια υγιεινή συνήθεια;


Photo by Karim MANJRA on Unsplash

Όταν ο καιρός καλυτερεύει και η ηλιοφάνεια και η ζέστη αυξάνονται, οι στιγμές χαλάρωσης έρχονται στο μυαλό μας μαζί με ένα παγωμένο καφέ, που συνήθως είναι στιγμιαίος.

Πόσα γνωρίζουμε όμως για τον στιγμιαίο καφέ ζεστό ή κρύο;

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι είναι χαμηλότερης ποιότητας καφές, ενώ άλλοι, έχοντας γίνει αγαπημένη συνήθεια, τον καταναλώνουν σε μεγάλες ποσότητες καθημερινά 

Ανατρέχοντας σε πληροφορίες για τη δομή και τις επιπτώσεις του στον οργανισμό, ανακάλυψα ένα άρθρο που βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Σύμφωνα με τη Διαιτολόγο - Διατροφολόγο Μαρία Ζερβού, υπάρχουν πολλά επιστημονικά ευρήματα που καταρρίπτουν τους μύθους γύρω από το στιγμιαίο καφέ.

Είναι γνωστό πλέον ότι ο καφές εκτός από την καφεΐνη περιέχει και μια σειρά από πολυφαινόλες, λιγνάνες, αλκαλοειδή και κατά την παρασκευή του παράγονται βιταμίνες και μέταλλα, που είναι χρήσιμα για τον οργανισμό.

Σύμφωνα με μελέτες αυτά τα συστατικά είναι ικανά να συμβάλλουν τόσο στη βελτίωση της διάθεσης, όσο και στη μείωση του οξειδωτικού στρες.

Ο στιγμιαίος καφές όμως περιέχει τα συστατικά αυτά;

Είναι καλός για τον οργανισμό μας ή πρέπει να τον αποφεύγουμε;

Σίγουρα τίποτα δεν συγκρίνεται με την απόλαυση ενός καφέ, που θα τον φτιάξει κάποιος που γνωρίζει τον τρόπο και θα μας τον σερβίρει ενώ εμείς χαιρόμαστε τον ήλιο με την παρέα μας σε ένα υπαίθριο καφέ. Στο σπίτι όμως οι πιο πολλοί καταναλώνουμε στιγμιαίο καφέ, μια συνήθεια που φτάνει στο 50% της συνολικής κατανάλωσης, κυρίως στην Ελλάδα.

Ο στιγμιαίος καφές δεν διαφέρει από αυτόν που παρασκευάζεται με βρασμό, παρά μόνο στην υγρασία. Προέρχεται δηλαδή από ξηρό εκχύλισμα καφέ. Δεν είναι χημικός. Είναι αυτό που θα λέγαμε προβρασμένος και αποξηραμένος. Παρασκευάζεται από αλεσμένους κόκκους καφέ, στη συνέχεια αφαιρείται το νερό από το εκχύλισμα για να δημιουργηθούν τα ξηρά θραύσματα ή η σκόνη και συσκευάζεται. Γι' αυτό όταν προσθέτουμε το νερό, έχουμε ένα μυρωδάτο ρόφημα που δεν διαφέρει σε όψη και άρωμα από τον μη στιγμιαίο.

Αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει και η μελέτη του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών σύμφωνα με την οποία δεν παρατηρήθηκαν μη φυσιολογικές εκκρίσεις στο στομάχι, όσων κατανάλωσαν καφέ ανεξάρτητα από το αν ήταν στιγμιαίος ή όχι. 

Με δεδομένο ότι ο καφές είναι πλούσιος σε αντιοξειδωτικά η κατανάλωσή του σε μέτριες δόσεις (40 ως 300 mg μπορεί να ενισχύσει την πνευματική διαύγεια και να βελτιώσει την αθλητική απόδοση.

Προσοχή πάντα να μην το παρακάνουμε!

Διαβάστε λεπτομέρειες για το στιγμιαίο καφέ στο άρθρο της Μαρίας Ζερβού Διαιτολόγου - Διατροφολόγου στο medNutrition.gr




[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
12 Σχόλια
Η πλατφόρμα άλλαξε, το newsletter παραμένει!

