Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Η ιστορία του μπουζουκιού

Το λαοφιλές αυτό μουσικό όργανο, όπως και όλα τα λαούτα, έχει καταγωγή από την αρχαία Ελλάδα, όπου ονομαζόταν πανδούρα ή πανδουρίδιον ή απλώς τρίχορδο, γιατί είχε τρεις χορδές. Καλύτερη απόδειξη της καταγωγής του, αποτελούν τα μάρμαρα της εποχής, που σήμερα φιλοξενούνται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, με γνωστότερο, αυτό της Μαντινείας (4ος αι. π.Χ.) το οποίο απεικονίζει το μυθικό αγώνα μεταξύ του Απόλλωνα και της Μαρσύας, όπου η αρχαιοελληνική πανδούρα (πανδουρίδα) παίζεται από μια μούσα καθισμένη σ' ένα βράχο.

Κάποιοι δέχονται την τουρκική προέλευση της ονομασίας του και μόνο (buzuq), η οποία όμως, είναι πολύ πιθανό να είναι περσική. Όπως και να έχει, γεγονός είναι ότι το μουσικό αυτό όργανο, πέρασε από την αρχαία Ελλάδα, στο Βυζάντιο, επέζησε στην Τουρκοκρατία και ανθεί μέχρι σήμερα, παρόλο που πέρασε από μια περίοδο αμφισβήτησης.
Παραλλαγές του, υπήρξαν πολλές από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας και είχε και αντίστοιχα πολλά ονόματα, όπως πανδούρα ή πανδουρίδα, τρίχορδον που αναφέρθηκαν ήδη, αλλά και ταμπουράς, θαμπούρα, ταμπούριν, ψαλτήριον, μπουζούκι και πολλά ακόμη, με τα οποία ονομάζονταν και άλλα μικρότερα ή μεγαλύτερα όργανα της ίδιας οικογένειας. 
Το μπουζούκι συνδέθηκε με το ρεμπέτικο τραγούδι από το 1935, που σχηματίστηκε η πρώτη ρεμπέτικη κομπανία, η "Τετράδα του Πειραιώς" την οποία ίδρυσε ο θρύλος του μουσικού αυτού είδους, ο Μάρκος Βαμβακάρης και την αποτελούσαν (εκτός από τον ίδιο) ο Στράτος Παγιουμτζής ο οποίος έπαιζε ένα ξεχωριστό είδος μπουζουκιού τρίχορδου, με πολύ μακρύ και βαθύ, αλλά στενής επιφάνειας, καπάκι που λεγόταν γόνατο και έβγαζε ιδιαίτερο ήχο, ο Ανέστης Δελιάς και ο Γιώργος Μπάτης.
Ο Μανώλης Χιώτης ήταν ο άνθρωπος που έκανε τη μεγάλη αλλαγή στην τεχνική του μπουζουκιού, όταν πρόσθεσε μία χορδή και το κούρδισε στη λογική της κιθάρας. Ο περιβόητος Ζοζέφ υπήρξε ξακουστός κατασκευαστής, ο οποίος έφτιαχνε μπουζούκια για τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες. Λέγεται μάλιστα πως, το πρώτο τετράχορδο το έφτιαξε εκείνος, για λογαριασμό του Μανώλη Χιώτη και κάτω από τις υποδείξεις του, στις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Το τετράχορδο μπουζούκι, όντας πιο πολυφωνικό έδινε τη δυνατότητα για περισσότερες και πιο περίπλοκες συγχορδίες τις οποίες, τις έχουμε ήδη απολαύσει και αγαπήσει καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας του.
Όχι άδικα λοιπόν, το μπουζούκι είναι συνδεδεμένο με την Ελλάδα, εκφράζοντας με τον πιο δυνατό τρόπο, τον έλληνα που τραγουδά τον πόνο, τη χαρά, την αγάπη ή την απώλεια...

πηγή πληροφοριών

Τα αγαπημένα του μήνα

Όταν τα παιδιά ντύνονταν Πιερότοι και Κολομπίνες...

Βλέποντας παλιές ελληνικές ταινίες διαπιστώνει κανείς πως η ενδυμασία των αποκριών έχει κι αυτή τη μόδα της. Μπορεί σήμερα τα παιδιά να διαλέγουν μέσα από μια μεγάλη ποικιλία τις στολές τους, με επικρατέστερες αυτές των ηρώων παραμυθιών ή cartoon, τις παλαιότερες δεκαετίες όμως τα πράγματα ήταν λίγο πιο απλά...
Εμπνευσμένες από την Κομέντια ντελ άρτε (Commedia dell'arte) οι στολές ήταν λιγότερο πρωτότυπες και περισσότερο κλασσικές. 

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Να θυμηθούμε την κυρά Σαρακοστή;

Ένα ξεχασμένο έθιμο, από τα παλαιότερα του τόπου μας, που σχετίζεται με το Πάσχα. Δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα ημερολόγιο, το οποίο μετρούσε τις μέρες που μεσολαβούν από το Σάββατο μετά την Καθαρή Δευτέρα, ως τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Το ιδιότυπο αυτό ημερολόγιο, είχε τη φιγούρα μιας γυναίκας, που έμοιαζε στην όψη με καλόγρια, είχε σταυρωμένα τα χέρια της γιατί προσευχόταν, είχε στο κεφάλι ή στο λαιμό της ένα σταυρό, γιατί πήγαινε στην εκκλησία, δεν είχε στόμα, γιατί νήστευε και είχε επίσης επτά πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της νηστείας.
Από το πρώτο Σάββατο μετά την Καθαρή Δευτέρα και κάθε Σάββατο, έκοβαν ένα πόδι. Το τελευταίο πόδι, ήταν αυτό του Μ. Σαββάτου. 

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Η μόδα και οι σχεδιαστές της δεκαετίας του 1940

Εύκολα θα μπορούσε κανείς να πει πως σε μια δεκαετία, που σημαδεύτηκε από ένα Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως αυτή του 40, η μόδα δεν θα έχει και πολλά να επιδείξει.
Ασφαλώς  οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες μπορούν να καθορίσουν ως ένα μεγάλο βαθμό τη μόδα, όμως η ανάγκη των ανθρώπων και κυρίως των γυναικών να νιώσουν ευπαρουσίαστες και ελκυστικές δεν σταματά.
Έτσι, οι γυναίκες της εποχής με τα ελάχιστα μέσα, που διαθέτουν προσπαθούν να μετατρέψουν τα ρούχα τους, σύμφωνα με αυτά που φορούν τα είδωλα του κινηματογράφου όπως η Rita Hayworth.      
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...