Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ο ελληνικός κινηματογράφος τη δεκαετία του 1930

Η δεκαετία αυτή ξεικινά με μια σειρά από ταινίες της Νταγκ Φίλμς, που τα σενάριά τους υπογράφουν γνωστοί συγγραφείς και παίζουν οι καλύτεροι ηθοποιοί του Βασιλικού Θεάτρου. Έχει όμως παρέλθει η εποχή του βωβού κινηματογράφου και το κοινό υποδέχεται με ενθουσιασμό τις ομιλούσες ταινίες.
Έτσι η Νταγκ Φίλμς, παρουσιάζει την οπερέτα του Χατζηαποστόλου "Οι Απάχηδες των Αθηνών", όπου πρωταγωνιστούσε ο τενόρος της Λυρικής Σκηνής Πέτρος Επιτροπάκης. Μαζί του πρωταγωνιστούσε η Μαίρη Σαγκάνου, που ήταν από τις πρώτες καλλιτέχνιδες του Βασιλικού Θεάτρου.

Η σημαντική επιτυχία της ταινίας, έδωσε στη Νταγκ Φίλμς την αφορμή για την επόμενη ταινία της που είχε τον τίτλο "Φίλησέ με Μαρίτσα", που παρά την μεγάλη της επιτυχία, η εταιρία μετά από αυτή, διαλύθηκε. 
Παράλληλα με την ίδρυση της Νταγκ Φιλμς, δημιουργήθηκαν κι άλλες εταιρίες όπως η Ηρώ Φίλμς και η Ακρόπολη Φίλμς, η οποία παρουσίασε μια σειρά από μικρές κωμωδίες με πρωταγωνιστή ένα πολύ καλό μιμητή του Σαρλώ, τον Κίμωνα Σταθόπουλο. 
Την ίδια εποχή ο Ορέστης Λάσκος αποφασίζει να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο και να γυρίσει την πασίγνωστη ταινία "Δάφνης και Χλόη" η οποία θεωρείται η πρώτη ρεαλιστική ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, απασχολώντας θετικά και την Ευρώπη.
Παρά το γεγονός ότι οι ταινίες της εποχής ήταν γυρισμένες με πενιχρά οικονομικά και απαρχαιομένα τεχνικά μέσα, χρησιμοποιώντας μάλιστα θεατρικούς ηθοποιούς χωρίς εμπειρία στα εκφραστικά μέσα του κινηματογράφου, το κοινό αγκάλιασε τις ταινίες με θέρμη, αξιοσημείωτη. Κάποιες από τις ταινίες της περιόδου αυτής γυρίστηκαν στην Αίγυπτο, άλλες με ελληνοαιγυπτιακή συνεργασία και άλλες απλώς χρησιμοποιώντας τα αιγυπτιακά κινηματογραφικά στούντιο που είχαν καλύτερο μηχανικό εξοπλισμό, καθαρότερη φωτογραφία και πιο φροντισμένο μοντάζ.
Στα πρώτα βήματα του ελληνικού κινηματογράφου πρωτοστάτησαν πολλά ονόματα όπως ο Μπαχατώρης, ο Μαδράς, οι αδελφοί Γαζιάδη, ο Γιόζεφ Χεπ, ο Γ. Προκοπίου, ο Ορέστης Λάσκος, ο Τάκης Δαδήρας, ο Φιλοποίμην Φίνος, ο Αντώνης Ζερβός και άλλοι. Δεν ήταν λίγοι και οι σπουδαίοι ηθοποιοί του θεάτρου που συμμετείχαν στα πρώτα αυτά βήματα του κινηματογράφου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έπαψαν να υπηρετούν το θέατρο, όπως ο Αιμίλιος Βεάκης, ο Κώστας Μουσούρης, ο Μήτσος Μυράτ, η Κυβέλη, η Μαρίκα Κοτοπούλη και πολλοί άλλοι. Η Καίτη Πάνου και η Ζινέτ Λακάζ ήταν η μόνες που έπαιζαν αποκλειστικά στον κινηματογράφο, χωρίς να έχουν σχέση με το θέατρο, αλλά και χωρίς να έχουν καμμιά κινηματογραφική εκπαίδευση.

πηγή

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

8 τρόποι για να νιώθετε ευτυχισμένοι

Λένε πως η ευτυχία είναι χαρούμενες στιγμές. Άλλοι πάλι λένε πως η ευτυχία είναι τρόπος ζωής και διδάσκεται. Ό,τι από τα δύο κι αν είναι, εμείς βρήκαμε οχτώ τρόπους για να νιώθετε ευτυχισμένοι και σας τους παρουσιάζουμε.

Απολαύστε τα μικρά πράγματα
Για μια στιγμή καθημερινά, δώστε μεγαλύτερη προσοχή σ' αυτά που είναι γύρω σας,  όπως τον ήλιο, έτσι όπως μπαίνει στο δωμάτιό σας το πρωί ή στο άρωμα του καφέ σας. Εκτιμώντας καθημερινά μικρά απλά πράγματα, θα διαπιστώσετε πόσο εύκολα μπορείτε να χαμογελάτε και πόσο τυχεροί είστε για το λόγο αυτό.

Μην είστε τελειομανείς
Το σπίτι δεν γίνεται να είναι πάντα άψογο και τακτοποιημένο. Μια αργία δεν μπορεί πάντα να την περάσετε  έτσι ακριβώς όπως σχεδιάσατε, ούτε τα παιδιά σας μπορούν πάντα να συμπεριφέρονται έτσι όπως θέλετε. Αντί λοιπόν να εστιάζετε κάθε φορά σε ό,τι πάει "στραβά" επικεντρωθείτε στα θετικά. Σ' ένα όμορφο απόγευμα με την οικογένειά σας ή τους φίλους σας, σε ένα ευχάριστο τηλεφώνημα, στην αγκαλιά που θα πάρετε απ…

Χάρτινα καράβια…

Χάρτινα μικρά καράβια υψώνονται στον ουρανό Σε κόκκινο μπαλόνι κρεμασμένα ταξίδι κάνουν στο κενό
Μικρό χεράκι παιδικό, τα φτάνει και τα κρατάει τρυφερά Μ’ ατέλειωτη αγάπη τα τυλίγει και τα φυλάει στην καρδιά
Περνούν οι άνοιξες, τα καλοκαίρια τα ηλιοτρόπια ανθούν Κι εκεί στους κάμπους τους φωτισμένους τα χάρτινα καράβια αγκυροβολούν
Φιλία, τα ονόμασαν οι σοφοί του κόσμου αγάπη, τα ονομάζουν οι ταπεινοί λιμάνι απάγκιο οι ναυαγισμένοι στεριά ανθισμένη οι ορφανοί
Κι εγώ κοιτώ τα δυο σου μάτια και σε θυμάμαι από παιδί να βρίσκεσαι πάντα κοντά μου Φίλη, αδερφή παντοτινή!...
...
Το ποίημα αυτό συμμετείχε στο 17ο Συμπόσιο Ποίησης  που οργανώνει η αγαπημένη φίλη Αριστέα στο blog της "Η ζωή είναι ωραία"




17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...