Η πλατφόρμα άλλαξε, το newsletter παραμένει!


i-platforma-allaxse-to-newsletter-paramene
Αρχική photo by Solen Feyissa on Unsplash

Αγαπημένοι φίλοι του "to e-periodiko mas" θέλω να σας ενημερώσω σήμερα για μια αλλαγή που έγινε στο blog σχετικά με το Newsletter ή όπως το λέμε ελληνικά, την παρακολούθηση των αναρτήσεων μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (e-mail).

Όπως θα γνωρίζετε οι περισσότεροι, όλα τα ηλεκτρονικά μέσα διαθέτουν αυτό τον τρόπο για να μπορούν να ενημερώνονται οι αναγνώστες για κάθε τι καινούργιο που δημοσιεύεται. Αυτό που πρέπει να κάνει ο κάθε αναγνώστης είναι να βάλει τη διεύθυνση του ηλεκτρονικού του ταχυδρομείου στη φόρμα και στη συνέχεια να το επιβεβαιώσει, μόλις λάβει το ανάλογο μήνυμα. Σε αυτό το κομμάτι τίποτα δεν άλλαξε!

Αυτό που άλλαξε είναι η πλατφόρμα υποστήριξης της διαδικασίας αυτής. Μέχρι τώρα υποστηριζόταν από την Feedburner, η οποία κλείνει. Για να μην μείνουν οι αναγνώστες κάθε μέσου στο κενό και πάψουν να ενημερώνονται για τις νέες αναρτήσεις, η πλατφόρμα μας ενημέρωσε έγκαιρα πως δεν θα παρέχει άλλο τις υπηρεσίες της από τον ερχόμενο μήνα.

Για το λόγο αυτό, επέλεξα μια άλλη πλατφόρμα έτσι ώστε να μην αλλάξει τίποτα για όσους έχουν ήδη εγγραφεί στο newsletter του περιοδικού δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία και σε νέους αναγνώστες να κάνουν εγγραφή. Η πλατφόρμα που επέλεξα είναι η follow.it και μπορείτε να ανακαλύψετε τις πολλές δυνατότητες που σας παρέχει, πέρα από την ενημέρωσή σας για τις αναρτήσεις του blog.

Τώρα, έχετε τη δυνατότητα να παρακολουθείτε τις αναρτήσεις του περιοδικού όχι μόνο βάζοντας το e-mail σας στη φόρμα του newsletter, όπως ήδη πολλοί έχετε κάνει και υποστηρίζεται πλέον από αυτή την πλατφόρμα, αλλά και πατώντας στο εικονίδιο που γράφει "follow this blog" και βρίσκεται κάτω στη δεξιά στήλη (για όσους μπαίνουν από υπολογιστή) ή στο κάτω μέρος της οθόνης (για όσους μπαίνουν από κινητό ή tablet) και είναι το ακόλουθο.

Η εγγραφή είναι βεβαίως δωρεάν, όπως και η χρήση της πλατφόρμας.

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι πως δεν άλλαξε τίποτα ως προς την διαδικασία. Η ανάρτηση είναι ενημερωτική για όσους θέλουν να κάνουν εγγραφή μέσω e-mail στο blog και διευκρινιστική για όσους  την έχουν κάνει ήδη και πιθανόν θα βρουν μήνυμα στο ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο που θα τους ζητά να κάνουν νέα επιβεβαίωση του e-mail τους μέσω άλλης πλατφόρμας από αυτή που ως τώρα γνώριζαν.

Ελπίζω να σας κατατόπισα!

Αν χρειαστείτε κάτι ακόμα, μη διστάσετε να αφήσετε μήνυμα κάτω από την ανάρτηση

 ή στο eperiodiko1@gmail.com

[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
4 Σχόλια
Ζωή...

