Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ο ελληνικός κινηματογράφος τη δεκαετία του 1930

Η δεκαετία αυτή ξεικινά με μια σειρά από ταινίες της Νταγκ Φίλμς, που τα σενάριά τους υπογράφουν γνωστοί συγγραφείς και παίζουν οι καλύτεροι ηθοποιοί του Βασιλικού Θεάτρου. Έχει όμως παρέλθει η εποχή του βωβού κινηματογράφου και το κοινό υποδέχεται με ενθουσιασμό τις ομιλούσες ταινίες.
Έτσι η Νταγκ Φίλμς, παρουσιάζει την οπερέτα του Χατζηαποστόλου "Οι Απάχηδες των Αθηνών", όπου πρωταγωνιστούσε ο τενόρος της Λυρικής Σκηνής Πέτρος Επιτροπάκης. Μαζί του πρωταγωνιστούσε η Μαίρη Σαγκάνου, που ήταν από τις πρώτες καλλιτέχνιδες του Βασιλικού Θεάτρου.

Η σημαντική επιτυχία της ταινίας, έδωσε στη Νταγκ Φίλμς την αφορμή για την επόμενη ταινία της που είχε τον τίτλο "Φίλησέ με Μαρίτσα", που παρά την μεγάλη της επιτυχία, η εταιρία μετά από αυτή, διαλύθηκε. 
Παράλληλα με την ίδρυση της Νταγκ Φιλμς, δημιουργήθηκαν κι άλλες εταιρίες όπως η Ηρώ Φίλμς και η Ακρόπολη Φίλμς, η οποία παρουσίασε μια σειρά από μικρές κωμωδίες με πρωταγωνιστή ένα πολύ καλό μιμητή του Σαρλώ, τον Κίμωνα Σταθόπουλο. 
Την ίδια εποχή ο Ορέστης Λάσκος αποφασίζει να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο και να γυρίσει την πασίγνωστη ταινία "Δάφνης και Χλόη" η οποία θεωρείται η πρώτη ρεαλιστική ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, απασχολώντας θετικά και την Ευρώπη.
Παρά το γεγονός ότι οι ταινίες της εποχής ήταν γυρισμένες με πενιχρά οικονομικά και απαρχαιομένα τεχνικά μέσα, χρησιμοποιώντας μάλιστα θεατρικούς ηθοποιούς χωρίς εμπειρία στα εκφραστικά μέσα του κινηματογράφου, το κοινό αγκάλιασε τις ταινίες με θέρμη, αξιοσημείωτη. Κάποιες από τις ταινίες της περιόδου αυτής γυρίστηκαν στην Αίγυπτο, άλλες με ελληνοαιγυπτιακή συνεργασία και άλλες απλώς χρησιμοποιώντας τα αιγυπτιακά κινηματογραφικά στούντιο που είχαν καλύτερο μηχανικό εξοπλισμό, καθαρότερη φωτογραφία και πιο φροντισμένο μοντάζ.
Στα πρώτα βήματα του ελληνικού κινηματογράφου πρωτοστάτησαν πολλά ονόματα όπως ο Μπαχατώρης, ο Μαδράς, οι αδελφοί Γαζιάδη, ο Γιόζεφ Χεπ, ο Γ. Προκοπίου, ο Ορέστης Λάσκος, ο Τάκης Δαδήρας, ο Φιλοποίμην Φίνος, ο Αντώνης Ζερβός και άλλοι. Δεν ήταν λίγοι και οι σπουδαίοι ηθοποιοί του θεάτρου που συμμετείχαν στα πρώτα αυτά βήματα του κινηματογράφου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έπαψαν να υπηρετούν το θέατρο, όπως ο Αιμίλιος Βεάκης, ο Κώστας Μουσούρης, ο Μήτσος Μυράτ, η Κυβέλη, η Μαρίκα Κοτοπούλη και πολλοί άλλοι. Η Καίτη Πάνου και η Ζινέτ Λακάζ ήταν η μόνες που έπαιζαν αποκλειστικά στον κινηματογράφο, χωρίς να έχουν σχέση με το θέατρο, αλλά και χωρίς να έχουν καμμιά κινηματογραφική εκπαίδευση.

πηγή

Τα αγαπημένα του μήνα

Όταν τα παιδιά ντύνονταν Πιερότοι και Κολομπίνες...

Βλέποντας παλιές ελληνικές ταινίες διαπιστώνει κανείς πως η ενδυμασία των αποκριών έχει κι αυτή τη μόδα της. Μπορεί σήμερα τα παιδιά να διαλέγουν μέσα από μια μεγάλη ποικιλία τις στολές τους, με επικρατέστερες αυτές των ηρώων παραμυθιών ή cartoon, τις παλαιότερες δεκαετίες όμως τα πράγματα ήταν λίγο πιο απλά...
Εμπνευσμένες από την Κομέντια ντελ άρτε (Commedia dell'arte) οι στολές ήταν λιγότερο πρωτότυπες και περισσότερο κλασσικές. 

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Να θυμηθούμε την κυρά Σαρακοστή;

Ένα ξεχασμένο έθιμο, από τα παλαιότερα του τόπου μας, που σχετίζεται με το Πάσχα. Δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα ημερολόγιο, το οποίο μετρούσε τις μέρες που μεσολαβούν από το Σάββατο μετά την Καθαρή Δευτέρα, ως τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Το ιδιότυπο αυτό ημερολόγιο, είχε τη φιγούρα μιας γυναίκας, που έμοιαζε στην όψη με καλόγρια, είχε σταυρωμένα τα χέρια της γιατί προσευχόταν, είχε στο κεφάλι ή στο λαιμό της ένα σταυρό, γιατί πήγαινε στην εκκλησία, δεν είχε στόμα, γιατί νήστευε και είχε επίσης επτά πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της νηστείας.
Από το πρώτο Σάββατο μετά την Καθαρή Δευτέρα και κάθε Σάββατο, έκοβαν ένα πόδι. Το τελευταίο πόδι, ήταν αυτό του Μ. Σαββάτου. 

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Η μόδα και οι σχεδιαστές της δεκαετίας του 1940

Εύκολα θα μπορούσε κανείς να πει πως σε μια δεκαετία, που σημαδεύτηκε από ένα Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως αυτή του 40, η μόδα δεν θα έχει και πολλά να επιδείξει.
Ασφαλώς  οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες μπορούν να καθορίσουν ως ένα μεγάλο βαθμό τη μόδα, όμως η ανάγκη των ανθρώπων και κυρίως των γυναικών να νιώσουν ευπαρουσίαστες και ελκυστικές δεν σταματά.
Έτσι, οι γυναίκες της εποχής με τα ελάχιστα μέσα, που διαθέτουν προσπαθούν να μετατρέψουν τα ρούχα τους, σύμφωνα με αυτά που φορούν τα είδωλα του κινηματογράφου όπως η Rita Hayworth.      
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...