Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

... αυτοί που μένουν να "φυλάττουν Θερμοπύλες"

Όλοι μας καθημερινά δίνουμε τον αγώνα της επιβίωσης στο δικό του μετερίζι ο καθένας. Ένα αγώνα που πολλές φορές είναι δύσκολος, σκληρός και ενίοτε άνισος…
Κάποιοι από μας όμως, δίνουν και αγώνα επικίνδυνο για την αξιοπρέπεια της Ελλάδας και την ελληνικότητα του Αιγαίου. Δεν είναι άλλοι, από τους πιλότους της Πολεμικής μας Αεροπορίας, που με κίνδυνο της ζωής τους καθημερινά, μέσα σε Phantom, Corsair και F – 16, πετούν στον ουρανό του Αιγαίου, αναχαιτίζοντας σε πτήσεις «ρουτίνας» τα τουρκικά μαχητικά με την ημισέληνο στην ουρά, που εισβάλλουν στον εθνικό μας εναέριο χώρο.
Γι’ αυτούς είναι τρόπος ζωής… ένα καθημερινό «πανηγύρι»… η δουλειά που αγαπούν και ορκίστηκαν να κάνουν, με αγάπη στην πατρίδα και υψηλό αίσθημα καθήκοντος!

Για μας, κάτι δύσκολο, επικίνδυνο, θαυμαστό!
Για τον Αγιορείτη μοναχό όμως, το γέροντα Ιωσήφ, είναι κάτι παραπάνω!! Είναι η στιγμή που ακούγοντας το θόρυβο των αεροσκαφών θα βγει από το κελί του, εκεί στην άκρη του γκρεμού, όπου εδώ και εικοσιένα χρόνια βρίσκεται το ησυχαστήριό του, για να κουνήσει την ελληνική σημαία κοιτάζοντας συγκινημένος στον ουρανό και να τους δώσει την ευχή του, για να γυρίσουν στη Βάση τους ασφαλείς!
Ο γκρεμός βάθους 300 μέτρων στο Ακρωτήριο Άκραθως του Αγίου Όρους, που φιλοξενεί το κελί του σεβάσμιου μοναχού, είναι το σημείο «συνάντησης» των πιλότων με τον «προστάτη» τους. Εκεί μετά από κάθε αερομαχία, περνούν πετώντας σε χαμηλό ύψος και χαιρετούν ευχαριστώντας τον,  που τους σκέφτεται, που προσεύχεται γι’ αυτούς, που τους …προσέχει! Κι εκείνος κρατώντας στα χέρια του την ελληνική σημαία και τη σημαία του Βυζαντίου, τους χαιρετά, μέχρι τη στιγμή που τα αεροσκάφη χάνονται στον ορίζοντα, αφήνοντας πίσω τους μόνο τον ήχο των μηχανών τους….

Όσοι πιλότοι τον επισκέφτηκαν μιλούν για «ένα Άγιο άνθρωπο, που όποιος τον γνωρίσει, ανοίγει ένα παράθυρο στον κόσμο της καλοσύνης και της αγάπης».
«Τους αγαπώ όλους σαν παιδιά μου. Κάποιους τους έχω γνωρίσει κι από κοντά» είπε ο γέροντας στους δημοσιογράφους, που τον επισκέφτηκαν. Οι πιλότοι απ’ όλες τις πολεμικές μοίρες έχουν στείλει στο μοναχό την αγάπη τους, καθώς και αναμνηστικά δώρα, ξέροντας πως σε κάθε αποστολή τους, ο μοναχός αυτός θα βρίσκεται εκεί στην άκρη του γκρεμού, πάνω στα βράχια, για να τους ευλογεί και να τους εμψυχώνει, εκφράζοντας ταυτόχρονα, άθελά του ίσως, κι όλους τους έλληνες, που δεν έχουν τρόπο να πουν σ’ αυτούς τους ανθρώπους, το «ευχαριστώ» που τους αξίζει για το λειτούργημα που επιτελούν, προς την πατρίδα και προς όλους μας. Ένα λειτούργημα που είναι πέρα και πάνω από αμοιβές, διεκδικήσεις και στενά εργασιακά πλαίσια και μια καλή αιτία για να νιώσουμε περήφανοι.
Οι πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας, μαζί με τους διασώστες του Λιμενικού Σώματος συνεργάζονται καθημερινά για να προσφέρουν στον πολίτη, ακόμα και πολλές φορές απλήρωτοι, με κακές συνθήκες διαβίωσης, χωρίς να βαρυγκωμούν, σκεπτόμενοι τον όρκο που έδωσαν, την ίδια ώρα που κάποιοι άλλοι, ούτε που θυμούνται το δικό τους όρκο για πίστη στο καθήκον την πατρίδα και τον πολίτη. 
Δεν ξέρω ποιός όρκος είναι πιο βαρύς, όμως ξέρω με μεγάλη βεβαιότητα, ποιοί τον τηρούν και ποιοί όχι!!!!

Σχόλια

Τα αγαπημένα του μήνα

Η Μαρία Κανελλάκη μιλάει στο e-περιοδικό μας για το βιβλίο της και όχι μόνο...

Με τη Μαρία Κανελλάκη συναντηθήκαμε εντελώς τυχαία στα διαδικτυακά μονοπάτια. Ήταν ίσως λίγο καρμική η συνάντηση αυτή, γιατί από την ανάρτηση, που διάβασα στο blog της το Απάγκιο, κατάλαβα πόσο ξεχωριστός άνθρωπος είναι και πόσα κοινά έχουμε. Γυρίζοντας το χρόνο πίσω σ' εκείνη την ανάρτηση του 2015 για τους τόπους της σύγχρονης ιστορικής μνήμης πρέπει να πω πως δεν έπαψα ούτε στιγμή να ανακαλύπτω πτυχές ενός ανθρώπου με ευαισθησίες και δυνατή πένα.