Ζωή...


photo by Kristina Tripkovic on unsplash 


Αμίλητες ματιές μπροστά στ’ ανοιχτό παράθυρο
παλεύει η θλίψη με το αχνό χαμόγελο
κι ήχους γεννά και δάκρυα...
Κι η ψυχή μετρά στιγμές και πόνους


Γεμίζει το δισάκι, κονταίνει το νήμα/
Πόσο δυνατές γίνονται καμιά φορά οι σιωπές!
Απλώνονται θωπεύοντας υπάρξεις
ακουμπούν τις χαραμάδες της ψυχής και τις ματώνουν


Κι εσύ προσμένεις στην άκρη του δρόμου
βήματα γοργά να σμίξουν με τα δικά σου
να γίνουν ένα με το βήμα σου
να πατήσουν πάνω στα χνάρια σου…


Nα τρέξουν να σε προφτάσουν!
Nα σταματήσουν το χρόνο, το χτύπο της καρδιάς
να σε ξαναγεννήσουν σε άλλη διάσταση,
να δώσουν πνοή στα όνειρα που χάθηκαν στις σκιές…


Ένα βότσαλο στη λίμνη περιμένεις!
Ν' έρθει τ’ ακούνητα νερά της να ταράξει
να σχηματίσει κύκλους ομόκεντρους στη λεία της μορφή
να αναγκάσει τον ήλιο να χαμογελάσει
να σου δώσει λόγο να ζήσεις…


Για να ορίσεις νέα όρια, για να τα ξεπεράσεις
Όμως, οι δρόμοι δεν έγιναν για να τους θωρείς ασάλευτη καρτερικά
έγιναν για να τους διαβαίνεις ακόμα και χωρίς πόδια...

...

Με αυτό το ποίημα συμμετείχα στο διαδικτυακό δρώμενο "Τα Γνωμικά Εμπνέουν #1" που οργανώνει  η καλή μου φίλη Mary Petrax από τη Γήνινη Ματιά.

Πηγή έμπνευσης το γνωμικό: "Η ζωή δεν μετριέται με τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά με τον αριθμό των στιγμών που μας κόβεται η αναπνοή"


Ευχαριστώ θερμά όλους τους φίλους και τις φίλες που το ξεχώρισαν.



[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
8 Σχόλια
Η Λία Νικολάου μιλά για την αλήθεια της ψυχής της και το βιβλίο της

Η Λία Νικολάου μιλά για την αλήθεια της ψυχής της και το βιβλίο της


 

i-lia-nikolaou-mila-gia-tin-alitheia-tis-psixis-tis-kai-to-vivlio-tis
original ghoto by Emma Matthews Digital Content Production on Unsplash

Πιστεύοντας πως οι συγγραφείς δεν χωρίζονται σε λογοτέχνες και μη, αλλά σε κείνους που καταθέτουν ψυχή και σε κείνους που γράφουν τυποποιημένα για να πουλάνε, θα σας παρουσιάσω την κουβέντα που έκανα με την καλή μου φίλη Λία Νικολάου για το βιβλίο της με τίτλο «Να μ’ αγαπάς» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Βακχικόν». Για μένα η Λία ήταν πάντα στο μυαλό μου σαν ένας άνθρωπος δοτικός, γεμάτος αγάπη, με εξαιρετικά κείμενα και ορθό λόγο. Σήμερα όμως σας παρουσιάζω τη φίλη μου τη Λία, τη συγγραφέα και την αλήθεια που κατέθεσε σε αυτή τη συζήτηση.

Λία μου υπήρξες blogger με δυνατή πένα και μας έχεις χαρίσει κατά καιρούς υπέροχα κείμενα. Η ιδέα του βιβλίου πώς προέκυψε;

Έγραφα από παλιά, πολύ πριν το blog, κυρίως ποιήματα. Κάποια στιγμή ξαφνικά η προτροπή ήρθε από ένα επίμονο όνειρο το οποίο έβλεπα για πολλές μέρες και ήταν σα να μου έλεγε πως ήρθε η στιγμή να γράψεις, όχι όπως έγραφες ως τώρα. Να γράψεις μια ιστορία και αυτή που είχα μέσα μου να βγάλω ήταν η ιστορία ενός ομόφυλου ζευγαριού. Έτσι ξεκίνησα να γράφω εντατικά κι αυτό λειτούργησε ως κάθαρση για μένα.

Με εντυπωσίασε πρέπει να σου πω το θέμα του βιβλίου, όχι μόνο επειδή το επέλεξες, γιατί το τόλμησες, αλλά και ο τρόπος που το χειρίστηκες.

