Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Η φτώχεια είναι κολλητική...

favim.com
Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι υπέρ των φτωχών και των αδυνάτων και πολλοί απ’ αυτούς σπεύδουν κάθε τόσο να τους βοηθήσουν, ενώ άλλοι κάνουν σοβαρό φιλανθρωπικό έργο, προκειμένου να ανακουφίσουν όσους το έχουν ανάγκη.
Πόσοι όμως αναρωτιούνται αν έχουν συμβάλλει οι ίδιοι, στην κατάσταση που έχουν περιέλθει οι συνάνθρωποί μας;… 
Δύσκολο το ερώτημα ή δύσκολη η απάντηση;


Ίσως και τα δύο. Γεγονός είναι πάντως, πως στις μέρες που διανύουμε πολλοί ήταν εκείνοι που έμαθαν, πώς είναι να μην μπορείς να ξοδέψεις όσα χρειάζονται στην οικογένειά σου. Πώς είναι να έχει ανάγκη το παιδί σου κάτι και τα χρήματα που έχεις να μην είναι αρκετά. Πώς είναι να χρειάζεσαι φάρμακα και να μην μπορείς να τα πληρώσεις ή να λαχταρά η ψυχή σου να πας κάπου και να μην έχεις τα μέσα…

Αυτό, που ίσως δεν συνειδητοποίησαν είναι πως για πολλούς από μας, αυτή η κατάσταση, δεν είναι μερικών ημερών, μέχρι να συνεχίσουν να παίρνουν κανονικά τα χρήματά τους ή να έχουν πρόσβαση στην τραπεζική τους θυρίδα, αλλά είναι μια πραγματικότητα, καθημερινή και ατέλειωτη για πέντε και πλέον χρόνια.

Μια πραγματικότητα που δεν είχε και ίσως και να μην έχει τέλος!...
Η ανεργία ή η μερική απασχόληση είναι για μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού ένας εφιάλτης, από τον οποίο δεν μπορούν να ξυπνήσουν, δεν μπορούν να απαλλαγούν.

Έτσι δημιουργήθηκαν τα συσσίτια, τα κοινωνικά ιατρεία και τα κοινωνικά παντοπωλεία. Έτσι στήνονται στην ουρά, χιλιάδες άνθρωποι κάθε τόσο, για να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαγητό, μια στοιχειώδη περίθαλψη ή ένα πακέτο μακαρόνια.

Ευτυχώς που υπάρχουν, θα μου πείτε και θα συμφωνήσω. Όμως, γιατί υπάρχουν; Γιατί δημιουργήθηκαν; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι, που τα χρειάζονται;
Γιατί, κάποιοι άλλοι βοήθησαν με τη στάση και τη συμπεριφορά τους, σ’ αυτό.

Βλέπετε το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις και όταν η μια του πλευρά λέει «φτώχεια»  η άλλη του πλευρά λέει «φταίω». Είτε μας αρέσει, είτε όχι…
Και να, που έρχεται η στιγμή που στήνονται στην ουρά για το ίδιο ποσό, όλοι! Κι αυτοί με τα πολλά και οι άλλοι με τα λίγα…

Μόνο που, τώρα διαμαρτύρονται αυτοί με τα πολλά. Οι άλλοι, απλά το αντιμετωπίζουν σαν μια διαδικασία. Έτσι κι αλλιώς ξέρουν, πως και να είχαν πρόσβαση σε ολόκληρο το μισθό τους, δεν θα μπορούσαν να ξοδέψουν παραπάνω από 30 (και όχι 50 ή 60) ευρώ τη μέρα, γιατί μέχρι εκεί φθάνει ο μισθός τους και είναι και υψηλόμισθοι, αν σκεφτούμε πως υπάρχουν άνθρωποι με 400 ευρώ το μήνα ή και λιγότερα…

Σ’ αυτούς περισσεύει πολύς μήνας, από το μισθό!!!

Κι ακούσαμε τις διαμαρτυρίες πολλών στα ΜΜΕ και από το ίδιο τους το στόμα και δια στόματος πολιτικών, που δεν χάνουν ευκαιρία για μικροπολιτική.

Μήπως όμως αντί να διαμαρτύρεστε καλοί μου άνθρωποι, μπαίνατε λίγο στην θέση αυτών, που συνηθίσαμε να λέμε «μη προνομιούχων»;…
Μήπως να σκεφτόσασταν καλύτερα τις δικές σας επιλογές, έτσι ώστε να κάνετε κάτι ουσιαστικό;…

Κάτι, που θα πιάσει πραγματικά τόπο, γιατί η ανακούφιση είναι τσιρότο, δεν είναι θεραπεία και η φτώχεια είναι αρρώστια κολλητική!...

Αγωνιστείτε ενάντιά της  με κάθε τρόπο, όχι από φιλανθρωπία, αλλά από υποχρέωση! 

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...