Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Κι ύστερα μας μιλούν για καλοκαίρι…



Απόγευμα Σαββάτου… στο ραδιόφωνο η απαλή φωνή του Λάκη Παππά μου κρατά συντροφιά. Μελαγχολικό το απόγευμα αυτό. Λίγο αυτά που συμβαίνουν,  λίγο ο καιρός που με τα σύννεφά του, μου θυμίζει πιο έντονα τα σύννεφα της ζωής μας…

Είναι στιγμές,  που θες να αισιοδοξήσεις και δεν μπορείς! Σαν κάποιος να σε κατεβάζει με τη βία από την ομορφιά του απατηλού ονείρου, που απελπισμένα γατζώνεσαι για να καταφέρεις να συνεχίσεις.

Πώς να μιλήσεις για καλοκαίρι σε κάποιον, που στην ψυχή του και στη ζωή του έχει χειμώνα; Πώς να μιλήσεις για καλυτέρευση σε κάποιον, που πνίγει το δάκρυ της απόγνωσης για να μην το δουν τα παιδιά του;

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι η άνοιξη θα έρθει… κι εκείνος ζητά μια ανταλλαγή που δεν μπορώ να πραγματοποιήσω. Ζητά να πάρω τη νύχτα και να του δώσω πίσω την αυγή, όπως λέει και το τραγούδι.

Πώς να το κάνω όμως αυτό; Πώς να δώσω πίσω το χαμόγελο σε τόσους πικραμένους; Που να βρω τόση χαρά για να φτάσει για όλους; Πού να βρω τόση αισιοδοξία, που να με συνεπάρει;

Καλά λένε, δεν μπορείς να νιώσεις ευτυχία, όταν γύρω σου οι άλλοι δυστυχούν!

Δεν μπορώ όμως και να μην αναρωτηθώ… Αυτοί που βύθισαν στη θλίψη τόσο κόσμο, πώς μπορούν να νιώθουν αισιόδοξοι; Πώς μπορούν να χαίρονται;

Όμορφη και παράξενη πατρίδα… λέει το τραγούδι, μένει στους πέντε δρόμους κι αντριεύεται…

Η δική μας αντριοσύνη αργεί ακόμα… κάνουμε να πιάσουμε πέτρα και την παρατάμε… ξεσηκωμούς γυρεύουμε, αλλά τελικά, μάλλον θέλουμε τύραννους…

Σε μια συνέντευξη ρώτησαν τον υποψήφιο Δήμαρχο, πώς θα αντιμετωπίσει τις τυχόν απεργίες στο Δήμο του και κείνος απάντησε με σιγουριά: Δεν θα υπάρξουν!

Μα πώς το ξέρετε, επέμενε ο δημοσιογράφος.

Είναι απλό, απάντησε εκείνος.

Απεργούν όσοι είναι δυσαρεστημένοι και απλήρωτοι, όχι αυτοί που δουλεύουν ανθρώπινα και αμοίβονται επαρκώς!

Απάντησε το αυτονόητο, που όμως είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν όλοι οι μεγάλοι οικονομικοί εγκέφαλοι της Ευρώπης και της Ελλάδας…

Σας λέει κάτι κύριοι;…

Σχόλια

Τα αγαπημένα του μήνα

Η Μαρία Κανελλάκη μιλάει στο e-περιοδικό μας για το βιβλίο της και όχι μόνο...

Με τη Μαρία Κανελλάκη συναντηθήκαμε εντελώς τυχαία στα διαδικτυακά μονοπάτια. Ήταν ίσως λίγο καρμική η συνάντηση αυτή, γιατί από την ανάρτηση, που διάβασα στο blog της το Απάγκιο, κατάλαβα πόσο ξεχωριστός άνθρωπος είναι και πόσα κοινά έχουμε. Γυρίζοντας το χρόνο πίσω σ' εκείνη την ανάρτηση του 2015 για τους τόπους της σύγχρονης ιστορικής μνήμης πρέπει να πω πως δεν έπαψα ούτε στιγμή να ανακαλύπτω πτυχές ενός ανθρώπου με ευαισθησίες και δυνατή πένα.

Από τότε μεσολάβησαν πολλές αναρτήσεις και φορά τη φορά τη γνώριζα όλο και καλύτερα, μέσα από τα κείμενά της, την ευαισθησία της σε κοινωνικά θέματα και την αγάπη της για τον καθημερινό άνθρωπο, που αγωνίζεται σε δύσκολους καιρούς. Θα μπορούσα να σας μιλήσω για τη Μαρία, αλλά προτίμησα να σας μεταφέρω μια κουβέντα που είχα μαζί της με αφορμή το βιβλίο της "Ιστορίες της διπλανής κρίσης", που το αγάπησα πραγματικά. Σας αφήνω να την απολαύσετε...