Για μένα, αυτή είναι η αλήθεια μου που υπήρχε μέσα μου για πάρα-πάρα πολλά χρόνια. Από τα δεκαεννιά μου χρόνια που αποφάσισα ότι αυτό το σώμα, αναγκαστικά, θα φοράει η ψυχή μου και με αυτό πρέπει να μάθω να πορεύομαι, γιατί έτσι κι αλλιώς ερωτευόμουν αρσενικά, δεν ερωτευόμουν γυναίκες για να νιώθω πως πρέπει να αλλάξω οπωσδήποτε κάποια πράγματα, να κάνω δηλαδή διόρθωση φύλου (φυλομετάβαση). Οπότε, πορεύτηκα κάπως έτσι και το φύλαξα μέσα μου σιωπηλά όλο αυτό. Όταν ξεκίνησα να γράφω το βιβλίο άρχισα να συνειδητοποιώ και το τι μέλει γενέσθαι αν τυχόν προκύψει να εκδοθεί. Και άρχισα να τα επεξεργάζομαι όλα αυτά μέσα στο μυαλό μου, παίρνοντας την απόφαση πως ήταν καιρός να βγει η αλήθεια, από το δικό μου στόμα προτού υπάρξουν φήμες. Οπότε το συζήτησα με τον άντρα μου, ο οποίος γνώριζε έτσι κι αλλιώς τη «διαφορετικότητά» μου, κατόπιν το αποκάλυψα στα παιδιά μου τα οποία δεν γνώριζαν και από εκεί και μετά η αλήθεια μου είναι έξω!

Είναι καταπληκτικό ότι ξεκίνησε το βιβλίο ως μια ιδέα που λειτούργησε σαν μοχλός, σαν εφαλτήριο αλήθειας και κάθαρσης!

Ναι, ήταν καιρός πια να βγει η αλήθεια, αρκετά το βίωσα μόνη μου όλο αυτό. Έπρεπε να ειπωθεί.

Αυτό που εισπράττω εγώ ως αποδέκτης, σαν αναγνώστης αν θες, είναι ότι η ιστορία που περιγράφεις στο βιβλίο έχει και κομμάτι της δικής σου ψυχής.

Ακριβώς έτσι, ναι! Ο ένας ήρωας, ο αφηγητής, είναι το alter ego μου.

Μήπως λοιπόν γι’ αυτό το βιβλίο σου έχει μια γλυκιά, ενθουσιώδη και αγαπησιάρικη θα έλεγα υποδοχή από τους αναγνώστες;

Ναι, ναι πράγματι! Με έχει συγκινήσει απίστευτα αυτό! Δεν το περίμενα να αγγίξει τόσες πολλές ψυχές, να αγγίξει τόσους πολλούς ανθρώπους και το συγκλονιστικό για μένα είναι ότι αγγίζει και ετεροκανονικούς. Γιατί, να σου πω την αλήθεια περίμενα ότι το κοινό θα είναι λίγο περιορισμένο. Ωστόσο, είναι μια ιστορία αγάπης και η αγάπη δεν έχει φύλο γι’ αυτό και έχει αγγίξει τόσο πολλούς ανθρώπους που, ειλικρινά, με έχει συγκλονίσει.

Έχεις δηλαδή κάποια εικόνα σχετικά με τους αναγνώστες, αν είναι περισσότερα τα άτομα που ανήκουν στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα ή τα ετεροκανονικά που το διάβασαν και το αγάπησαν;

Ναι και μπορώ να πω πως είναι μοιρασμένοι οι αναγνώστες στο πενήντα – πενήντα κάτι που με κάνει τόσο χαρούμενη. Λαμβάνω καθημερινά δεκάδες μηνύματα από όλο το φάσμα ανθρώπων που τους άρεσε το βιβλίο!

Αυτό σημαίνει πως περνάει το βιβλίο το μήνυμα της αγάπης. Αυτό το κεντρικό μήνυμα που πρέπει όλοι να έχουμε σαν οδηγό μας.

Έτσι συμβαίνει. Ήθελα να περάσω το μήνυμα πως η αγάπη είναι το κυρίαρχο συναίσθημα του βιβλίου· ο έρωτας και το πάθος που υπάρχουν βεβαίως μέσα στην ιστορία είναι δευτερεύοντα αλλά έντονα υπαρκτά όπως και στη ζωή μας και αναγκαία επίσης τόσο για να επιβιώσουμε όσο και για να είμαστε εντάξει απέναντι στα συναισθήματά μας και βλέπω πως αυτό το μήνυμα βρήκε αποδέκτες.