Από τότε μεσολάβησαν πολλές αναρτήσεις και φορά τη φορά τη γνώριζα όλο και καλύτερα, μέσα από τα κείμενά της, την ευαισθησία της σε κοινωνικά θέματα και την αγάπη της για τον καθημερινό άνθρωπο, που αγωνίζεται σε δύσκολους καιρούς. Θα μπορούσα να σας μιλήσω για τη Μαρία, αλλά προτίμησα να σας μεταφέρω μια κουβέντα που είχα μαζί της με αφορμή το βιβλίο της "Ιστορίες της διπλανής κρίσης", που το αγάπησα πραγματικά. Σας αφήνω να την απολαύσετε...


Σε γνώρισα μέσα από την πένα σου στο «Απάγκιο» σου, που έγινε και δικό μου απάγκιο κ…

Ανοιξιάτικο δειλινό...

Τι τραγούδι να πω για σένα, τι λουλούδι να σου βρω, ποιες λέξεις να διαλέξω, να περιγράψω το λυγμό...
Αυτόν, που πνίγει με αυθάδεια τα λόγια αυτόν, που βυθίζει τη ψυχή σε θάλασσα ανταριασμένη και σκοτεινή...
Με τη φυγή σου αλλάξαν όλα!
'Εγινε δείλι το πρωινό
για όλους εκείνους που σ'αγαπάνε
χτύπημα είναι οδυνηρό.
Το ξέρω, θα ΄ρθει τώρα η νύχτα το ξέρω, θα ΄ρθει πάλι η αυγή.
Όλα θα μπούνε ξανά σε κύκλο
όμως, εσύ δεν θα ΄σαι εκεί!

Τη μηχανή του χρόνου θα γυρίζω
για να σε βρίσκω να περπατάς
μέσα από θύμισες αγαπημένες
και να μου χαμογελάς

Καμιά φυγή σου δεν θα εμποδίσει
αυτό το αντάμωμα το νοερό
κι όσα μοιραστήκαμε θα ζωντανεύουν
μέσα στου χρόνου το κενό.

                                                                                          Στη Λένα...


Η φωτογραφία αυτή συμμετείχε στο 3ο Δρώμενο Φωτογραφίζειν, της καλής μου φίλης
Μαρίας Νικολάου από το "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".
Την τράβηξα ένα ανοιξιάτικο δειλινό και το επόμενο πρωί έμαθα πως η αγαπημένη εφηβ…

Σύνορα...

Της λησμονιάς το σύνορο, πέρασα απόψε πάλι βουή κι αντάρα η ψυχή, πισωπατά στις αναμνήσεις κι αποζητά τη χαμένη ευτυχία, εκεί που σταματά ο χρόνος
Έλα να συναντηθούμε στο μονοπάτι το κρυφό με μια αγκαλιά να ξεχαστούμε στου κόσμου το απόβραδο εκεί που κανείς δεν ορίζει τίποτα, εκεί που χάνεται ο ήλιος
Στο απέραντο σύμπαν θα γίνω ιχνηλάτης σου με της ψυχής μου το φως θα φέξω τα βήματά σου, για να με βρεις για να ορίσεις απ' την αρχή το είναι μου
Μη φοβηθείς! Τα όνειρα είναι για να τα ζούμε πρώτα στις σκέψεις μας Οι λέξεις έγιναν για να μιλούν πρώτα στην ψυχή μας Τα σύνορα έγιναν για κείνους που δεν βλέπουν...

... Οι οι τρεις πρώτες σειρές (που αποτελούνται από 25 λέξεις), έλαβαν μέρος στο διαδικτυακό δρώμενο 25 Λέξεις #11 της καλής μου φίλης Μαρίας Νικολάου που οργανώνει ακούραστα στο blog της "Το Κείμενο".

Ψάχνετε για σπιτική κρέμα ματιών; Έχουμε την καλύτερη!

Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής λένε πολλοί και όχι άδικα. Παράλληλα είναι και ο καθρέφτης της ομορφιάς μιας γυναίκας. Είναι τα πρώτα, που μαρτυρούν το χρόνο που περνά και γι' αυτό το λόγο, όλες θέλουμε να τα κρατήσουμε μακριά από τα σημάδια του.

Έτσι από πολύ νωρίς φροντίζουμε να προμηθευτούμε με κρέμες ματιών που κυκλοφορούν σε αφθονία στο εμπόριο και υπόσχονται να προστατέψουν το δέρμα της ευαίσθητης περιοχής των ματιών από τις ρυτίδες, τις σακούλες και τους μαύρους κύκλους.

Όλες μας έχουμε ξοδέψει πολλά χρήματα για το σκοπό αυτό. Αν όμως μας έλεγαν πως μπορούμε να φτιάξουμε μια σπιτική κρέμα ματιών που θα λειτουργήσει καλύτερα και από την καλύτερη κρέμα του εμπορίου, τότε σίγουρα όλες θα τη δοκιμάζαμε.

Βρήκαμε αυτή τη συνταγή και τη μοιραζόμαστε μαζί σας, γιατί τα αποτελέσματά της είναι ζηλευτά!

Δύο υλικά χρειαζόμαστε μόνο κι αυτά είναι το λάδι καρύδας και η βιταμίνη Ε. Το λάδι καρύδας είναι αντιφλεγμονώδες, αντιμικροβιακό, αντιμυκητιακό και βελτιώνει την απορρόφηση των …

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.