Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Η ζωή ενός άντρα μέχρι την σύνταξη

Κείμενο: Ιουλία Τζίβα

Γεννήθηκε το 50' σε ένα μικρό χωριό μέσα στην Ηλεία. Δεν τον βάφτισαν από την αρχή γιατί οι οικονομικές συνθήκες τότε, δεν το επέτρεπαν. Μέχρι να τον βαφτίσουν λοιπόν του έδωσαν το όνομα Μπέκος.
Σε ηλικία έντεκα χρονών έπρεπε να πάρει το ρόλο του άντρα στην οικογένεια καθώς ήταν ο μεγαλύτερος γιος από τα 6 αδέρφια. Έπρεπε να πάει στην Αθήνα να δουλέψει και να στέλνει λεφτά στους γονείς του και στα αδέρφια του. Έτσι λοιπόν ο Μπέκος με μεγάλο θάρρος και δύναμη ξεκίνησε με τα πόδια για την Αθήνα. Περπάταγε, έκανε ώτο στοπ και τα κατάφερε. Έφτασε στην Αθήνα.
Οι συνθήκες ήταν δύσκολες αλλά είχε όλη την δύναμη να παλέψει κόντρα στην αδυναμία της ψυχούλας του. Η πρώτη του δουλειά ήταν γεγονός. Μοίραζε γάλατα. Κοιμόταν στο πατάρι του μαγαζιού του αφεντικού του. Κρύωνε, πεινούσε αλλά μόλις πήρε τα πρώτα του χρήματα ένιωσε τόσο περήφανος και το είπε. "Είμαι άντρας πλέον. Θα ζήσω την οικογένεια μου. Θα βγάλω λεφτά, θα φτιάξω πολλά σπίτια και θα ζήσω ευτυχισμένος μέχρι να πεθάνω".

Πέρασαν μερικά χρόνια και άρχισε να δουλεύει και σε οικοδομή καθώς είχε ένα όνειρο. Να ανοίξει το δικό του μαγαζί. Να μην δουλεύει για κανέναν, μόνο για εκείνον και για την οικογένεια που ήθελε να κάνει. 
Συνέχισε, πάλεψε, έκανε οικογένεια. Δούλεψε σε οικοδομή, δούλεψε σε φορτηγά, δούλεψε με ταξί. Και τα κατάφερε. Άνοιξε το δικό του μαγαζί. 

Τα τελευταία 38 χρόνια δούλεψε στο δικό του μαγαζί. Αλλά ήρθε η ώρα. Τα πόδια δεν αντέχουν άλλο. Τα χέρια σκληρά πλέον, τα μάτια κουρασμένα. Ήρθε η ώρα, ήρθε η ώρα της σύνταξης... Μετά από 50 χρόνια δουλειά, μετά από τόσα χρόνια που πλήρωνε, ήρθε η ώρα της σύνταξης... Κατέθεσε τα χαρτιά του. Ήρθε η ώρα της ξεκούρασης είπε....


Μετά από περίπου δύο χρόνια ήρθε το χαρτί. Το άνοιξε. Πήρε την πρώτη του σύνταξη. Δεν χάρηκε για πολύ. Μείωση, ξανά μείωση, ξανά μείωση... Συγνώμη πατέρα. Συγνώμη....


Η κόρη σου...

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...