Έχοντας υπάρξει παλιά σου αναγνώστρια μιας που γνωριστήκαμε στην blogoγειτονιά, πιστεύω πως τέτοια βιβλία που αγγίζουν τα θέματα αυτά με ευαισθησία, μπορούν να βοηθήσουν να σπάσει το απόστημα της ομοφοβίας.

Σ’ αυτό ελπίζω κι εγώ! Ότι σιγά – σιγά, μιλώντας, θα καταφέρουμε να σπάσουμε το απόστημα, κι αυτός είναι άλλος ένας λόγος που ήθελα να μιλάω ανοιχτά για μένα πλέον. Μιλώντας, συζητώντας, θα σπάσουμε τα στερεότυπα και θα διώξουμε την ομοφοβία, την τρανσφοβία και οτιδήποτε μας κρατάει πίσω.

Είχες μηνύματα αντίθετα;

Ναι! Μηνύματα μίσους! Είχα και απ’ αυτά! Βλέπεις, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως η αγάπη πρέπει να ζει σε καλούπι…

Όλο αυτό το αποτύπωμα που αφήνει το βιβλίο, πώς μεταφράζεται μέσα σου; Τι σου δίνει;

Δύναμη! Τρομερή δύναμη για να μπορέσω να συνεχίσω σ’ αυτόν τον δρόμο. Γιατί συνειδητά επέλεξα να ασχοληθώ με τις «δύσκολες» περιπτώσεις ανθρώπων, να γράφω για τα άτομα που ανήκουν στην ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα και να γράφω με τρόπο που θα επηρεάζει σαφώς και όλη την υπόλοιπη κοινωνία. Ανοιχτά προς όλους τους ανθρώπους, ωστόσο μιλώντας για εκείνους που η ίδια η κοινωνία έχει χρήσει ως διαφορετικούς.

Αυτό με κάνει να σκεφτώ πως υπάρχει και κάτι άλλο που ακολουθεί.


Ναι, είναι έτοιμο ήδη. Είναι γραμμένο και είναι στο δρόμο για να εκδοθεί.

Όταν το ξεκίνησες όλο αυτό, το φανταζόσουν κάτι τέτοιο;

Όχι, καθόλου! Είχα μια ελπίδα, μια υποψία αν θες, μέσα μου ότι κάποιους ανθρώπους θα τους αγγίξει πάρα πολύ. Αυτό ναι, το ήξερα. Δεν περίμενα τόσους πολλούς όμως!

Αυτό ίσως σημαίνει πως το χρειάζονταν η κοινωνία αυτό το βιβλίο. Χρειάζονταν μια αλήθεια, μια κουβέντα από καρδιάς.

Χρειάζονταν να ακουστεί και μια διαφορετική φωνή, νομίζω, μέσα στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα που με ήδιστο λόγο -που λέει και ο Αριστοτέλης-, θα μιλήσει για άσχημα πράγματα. Έχω καταφέρει και είναι το μόνο για το οποίο μπορώ να περηφανεύομαι να μιλώ για μια σκληρή αλήθεια με γλυκό λόγο. Έτσι ώστε, αγγίζει μεν επηρεάζει δε, βάζει σε σκέψεις και κινεί το ενδιαφέρον. Αυτό νομίζω είναι το σημαντικό. Να μας ξεκλειδώνει λίγο ένα ανάγνωσμα, να μας αφυπνίζει.


Είχες μηνύματα από ανθρώπους της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας που είχαν υποστεί βία και διαβάζοντας το βιβλίο σου ήθελαν να σου μιλήσουν;

Ναι! Βέβαια επειδή είχα ήδη επαφή με την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα ήξερα τι συμβαίνει, κι εγώ άλλωστε έχω πέσει θύμα εκφοβισμού στο παρελθόν. Το υπέροχο είναι ότι μου έχουν γράψει πολλοί πως έχουν πάρει δύναμη είτε για να συμβουλευτούν ψυχολόγο και ν’ αντιμετωπίσουν τα δικά τους θέματα ψυχικής υγείας, είτε για να ζητήσουν βοήθεια γενικότερα. Κάποιοι μου είπαν πως μιλάνε πιο άνετα πλέον, ταυτιζόμενοι με τους ήρωες που έχουν αποδεχθεί τον εαυτό τους. Κάποιοι άλλοι τόλμησαν να εκφράσουν την αγάπη τους στο πρόσωπο που τους ενδιέφερε κι αυτό είναι υπέροχο!

