Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Τα όμορφα στρατόπεδα, όμορφα καίγονται!

το e-περιοδικό μας

Καίγονται για να μη γίνουν τόπος συγκέντρωσης προσφύγων! Από ανθρωπιά; Από ξενοφοβία;
Βλέπουμε ανθρώπους να στοιβάζονται σε βάρκες, σύνορα, πλατείες... άνθρωποι, που πριν ισοπεδωθεί η πατρίδα τους ζούσαν στον τόπο τους και έκαναν σχέδια, όνειρα, μεγάλωναν τα παιδιά τους.

Τώρα γίνονται αριθμός, στα μάτια των μεγάλων αυτής της γης, αυτής της ηπείρου, αυτής της χώρας. Γίνονται απειλή στα μάτια αυτών που δεν γνώρισαν προσφυγιά, που δε γνώρισαν πόλεμο! Γίνονται πρόβλημα δύσκολο, που αναζητά λύση επιτακτικά!

Ας μη ξεχνάμε όμως, πως μιλάμε για ψυχές, για παιδιά, για εφήβους, για οικογένειες που ζητούν αυτό, που δεν επιτρέπεται να στερεί κανείς σε κανένα, πάνω σ' αυτό τον πλανήτη. Ένα τόπο να ζήσουν! Μια γωνιά αυτής της γης, για να μεγαλώσουν τα παιδιά, για να μορφωθούν οι έφηβοι, για να δημιουργήσουν οι οικογένειες καινούργια πατρίδα.

Πριν ακούσουμε για νέα φωτιά σε στρατόπεδο που πρόκειται να φιλοξενήσει πρόσφυγες, ας μου εξηγήσει κάποιος, αν ήταν στη θέση τους, πώς θα ένιωθε; Πόσο καλό είναι να σε αντιμετωπίζουν οι άλλοι σαν εγκληματία, χωρίς να σε ξέρουν, μόνο και μόνο επειδή, είσαι πρόσφυγας;

Όσοι πιστεύουν στο Θεό, σε οποιοδήποτε Θεό, ας αναρωτηθούν πόση καλοσύνη κρύβει μέσα της, μια τέτοια σκέψη! Γιατί, κανένας Θεός, από τον αληθινό, μέχρι τον πιο ψεύτικο, δεν επιβραβεύει το διαχωρισμό των ανθρώπων σε φυλές, κατηγορίες, εθνικότητες ή ομάδες!

Η ανθρωπιά δεν μπαίνει σε κουτιά ή ταμπέλες, δεν διαπραγματεύεται ούτε κάνει εκπτώσεις!

Η αγάπη δε χωρίζει, ενώνει!


Marina


Διαβάστε πώς θα βοηθήσετε τον Παύλο εδώ!

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...