Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Κι ύστερα μας μιλούν για καλοκαίρι…



Απόγευμα Σαββάτου… στο ραδιόφωνο η απαλή φωνή του Λάκη Παππά μου κρατά συντροφιά. Μελαγχολικό το απόγευμα αυτό. Λίγο αυτά που συμβαίνουν,  λίγο ο καιρός που με τα σύννεφά του, μου θυμίζει πιο έντονα τα σύννεφα της ζωής μας…

Είναι στιγμές,  που θες να αισιοδοξήσεις και δεν μπορείς! Σαν κάποιος να σε κατεβάζει με τη βία από την ομορφιά του απατηλού ονείρου, που απελπισμένα γατζώνεσαι για να καταφέρεις να συνεχίσεις.

Πώς να μιλήσεις για καλοκαίρι σε κάποιον, που στην ψυχή του και στη ζωή του έχει χειμώνα; Πώς να μιλήσεις για καλυτέρευση σε κάποιον, που πνίγει το δάκρυ της απόγνωσης για να μην το δουν τα παιδιά του;

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι η άνοιξη θα έρθει… κι εκείνος ζητά μια ανταλλαγή που δεν μπορώ να πραγματοποιήσω. Ζητά να πάρω τη νύχτα και να του δώσω πίσω την αυγή, όπως λέει και το τραγούδι.

Πώς να το κάνω όμως αυτό; Πώς να δώσω πίσω το χαμόγελο σε τόσους πικραμένους; Που να βρω τόση χαρά για να φτάσει για όλους; Πού να βρω τόση αισιοδοξία, που να με συνεπάρει;

Καλά λένε, δεν μπορείς να νιώσεις ευτυχία, όταν γύρω σου οι άλλοι δυστυχούν!

Δεν μπορώ όμως και να μην αναρωτηθώ… Αυτοί που βύθισαν στη θλίψη τόσο κόσμο, πώς μπορούν να νιώθουν αισιόδοξοι; Πώς μπορούν να χαίρονται;

Όμορφη και παράξενη πατρίδα… λέει το τραγούδι, μένει στους πέντε δρόμους κι αντριεύεται…

Η δική μας αντριοσύνη αργεί ακόμα… κάνουμε να πιάσουμε πέτρα και την παρατάμε… ξεσηκωμούς γυρεύουμε, αλλά τελικά, μάλλον θέλουμε τύραννους…

Σε μια συνέντευξη ρώτησαν τον υποψήφιο Δήμαρχο, πώς θα αντιμετωπίσει τις τυχόν απεργίες στο Δήμο του και κείνος απάντησε με σιγουριά: Δεν θα υπάρξουν!

Μα πώς το ξέρετε, επέμενε ο δημοσιογράφος.

Είναι απλό, απάντησε εκείνος.

Απεργούν όσοι είναι δυσαρεστημένοι και απλήρωτοι, όχι αυτοί που δουλεύουν ανθρώπινα και αμοίβονται επαρκώς!

Απάντησε το αυτονόητο, που όμως είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν όλοι οι μεγάλοι οικονομικοί εγκέφαλοι της Ευρώπης και της Ελλάδας…

Σας λέει κάτι κύριοι;…

Τα αγαπημένα του μήνα

Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;

Βραδιά πανσέληνου και μια χούφτα ασήμι σκορπά στον ορίζοντα λούζει τα πλακόστρωτα, τις μικρές αυλές τα λαξεμένα χωριά, που σκαρφαλώνουν στα βραχώδη νησάκια  των Κυκλάδων και της άγονης γραμμής
Ανάμεσα στις βουκαμβύλιες και στα ασβεστωμένα παρτέρια ξεπηδούν βήματα που μετρούν τη γοητεία τόπων μαγικών κι εκεί παρέα με το θαλασσινό αγέρι όρκους δίνουν έρωτα σε τρυφερά χείλη
Στην άμμο, κοχύλια ασημόχρυσα πολύτιμα πετράδια γίνονται κι αποθέτονται μ’ ευλάβεια σε κοριτσίστικους λαιμούς Φιλιά και όνειρα σκορπίζονται στη γλυκιά νύχτα μαζί με τους ήχους του παφλασμού
Μετρά το κύμα καλοκαίρια και κορμιά εικόνες που μπλέκονται στο χώρο και στο χρόνο κι αφήνουν αποτύπωμα βαθύ σε καρδιές αλώβητες μοναχικές Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;
Χορεύουν ανέμελα οι φλόγες της φωτιάς κι εγώ κουρνιάζω ξανά στην αγκαλιά σου Ο ήχος των ονείρων μας μου λέει ψιθυριστά Ήταν πανσέληνος, δε ξέχασα, γι’ αυτό θα είμαι πάντα κοντά σου…



Καφές φραπέ, μια ελληνική ιστορία 60 χρόνων...

Συνηθίζουμε να λέμε ελληνικό τον καφέ που γίνεται στο μπρίκι, με το μερακλίδικο καϊμάκι και το εκπληκτικό άρωμα. Ελληνικός όμως είναι και ο φραπέ, αφού έλληνας τον επινόησε, εδώ και 60 χρόνια.

Η ιστορία ξεκινά από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης όπου γεννήθηκε τυχαία το 1957, ο φραπέ από τον Δημήτρη Βακόνδιο. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρείας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας, παρουσίασε ένα νέο προϊόν για παιδιά στη ΔΕΘ. Ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντας το με γάλα και χτυπώντας το στο σέικερ. Προϊόν της ίδιας εταιρίας ήταν και ο στιγμιαίος καφές nescafe, που ήταν ο αγαπημένος του Δημήτρη Βισκόνδιου και συνήθιζε να τον πίνει μέχρι τότε ζεστό. παρασκευασμένο με βραστό νερό και ζάχαρη. Στο διάλειμμα του στη ΔΕΘ, επειδή δεν έβρισκε βραστό νερό, σκέφτηκε να βάλει στο σέικερ το στιγμιαίο καφέ, τη ζάχαρη και κρύο νερό, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο φραπέ της ιστορίας.

Από τότε, υπήρξαν διάφορες παραλλαγές με τα βασικά στοιχεία το στιγμιαίο καφέ, το κρύο…

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Η πρώτη Ελληνίδα φοιτήτρια.

Στις μέρες μας, είναι αυτονόητο και πολύ συνηθισμένο, οι κοπέλες να σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο και μάλιστα στατιστικές μελέτες αναφέρουν πως (σε ορισμένες τουλάχιστον σχολές), είναι περισσότερες από τα αγόρια.

Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Οι γυναίκες σ' όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα, ήταν ανθρώπινα όντα υποδεέστερα των ανδρών. Δεν είχαν ούτε πρόσβαση, αλλά ούτε και δικαίωμα στη μόρφωση, με μόνη αιτία, το φύλο τους.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...