Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Η ιστορία του μπουζουκιού

Το λαοφιλές αυτό μουσικό όργανο, όπως και όλα τα λαούτα, έχει καταγωγή από την αρχαία Ελλάδα, όπου ονομαζόταν πανδούρα ή πανδουρίδιον ή απλώς τρίχορδο, γιατί είχε τρεις χορδές. Καλύτερη απόδειξη της καταγωγής του, αποτελούν τα μάρμαρα της εποχής, που σήμερα φιλοξενούνται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, με γνωστότερο, αυτό της Μαντινείας (4ος αι. π.Χ.) το οποίο απεικονίζει το μυθικό αγώνα μεταξύ του Απόλλωνα και της Μαρσύας, όπου η αρχαιοελληνική πανδούρα (πανδουρίδα) παίζεται από μια μούσα καθισμένη σ' ένα βράχο.

Κάποιοι δέχονται την τουρκική προέλευση της ονομασίας του και μόνο (buzuq), η οποία όμως, είναι πολύ πιθανό να είναι περσική. Όπως και να έχει, γεγονός είναι ότι το μουσικό αυτό όργανο, πέρασε από την αρχαία Ελλάδα, στο Βυζάντιο, επέζησε στην Τουρκοκρατία και ανθεί μέχρι σήμερα, παρόλο που πέρασε από μια περίοδο αμφισβήτησης.
Παραλλαγές του, υπήρξαν πολλές από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας και είχε και αντίστοιχα πολλά ονόματα, όπως πανδούρα ή πανδουρίδα, τρίχορδον που αναφέρθηκαν ήδη, αλλά και ταμπουράς, θαμπούρα, ταμπούριν, ψαλτήριον, μπουζούκι και πολλά ακόμη, με τα οποία ονομάζονταν και άλλα μικρότερα ή μεγαλύτερα όργανα της ίδιας οικογένειας. 
Το μπουζούκι συνδέθηκε με το ρεμπέτικο τραγούδι από το 1935, που σχηματίστηκε η πρώτη ρεμπέτικη κομπανία, η "Τετράδα του Πειραιώς" την οποία ίδρυσε ο θρύλος του μουσικού αυτού είδους, ο Μάρκος Βαμβακάρης και την αποτελούσαν (εκτός από τον ίδιο) ο Στράτος Παγιουμτζής ο οποίος έπαιζε ένα ξεχωριστό είδος μπουζουκιού τρίχορδου, με πολύ μακρύ και βαθύ, αλλά στενής επιφάνειας, καπάκι που λεγόταν γόνατο και έβγαζε ιδιαίτερο ήχο, ο Ανέστης Δελιάς και ο Γιώργος Μπάτης.
Ο Μανώλης Χιώτης ήταν ο άνθρωπος που έκανε τη μεγάλη αλλαγή στην τεχνική του μπουζουκιού, όταν πρόσθεσε μία χορδή και το κούρδισε στη λογική της κιθάρας. Ο περιβόητος Ζοζέφ υπήρξε ξακουστός κατασκευαστής, ο οποίος έφτιαχνε μπουζούκια για τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες. Λέγεται μάλιστα πως, το πρώτο τετράχορδο το έφτιαξε εκείνος, για λογαριασμό του Μανώλη Χιώτη και κάτω από τις υποδείξεις του, στις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Το τετράχορδο μπουζούκι, όντας πιο πολυφωνικό έδινε τη δυνατότητα για περισσότερες και πιο περίπλοκες συγχορδίες τις οποίες, τις έχουμε ήδη απολαύσει και αγαπήσει καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας του.
Όχι άδικα λοιπόν, το μπουζούκι είναι συνδεδεμένο με την Ελλάδα, εκφράζοντας με τον πιο δυνατό τρόπο, τον έλληνα που τραγουδά τον πόνο, τη χαρά, την αγάπη ή την απώλεια...

πηγή πληροφοριών

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

8 τρόποι για να νιώθετε ευτυχισμένοι

Λένε πως η ευτυχία είναι χαρούμενες στιγμές. Άλλοι πάλι λένε πως η ευτυχία είναι τρόπος ζωής και διδάσκεται. Ό,τι από τα δύο κι αν είναι, εμείς βρήκαμε οχτώ τρόπους για να νιώθετε ευτυχισμένοι και σας τους παρουσιάζουμε.

Απολαύστε τα μικρά πράγματα
Για μια στιγμή καθημερινά, δώστε μεγαλύτερη προσοχή σ' αυτά που είναι γύρω σας,  όπως τον ήλιο, έτσι όπως μπαίνει στο δωμάτιό σας το πρωί ή στο άρωμα του καφέ σας. Εκτιμώντας καθημερινά μικρά απλά πράγματα, θα διαπιστώσετε πόσο εύκολα μπορείτε να χαμογελάτε και πόσο τυχεροί είστε για το λόγο αυτό.

Μην είστε τελειομανείς
Το σπίτι δεν γίνεται να είναι πάντα άψογο και τακτοποιημένο. Μια αργία δεν μπορεί πάντα να την περάσετε  έτσι ακριβώς όπως σχεδιάσατε, ούτε τα παιδιά σας μπορούν πάντα να συμπεριφέρονται έτσι όπως θέλετε. Αντί λοιπόν να εστιάζετε κάθε φορά σε ό,τι πάει "στραβά" επικεντρωθείτε στα θετικά. Σ' ένα όμορφο απόγευμα με την οικογένειά σας ή τους φίλους σας, σε ένα ευχάριστο τηλεφώνημα, στην αγκαλιά που θα πάρετε απ…

Χάρτινα καράβια…

Χάρτινα μικρά καράβια υψώνονται στον ουρανό Σε κόκκινο μπαλόνι κρεμασμένα ταξίδι κάνουν στο κενό
Μικρό χεράκι παιδικό, τα φτάνει και τα κρατάει τρυφερά Μ’ ατέλειωτη αγάπη τα τυλίγει και τα φυλάει στην καρδιά
Περνούν οι άνοιξες, τα καλοκαίρια τα ηλιοτρόπια ανθούν Κι εκεί στους κάμπους τους φωτισμένους τα χάρτινα καράβια αγκυροβολούν
Φιλία, τα ονόμασαν οι σοφοί του κόσμου αγάπη, τα ονομάζουν οι ταπεινοί λιμάνι απάγκιο οι ναυαγισμένοι στεριά ανθισμένη οι ορφανοί
Κι εγώ κοιτώ τα δυο σου μάτια και σε θυμάμαι από παιδί να βρίσκεσαι πάντα κοντά μου Φίλη, αδερφή παντοτινή!...
...
Το ποίημα αυτό συμμετείχε στο 17ο Συμπόσιο Ποίησης  που οργανώνει η αγαπημένη φίλη Αριστέα στο blog της "Η ζωή είναι ωραία"




17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...