Σελίδες

Ετικέτες

Αρχική σελίδα

30/3/14

Κι ύστερα μας μιλούν για καλοκαίρι…



Απόγευμα Σαββάτου… στο ραδιόφωνο η απαλή φωνή του Λάκη Παππά μου κρατά συντροφιά. Μελαγχολικό το απόγευμα αυτό. Λίγο αυτά που συμβαίνουν,  λίγο ο καιρός που με τα σύννεφά του, μου θυμίζει πιο έντονα τα σύννεφα της ζωής μας…

Είναι στιγμές,  που θες να αισιοδοξήσεις και δεν μπορείς! Σαν κάποιος να σε κατεβάζει με τη βία από την ομορφιά του απατηλού ονείρου, που απελπισμένα γατζώνεσαι για να καταφέρεις να συνεχίσεις.

Πώς να μιλήσεις για καλοκαίρι σε κάποιον, που στην ψυχή του και στη ζωή του έχει χειμώνα; Πώς να μιλήσεις για καλυτέρευση σε κάποιον, που πνίγει το δάκρυ της απόγνωσης για να μην το δουν τα παιδιά του;

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι η άνοιξη θα έρθει… κι εκείνος ζητά μια ανταλλαγή που δεν μπορώ να πραγματοποιήσω. Ζητά να πάρω τη νύχτα και να του δώσω πίσω την αυγή, όπως λέει και το τραγούδι.

Πώς να το κάνω όμως αυτό; Πώς να δώσω πίσω το χαμόγελο σε τόσους πικραμένους; Που να βρω τόση χαρά για να φτάσει για όλους; Πού να βρω τόση αισιοδοξία, που να με συνεπάρει;

Καλά λένε, δεν μπορείς να νιώσεις ευτυχία, όταν γύρω σου οι άλλοι δυστυχούν!

Δεν μπορώ όμως και να μην αναρωτηθώ… Αυτοί που βύθισαν στη θλίψη τόσο κόσμο, πώς μπορούν να νιώθουν αισιόδοξοι; Πώς μπορούν να χαίρονται;

Όμορφη και παράξενη πατρίδα… λέει το τραγούδι, μένει στους πέντε δρόμους κι αντριεύεται…

Η δική μας αντριοσύνη αργεί ακόμα… κάνουμε να πιάσουμε πέτρα και την παρατάμε… ξεσηκωμούς γυρεύουμε, αλλά τελικά, μάλλον θέλουμε τύραννους…

Σε μια συνέντευξη ρώτησαν τον υποψήφιο Δήμαρχο, πώς θα αντιμετωπίσει τις τυχόν απεργίες στο Δήμο του και κείνος απάντησε με σιγουριά: Δεν θα υπάρξουν!

Μα πώς το ξέρετε, επέμενε ο δημοσιογράφος.

Είναι απλό, απάντησε εκείνος.

Απεργούν όσοι είναι δυσαρεστημένοι και απλήρωτοι, όχι αυτοί που δουλεύουν ανθρώπινα και αμοίβονται επαρκώς!

Απάντησε το αυτονόητο, που όμως είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν όλοι οι μεγάλοι οικονομικοί εγκέφαλοι της Ευρώπης και της Ελλάδας…

Σας λέει κάτι κύριοι;…
Blogger Widget