Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ένα παιδί μετράει ...ανασφάλεια

Μια τυπική μέρα των αρχών σε καταυλισμό τσιγγάνων. Μία εισαγγελέας πιο παρατηρητική και ευαίσθητη. Ένα ξανθό αγγελούδι, που δεν μοιάζει με τα υπόλοιπα τσιγγανάκια!
Έτσι αρχίζει η ιστορία της μικρής Μαρίας, που έκανε το γύρο του κόσμου και στάθηκε η αφορμή, για ατελείωτες συζητήσεις, θέματα εκπομπών και όψιμο ενδιαφέρον της πολιτείας.

Μετά από τόσα ζευγάρια που ψάχνουν τα παιδιά τους, χρόνια ή και δεκαετίες με δαιδαλώδεις διαδικασίες μέσα σε γραφειοκρατικά μονοπάτια και δικαστικές αίθουσες.
Το συμπέρασμα ένα, οδυνηρό και αμείλικτο. Το εμπόριο βρεφών άνθιζε και ανθίζει ακόμα και σε εποχές κρίσης!
Το άσχημο είναι ότι η πολιτεία, απλά συμπεραίνει κι αυτή μαζί μας, αντί να έχει ήδη ασχοληθεί και αντιμετωπίσει το πρόβλημα ή καλύτερα, το έγκλημα.
Μετά το σάλο του Αγ. Στυλιανού, πριν από αρκετές δεκαετίες, μετά τις αρπαγές παιδιών από διάφορες γωνιές της χώρας, η πολιτεία, απλά συμπεραίνει ότι θα έπρεπε να υπάρχουν καλύτεροι νόμοι, σωστότερος έλεγχος, τεστ DNA...
Αυτό που βεβαίως δεν συμπέρανε, μέσα σ' όλα τα παραπάνω, είναι ότι έπρεπε και πρέπει να υπάρχει ανθρωπιά, σε όλα τα επίπεδα.
Ανθρωπιά στα νοσοκομεία, τις κλινικές, τις υπηρεσίες των Δήμων, στις αρχές!...
Ανακαλύφθηκε το κοριτσάκι και αντιμετωπίστηκε σαν αξιοπερίεργο ον. Επιτρέψαμε να φανεί το πρόσωπό του στα μέσα για να βρει τους γονείς του. Επιτρέψαμε να παρουσιαστεί μέχρι και η οδοντοστοιχία του, για να αποδειχθεί πριν τα ιατρικά τεστ, η ηλικία του. Διασύραμε τους "γονείς" του πριν αποφασίσει η Δικαιοσύνη, αν έχουν διαπράξει έγκλημα και ποιο είναι αυτό. Μαζί τους διασύραμε και τους Ρομά για τον τρόπο ζωής τους συλλήβδην. Γενικεύοντας όπως συνηθίζουμε να κάνουμε για πολλά.
Όμως με τις γενικεύσεις και τους αφορισμούς δεν λύνονται τα προβλήματα, ούτε προστατεύονται τα παιδιά.
Μια σοβαρή κοινωνία που διέπεται από ήθος και αρχές, κοιτά τους ανθρώπους στα μάτια και τα προβλήματα στη ρίζα τους, για να βοηθήσει, για να διορθώσει. Αλλιώς απλά κουκουλώνουμε τα κακώς κείμενα, μέχρι να επιστρέψουν στην επιφάνεια δίνοντάς μας τροφή για συζητήσεις και αναλύσεις, που θα οδηγούν πάλι σε νέα συμπεράσματα. Να ΄χαμε να λέγαμε, κάθε τόσο...
Η μικρή Μαρία, στάθηκε αφορμή για να ξυπνήσει από το λήθαργό της για μια ακόμα φορά και η πολιτεία και η κοινωνία. 
Στάθηκε όμως αφορμή για να ασχοληθούμε με τον τρόπο που ζουν τα παιδιά στους καταυλισμούς των Ρομά; Στάθηκε αφορμή για να ασχοληθούμε με τον τρόπο που ζουν και μεγαλώνουν τα παιδιά στις φτωχογειτονιές της Ελλάδας;
Αν αποδειχθεί ότι η μικρή δόθηκε στους ανθρώπους που τη μεγάλωναν με την συγκατάθεση της βιολογικής της μητέρας και απλά δεν δηλώθηκε σύμφωνα με τις διαδικασίες που προβλέπει ο νόμος, θα είναι όλα καλά;
Μια πολιτεία και μια κοινωνία που νοιάζεται για τα παιδιά, το αποδεικνύει καθημερινά και σ' αυτόν τον τομέα, ήμασταν και είμαστε ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΙ, εδώ και πολλές δεκαετίες, δυστυχώς.
Μήπως ήρθε επιτέλους, η ώρα να το συνειδητοποιήσουμε, έτσι ώστε να κάνουμε κάτι;

Μαρίνα

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...