Σε γνώρισα μέσα από την πένα σου στο «Απάγκιο» σου, που έγινε και δικό μου απάγκιο κ…

Ανοιξιάτικο δειλινό...

Τι τραγούδι να πω για σένα, τι λουλούδι να σου βρω, ποιες λέξεις να διαλέξω, να περιγράψω το λυγμό...
Αυτόν, που πνίγει με αυθάδεια τα λόγια αυτόν, που βυθίζει τη ψυχή σε θάλασσα ανταριασμένη και σκοτεινή...
Με τη φυγή σου αλλάξαν όλα!
'Εγινε δείλι το πρωινό
για όλους εκείνους που σ'αγαπάνε
χτύπημα είναι οδυνηρό.
Το ξέρω, θα ΄ρθει τώρα η νύχτα το ξέρω, θα ΄ρθει πάλι η αυγή.
Όλα θα μπούνε ξανά σε κύκλο
όμως, εσύ δεν θα ΄σαι εκεί!

Τη μηχανή του χρόνου θα γυρίζω
για να σε βρίσκω να περπατάς
μέσα από θύμισες αγαπημένες
και να μου χαμογελάς

Καμιά φυγή σου δεν θα εμποδίσει
αυτό το αντάμωμα το νοερό
κι όσα μοιραστήκαμε θα ζωντανεύουν
μέσα στου χρόνου το κενό.

                                                                                          Στη Λένα...


Η φωτογραφία αυτή συμμετείχε στο 3ο Δρώμενο Φωτογραφίζειν, της καλής μου φίλης
Μαρίας Νικολάου από το "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".
Την τράβηξα ένα ανοιξιάτικο δειλινό και το επόμενο πρωί έμαθα πως η αγαπημένη εφηβ…

Σύνορα...

Της λησμονιάς το σύνορο, πέρασα απόψε πάλι βουή κι αντάρα η ψυχή, πισωπατά στις αναμνήσεις κι αποζητά τη χαμένη ευτυχία, εκεί που σταματά ο χρόνος
Έλα να συναντηθούμε στο μονοπάτι το κρυφό με μια αγκαλιά να ξεχαστούμε στου κόσμου το απόβραδο εκεί που κανείς δεν ορίζει τίποτα, εκεί που χάνεται ο ήλιος
Στο απέραντο σύμπαν θα γίνω ιχνηλάτης σου με της ψυχής μου το φως θα φέξω τα βήματά σου, για να με βρεις για να ορίσεις απ' την αρχή το είναι μου
Μη φοβηθείς! Τα όνειρα είναι για να τα ζούμε πρώτα στις σκέψεις μας Οι λέξεις έγιναν για να μιλούν πρώτα στην ψυχή μας Τα σύνορα έγιναν για κείνους που δεν βλέπουν...

... Οι οι τρεις πρώτες σειρές (που αποτελούνται από 25 λέξεις), έλαβαν μέρος στο διαδικτυακό δρώμενο 25 Λέξεις #11 της καλής μου φίλης Μαρίας Νικολάου που οργανώνει ακούραστα στο blog της "Το Κείμενο".

Ψάχνετε για σπιτική κρέμα ματιών; Έχουμε την καλύτερη!

Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής λένε πολλοί και όχι άδικα. Παράλληλα είναι και ο καθρέφτης της ομορφιάς μιας γυναίκας. Είναι τα πρώτα, που μαρτυρούν το χρόνο που περνά και γι' αυτό το λόγο, όλες θέλουμε να τα κρατήσουμε μακριά από τα σημάδια του.

Έτσι από πολύ νωρίς φροντίζουμε να προμηθευτούμε με κρέμες ματιών που κυκλοφορούν σε αφθονία στο εμπόριο και υπόσχονται να προστατέψουν το δέρμα της ευαίσθητης περιοχής των ματιών από τις ρυτίδες, τις σακούλες και τους μαύρους κύκλους.

Όλες μας έχουμε ξοδέψει πολλά χρήματα για το σκοπό αυτό. Αν όμως μας έλεγαν πως μπορούμε να φτιάξουμε μια σπιτική κρέμα ματιών που θα λειτουργήσει καλύτερα και από την καλύτερη κρέμα του εμπορίου, τότε σίγουρα όλες θα τη δοκιμάζαμε.

Βρήκαμε αυτή τη συνταγή και τη μοιραζόμαστε μαζί σας, γιατί τα αποτελέσματά της είναι ζηλευτά!

Δύο υλικά χρειαζόμαστε μόνο κι αυτά είναι το λάδι καρύδας και η βιταμίνη Ε. Το λάδι καρύδας είναι αντιφλεγμονώδες, αντιμικροβιακό, αντιμυκητιακό και βελτιώνει την απορρόφηση των …

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.