Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Με χαμόγελο...

Τα χειμωνιάτικα πρωινά, που ο ήλιος βγαίνει δειλά και δεν προλαβαίνει να ζεστάνει την ατμόσφαιρα και να μετριάσει το κρύο, έγιναν σιγά αλλά σταθερά, χαρακτηριστικό της κάθε μέρας. 

Ένα τέτοιο πρωινό καθώς έπινα τον αχνιστό καφέ μου, ζεσταίνοντας τις παλάμες μου όπως τον κρατούσα, η σκέψη μου έτρεξε στους ανθρώπους που δεν βρίσκονται στην ίδια θέση με μένα.Δεν είναι εύκολη η ζωή μου με την κρίση, δεν μπορώ να πω ψέματα, όμως υπάρχει ένα κεραμίδι πάνω απ' το κεφάλι μου, φαγητό στο τραπέζι και μια έστω ελάχιστη ζέστη στο χώρο.


Πόσοι όμως είναι εκείνοι που δεν μπορούν να τα έχουν όλα αυτά; Που είναι άστεγοι;
Τα χαρτόκουτα έγιναν το σπίτι τους, οι υπόλοιποι άστεγοι οι γείτονές τους και η αγωνία για την επιβίωση τους όσο προχωρά ο χειμώνας η καθημερινότητά τους.
Δεν κάνω τη φιλάνθρωπη ούτε την καλή! Δεν ξέρω καν αν είμαι... Αυτό που ξέρω είναι πως αυτοί που υποφέρουν πολλαπλασιάζονται και δεν φαίνεται να μπορεί κανείς μας, να κάνει κάτι ουσιαστικό.
Κάνουν οι ίδιοι όμως κάτι, που στα δικά μου μάτια φαίνεται όχι απλά απίστευτο αλλά μεγαλειώδες. Χαμογελούν!!!

Όλοι εμείς, που ακόμα βρισκόμαστε σε μια θέση ανθρώπινη, ξυπνάμε το πρωί μέσα στο άγχος, την αβεβαιότητα και την κατήφεια. Κάποιοι από μας δεν θέλουν καλά καλά να σηκωθούν απ' το κρεββάτι. Θέλουν να κρυφτούν κάτω από τα σκεπάσματα και να ξεχάσουν τις δυσκολίες που βιώνουν.
Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που ξεχνάμε όλοι μας, είναι τους τόσους λόγους που έχουμε να χαμογελάσουμε και δεν το κάνουμε!...

Μονολογώ καθώς γράφω και ο σκύλος, που έχει ξαπλώσει νωχελικά στα πόδια μου, τεντώνει τα αυτιά του και στυλώνει τα μάτια του με απορία θαρρείς, κατευθείαν στα δικά μου.
Έτσι είναι!!!... Έχουμε τόσους λόγους να χαμογελάμε και να προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες με πίστη και πείσμα, που καταλήγει αχαριστία το αντίθετο.
Θα μου πείτε, από το καλό ή το υποφερτό, υπάρχει το καλύτερο και δεν θα διαφωνήσω. Υπάρχει όμως και το χειρότερο, που μοιάζει ηθελημένα να το ξεχνάμε.

Τις σκέψεις και τη γραφή μου, σταμάτησε η φωνή της κόρης μου, που με καλημέρισε ρωτώντας: "Τι κάνεις μαμά;"
Μετράω τους λόγους που έχω να χαμογελώ και να νιώθω ευτυχισμένη και τυχερή αγάπη μου, απάντησα με σίγουρο τόνο.
Μη ρωτήσεις γιατί, την προλαβαίνω...

Γιατί απλούστατα μέσα στην παραζάλη των καιρών μας, επιμένουμε να τους ξεχνάμε και χάνουμε πολύτιμες στιγμές ευτυχίας!...
Σκεφτείτε το...

Μαρίνα

Τα αγαπημένα του μήνα

Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;

Βραδιά πανσέληνου και μια χούφτα ασήμι σκορπά στον ορίζοντα λούζει τα πλακόστρωτα, τις μικρές αυλές τα λαξεμένα χωριά, που σκαρφαλώνουν στα βραχώδη νησάκια  των Κυκλάδων και της άγονης γραμμής
Ανάμεσα στις βουκαμβύλιες και στα ασβεστωμένα παρτέρια ξεπηδούν βήματα που μετρούν τη γοητεία τόπων μαγικών κι εκεί παρέα με το θαλασσινό αγέρι όρκους δίνουν έρωτα σε τρυφερά χείλη
Στην άμμο, κοχύλια ασημόχρυσα πολύτιμα πετράδια γίνονται κι αποθέτονται μ’ ευλάβεια σε κοριτσίστικους λαιμούς Φιλιά και όνειρα σκορπίζονται στη γλυκιά νύχτα μαζί με τους ήχους του παφλασμού
Μετρά το κύμα καλοκαίρια και κορμιά εικόνες που μπλέκονται στο χώρο και στο χρόνο κι αφήνουν αποτύπωμα βαθύ σε καρδιές αλώβητες μοναχικές Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;
Χορεύουν ανέμελα οι φλόγες της φωτιάς κι εγώ κουρνιάζω ξανά στην αγκαλιά σου Ο ήχος των ονείρων μας μου λέει ψιθυριστά Ήταν πανσέληνος, δε ξέχασα, γι’ αυτό θα είμαι πάντα κοντά σου…



Καφές φραπέ, μια ελληνική ιστορία 60 χρόνων...

Συνηθίζουμε να λέμε ελληνικό τον καφέ που γίνεται στο μπρίκι, με το μερακλίδικο καϊμάκι και το εκπληκτικό άρωμα. Ελληνικός όμως είναι και ο φραπέ, αφού έλληνας τον επινόησε, εδώ και 60 χρόνια.

Η ιστορία ξεκινά από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης όπου γεννήθηκε τυχαία το 1957, ο φραπέ από τον Δημήτρη Βακόνδιο. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρείας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας, παρουσίασε ένα νέο προϊόν για παιδιά στη ΔΕΘ. Ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντας το με γάλα και χτυπώντας το στο σέικερ. Προϊόν της ίδιας εταιρίας ήταν και ο στιγμιαίος καφές nescafe, που ήταν ο αγαπημένος του Δημήτρη Βισκόνδιου και συνήθιζε να τον πίνει μέχρι τότε ζεστό. παρασκευασμένο με βραστό νερό και ζάχαρη. Στο διάλειμμα του στη ΔΕΘ, επειδή δεν έβρισκε βραστό νερό, σκέφτηκε να βάλει στο σέικερ το στιγμιαίο καφέ, τη ζάχαρη και κρύο νερό, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο φραπέ της ιστορίας.

Από τότε, υπήρξαν διάφορες παραλλαγές με τα βασικά στοιχεία το στιγμιαίο καφέ, το κρύο…

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Ισχυρός συναισθηματικά, άνθρωπος

Πόσο εύκολα θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ένα άνθρωπο, που είναι συναισθηματικά ισχυρός; Είναι διαφορετικός από τους άλλους στην όψη, στην περπατησιά, στην ομιλία;... Δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί τόσο εύκολα. Σίγουρα όμως δεν κυκλοφορεί με ταμπελίτσα στο μέτωπο, ούτε έχει πράσινο δέρμα...Δεν μπορούμε να σας πούμε τι ακριβώς κάνει, μπορούμε όμως να σας πούμε τι δεν κάνει!!!

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...