Υπήρξαν γονείς που διάβασαν το βιβλίο και είδαν ίσως με άλλο μάτι τη «διαφορετικότητα» του παιδιού τους;

Ξέρω ότι το διάβασαν γονείς. Δεν ξέρω όμως περισσότερα. Αυτό που θέλω όμως να σου πω είναι πως υπήρξε και ένας γονιός (μία μητέρα συγκεκριμένα) που μου έγραψε πως το βιβλίο μου πρέπει να απαγορευθεί!...

Πες μου κάτι, αν αυτό το βιβλίο γραφόταν σε μια άλλη χώρα, θα είχε την ίδια ανταπόκριση;

Θα είχε μεγαλύτερη, σίγουρα. Στην Ελλάδα είμαστε ακόμα «η κοινωνία της ντουλάπας». Δυστυχώς κάνουμε ελάχιστα βήματα μπροστά και πολλά βήματα πίσω, ακόμα. Από τότε που ξεκίνησε η κρίση σα να γυρίσαμε τον χρόνο πίσω με αποτέλεσμα να έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε για να καλύψουμε το χαμένο έδαφος.

Έχεις διαπιστώσει ποιες ηλικίες διαβάζουν το βιβλίο σου;

Αυτό που ξέρω είναι ότι το διάβασαν από 16 ως και 86 χρόνων. Όμως το μεγαλύτερο μέρος των αναγνωστών είναι μεταξύ 30 και 50.

Πώς θα μπορούσαν να μεγαλώνουν τα παιδιά για να είναι ευτυχισμένα Λία μου, μέσα και από τη δική σου εμπειρία;

Πρέπει να νιώθουν ελεύθερα, να μην μπαίνουν σε κουτιά και να μην είναι αναγκασμένα να υπακούσουν σε στερεότυπα. Η οικογένεια αρκετές φορές από αγάπη και μόνο δέχεται τη «διαφορετικότητα» ενός παιδιού. (Βάζω σε εισαγωγικά τη λέξη «διαφορετικότητα» γιατί δεν μου αρέσει, αφού όλοι είμαστε διαφορετικοί). Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως με το σχολείο, τους δασκάλους και τους καθηγητές, οι οποίοι δεν είναι εκπαιδευμένοι για να χειριστούν τέτοιες περιπτώσεις, ούτε υπάρχει το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία όπου θα μπορούσε να γίνει κάποιου είδους εκπαίδευση των μαθητών. Γι’ αυτό βγαίνουν τα παιδιά από το σχολείο και δεν γνωρίζουν καν ότι τα φύλα δεν είναι δύο. Είμαστε ακόμα τόσο πίσω και καταλήγουμε να περιθωριοποιούνται παιδιά, πολλές φορές ακόμα και να αυτοκτονούν επειδή δεν έχουν τη δύναμη να αντιμετωπίσουν την κατάσταση που βιώνουν, νιώθοντας εγκλωβισμένα και αβοήθητα.

Αυτό που λέω στα παιδιά που συναντώ, όπως το έλεγα και στα παιδιά μου, είναι ότι δεν αξίζει να στεναχωριούνται και να προσπαθούν διαρκώς να κρύψουν την αλήθεια τους. Κανείς από εκείνους που τους φέρονται άσχημα ή που τους κάνουν να νιώθουν πως ανήκουν στο περιθώριο της κοινωνίας δεν θα είναι δίπλα τους όταν πονάνε ή όταν πεινάνε. Κανείς από αυτούς δεν θα είναι κοντά τους να τα αγκαλιάσει και να τα βοηθήσει όταν θα βρίσκονται σε ανάγκη. Δεν χρειάζεται λοιπόν να καταπιέζουμε τον εαυτό μας για να είμαστε αρεστοί σε όσους δεν μας αποδέχονται. Η ζωή είναι μία και είναι μικρή για να τη σπαταλάμε σε κακία και πόνο που προκαλούν οι αρνητικές ενέργειες ανθρώπων που δεν έχουν ενσυναίσθηση…


