Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Η Ελληνίδα στη δεκαετία του 1930

 Αφιερωμένο στην ημέρα της Γυναίκας

η δεκαετία του ΄30 βρίσκει την Ελληνίδα, έπειτα από σκληρούς αγώνες να αποκτά δικαίωμα ψήφου έστω και υπό όρους. 
Ποιοί ήταν αυτοί;  
1. Ψήφο μόνο στις δημοτικές εκλογές
2. Μόνο για να εκλέγει και όχι για να εκλέγεται
3. Δικαίωμα ψήφου μόνο στις εγγράμματες και σε όσες ήταν πάνω από 30 χρόνων. 
Αυτό που αξίζει να σημειώσουμε είναι ότι την εποχή εκείνη (1930) το 70% των γυναικών που ήταν πάνω από τα 30, ήταν αγράμματες. 
Έτσι το 1934 στις δημοτικές εκλογές, ψηφίζουν για πρώτη φορά οι γυναίκες στην Ελλαδα και ο αριθμός τους δεν ξεπερνά τις 240!...
Όμως το φεμινιστικό κίνημα φουντώνει. Σταθμό για τις γυναίκες της Θεσσαλονίκης θα αποτελέσουν οι χρονιές 1929 - 1930 όταν ιδρύεται η Φεμινιστική Ένωση Μακεδονίας - Θράκης και μεταξύ των άλλων, ιδρύουν και τη "Φεμινιστική", ένα δεκαπενθήμερο περιοδικό της Ένωσης. Την ίδια περίοδο μάλιστα εκδίδεται στη βόρεια Ελλάδα και η "Εφημερίδα των Γυναικών".
Οι οικονομικές ανάγκες της εποχής είναι μεγάλες και οι γυναίκες εντάσσονται στην αγορά εργασίας, ενώ οι εργοδότες τις θεωρούν φτηνή και προσωρινή εργατική δύναμη και φυσικά αμοίβονται με πολύ λιγότερα από τους άντρες συναδέλφους τους (ως εργάτριες γης). 
Τα επαγγέλματα με τα οποία ασχολούνται δεν απαιτούν στο μεγαλύτερο μέρος τους, ούτε τις στοιχειώδεις γραμματικές γνώσεις, αφού οι γυναίκες δουλεύουν ως υπηρέτριες, εργάτριες γης, πλύστρες, μοδίστρες, υφάντρες, καπελούδες, μαίες και νοσοκόμες ή ως ειδικευμένες εργάτριες στα κλωστουφαντουργία, τα μεταξουργεία και τα εργοστάσια καπνού.
Σε ορισμένα μάλιστα επαγγέλματα όπως αυτό της υπηρέτριας δεν ήταν λίγες οι φορές, που δεν υπήρχε καν αμοιβή, αλλά προσφερόταν στέγη, φαγητό και ντύσιμο  - μαζί με ένα μικρό χαρτζιλίκι - στα κορίτσια που δούλευαν ως εσωτερικές σε σπίτια μεγάλων αστών. Ήταν οι λεγόμενες "ψυχοκόρες" οι οποίες φρόντιζαν την οικογένεια και όταν ερχόταν η ώρα να παντρευτούν, έπαιρναν μια μικρή προικούλα ως "δώρο" για τα δεδουλευμένα τους. Συνήθως ήταν φτωχά και ορφανά κορίτσια που από τα 12 ως τα 20 (πολλές φορές και παραπάνω) χρόνια τους, έβρισκαν "καταφύγιο" σε πλούσιες οικογένειες, δουλεύοντας με τις συνθήκες που αναφέραμε.
Αναμφισβήτητα η δεκαετία του ΄30 ήταν μια δύσκολη εποχή για την Ελλάδα, αλλά για την Ελληνίδα ήταν ακόμη δυσκολότερη, αφού έπρεπε να αγωνιστεί διπλά για να αποδείξει ότι, αξίζει να αντιμετωπίζεται ως ισάξιος με τον άντρα πολίτης, τόσο στην αγορά εργασίας, όσο και στην κοινωνία.


πηγή πληροφοριών: "Η γειτονιά μας η παλιά" εκδόσεις Σαββάλα
κείμενο: to e-periodiko mas

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...