Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Παιδεία;... Ποια Παιδεία;

Πριν λίγες μέρες τελείωσε το 26ο Διεθνές Συνέδριο Φιλοσοφίας. Ε, και; Θα μου πείτε….
Λοιπόν εμένα, αυτό το «ε, και;» με τρώει! Και σπεύδω να σας εξηγήσω, γιατί. 

Επί 26 χρόνια γίνεται στη χώρα μας ένα συνέδριο διανόησης το οποίο το μαθαίνουν μόνο όσοι ασχολούνται με το αντικείμενο αυτό. Επί 26 χρόνια η χώρα μας είναι το κέντρο της παγκόσμιας διανόησης και δεν γίνεται γνωστό! Τα μέσα (για τουλάχιστον 24 χρόνια) δεν ασχολούνται, ακόμα και αν τα σκουντήσεις!!! Ψιλά γράμματα!... Τι τον ενδιαφέρει τον κόσμο τώρα ένα παγκόσμιο συνέδριο, ακόμα κι αν γίνεται στην Ελλάδα, ακόμα και αν χαίρει της εκτίμησης της διεθνούς κοινότητας, ακόμα κι αν είναι ανοιχτό για όποιο ενδιαφέρεται!


Το βρίσκετε φυσικό; Εγώ καθόλου, παρόλο που όσο κι αν κοιτάξω πίσω δεν μπορώ να βρω στιγμές της Νεοελληνικής Ιστορίας όπου η Πολιτεία, να επένδυσε ουσιαστικά στην παιδεία και την καλλιέργεια του ελληνικού λαού. Και για να μη παρεξηγηθώ, δεν εννοώ την εκπαίδευση ή το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά τις γνώσεις, την ποιότητα αυτών και την αξιοποίηση του πλούτου του πολιτισμού μας, στο να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και πολίτες. Με δεδομένα όλα αυτά, δεν θα έπρεπε να μου κάνει εντύπωση!...

Δεν μπορώ όμως να μη στεναχωριέμαι και να μη θυμώνω, όταν βιώνουμε μια πολυεπίπεδη κρίση, η οποία μας έπιασε κυριολεκτικά στον ύπνο την οποία δεν μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε και λόγω έλλειψης παιδείας.

Όταν γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές με το «ωχ, αδερφέ» ή το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ», όταν πρώτα ήμασταν καταναλωτές και μετά άνθρωποι ή πολίτες, όταν βάζαμε το προσωπικό μας συμφέρον, πάνω από το κοινωνικό, ποιος θα ενδιαφερόταν για τη Φιλοσοφία, τα διεθνή συνέδρια ή την καλλιέργεια; 
Μας ήταν αρκετά τα βιβλία του συρμού, τα τραγούδια του συρμού και η Prada βαλίτσα μας, για να πάμε στις ακριβές και με πιστωτική κάρτα πληρωμένες, διακοπές μας, όχι τόσο για να περάσουμε καλά, αλλά κυρίως για να πείσουμε τον εαυτό μας, ότι είμαστε καλά.

Και τώρα που όλα αυτά σταμάτησαν, νιώθουμε σαν ψάρι έξω από το νερό, γιατί μέχρι τώρα ψάρια ήμασταν, σε μια γυάλα που έσπασε!

Υπάρχουν πανεπιστήμια ανά τον κόσμο, που έχουν ως προϋπόθεση τη γνώση Αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας για να γίνουν δεκτοί οι φοιτητές και μεις δεν είμαστε σε θέση να πούμε, σε όποιον μας ρωτήσει, τι έλεγε ο Πλάτωνας ή ο Αριστοτέλης, ενώ μπορούμε να ενημερώσουμε τον καθένα τι λέει και τι τραγουδάει ο κάθε τραγουδιστής της μοδός…

Δεν μάθαμε στα παιδιά μας να διαβάζουν κλασσικούς συγγραφείς και θεωρούν την κάθε νουβέλα της ξαπλώστρας, λογοτεχνία. Κάναμε το διάβασμα καταναγκαστική δουλειά και αγκαρία, που ούτε για την ενημέρωσή μας δεν το «χρησιμοποιούμε». Προτιμάμε να ακούμε παρά να διαβάζουμε και γενικώς προτιμάμε ό,τι πιο εύκολο.

Το αναγνωστικό κοινό περιορίζεται στο καταπληκτικό(!) ποσοστό του 7% του πληθυσμού, σε μια χώρα που μετρά δύο νόμπελ λογοτεχνίας!!!

Είμαστε μια χώρα, που ενώ έχει (για παράδειγμα) τμήμα Κοινωνιολογίας σε Πανεπιστήμιό της δεν έχει Κοινωνιολόγους σε θέσεις που τους χρειάζεται και τους «αντικαθιστά» με Κοινωνικούς Λειτουργούς.

Είμαστε μια χώρα που είναι απ’ τη μια άκρη ως την άλλη αρχαιολογικός χώρος και εμείς δεν έχουμε ιδέα για την αξία του, με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να υπερασπιστούμε την κληρονομιά μας, όπως της αξίζει.

Είμαστε ένας λαός, που ενώ όλοι έχουμε άποψη για την παιδεία, δεν έχουμε παιδεία, έχουμε μόνο εκπαίδευση!!!
Δεν είναι κρίμα;…



Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...