Παρόλο που χαίρομαι πολύ για σένα και την επιτυχία σου, μου έχεις λείψει ως blogger. Σκέφτεσαι να ξαναγυρίσεις σ’ αυτό;

Αν και, το τελευταίο blog μου κυρίως, μου έδωσε τη δυνατότητα , να καταλάβω καλύτερα τους ανθρώπους και τον τρόπο που σκέφτονται και να γίνει κι αυτό έμπνευση για το βιβλίο, για την ώρα θα μείνω σ’ αυτό που κάνω τώρα. Ποτέ δεν ξέρεις όμως…

Να κλείσουμε την κουβέντα μας με ένα μήνυμα Λία μου;

Ένα μόνο! Αγάπη! Αυτό δίδαξε και ο Χριστός. Είμαστε όλοι πλάσματα του Θεού και θα πρέπει να κάνουμε πράξη την συγχώρεση έτσι ακριβώς όπως το εννοεί η ίδια η λέξη (συν + χώρος) αποδεχόμενοι πρώτα τον εαυτό μας και μετά όλους τους γύρω μας δίχως εξαιρέσεις!

Lia Nikolaou-to-e-periodiko-mas


...

Νομίζω πως δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτα άλλο. Άλλωστε τι μπορεί να ειπωθεί μετά από τις λέξεις Αγάπη και Αλήθεια...

Ίσως μόνο η διαπίστωση ότι τα βιβλία πράγματι αποτελούν ένα παράθυρο στον κόσμο. 
Ένα τέτοιο παράθυρο είναι και το "Να μ' αγαπάς" της Λίας Νικολάου.



[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
6 Σχόλια
Ας νοιαζόμαστε ο ένας τον άλλο!

Ας νοιαζόμαστε ο ένας τον άλλο!


Αρχική photo by Annie Spratt on Unsplash


Τον τελευταίο καιρό αναρωτιόμασταν αν το φετινό Πάσχα θα είναι ίδιο με το περσινό. Αν θα μπορούμε να γιορτάσουμε με τους αγαπημένους μας όλοι μαζί, αν θα μπορούμε να μετακινηθούμε, αν θα μπορούμε να πάμε στην εκκλησία... Θέλαμε να είναι καλύτερο από το Πάσχα της καραντίνας που ζήσαμε, τουλάχιστον σε σχέση με τις συνθήκες και τους περιορισμούς.

Και όχι άδικα, αφού δοκιμαστήκαμε και φέτος πολλούς μήνες ποικιλοτρόπως. Αυτοί που δοκιμάστηκαν όμως περισσότερο από όλους είναι εκείνοι που έχασαν τους αγαπημένους τους από την πανδημία και όχι μόνο.
Αυτοί που κι αν ακόμα δεν υπήρχαν οι περιορισμοί, θα είχαν μια θέση άδεια στο τραπέζι τους και στη ζωή τους. Αυτοί που αξίζουν την υποστήριξη και το σεβασμό μας, γιατί η απώλεια αγαπημένου προσώπου, είναι οδυνηρή και αμετάκλητη.

Δεν άρεται, δεν αναιρείται και δεν μετριάζεται από εορτασμούς.
Αυτούς τους ανθρώπους ας σκεφτούμε με στοργή και ας τους δώσουμε λίγο από το χρόνο μας, με ένα μήνυμα αγάπης, ένα τηλεφώνημα συμπαράστασης.

Κάποιοι από αυτούς μπορεί να έμειναν εντελώς μόνοι κι αυτό πονάει διπλά! Γιατί η μοναξιά όταν είναι επιλογή είναι διαχειρίσιμη, διαφορετικά είναι καταδίκη, που το μόνο που την απαλύνει είναι μια κουβέντα, μια αγκαλιά, ένα χτύπημα στην πλάτη και η σιγουριά πως είναι κάποιος εκεί έξω, που τους νοιάζεται!


Ας κάνουμε την Αγάπη του Θεανθρώπου πράξη, γεμίζοντας το κενό της μοναξιάς των συνανθρώπων μας.


Ας νοιαζόμαστε ο ένας τον άλλο, ειλικρινά!


Καλή Ανάσταση με φωτεινές σκέψεις, φωτεινές πράξεις και λιγότερο εγωισμό!




[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
6 Σχόλια

find "to e-periodiko mas" on instagram