Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ο πρώτος αρχηγός της αποκριάς του 1900


            Αποκριάτικος αθηναϊκός τύπος, που γέμιζε με χαρά τη πόλη, την περίοδο των Απόκρεω. Το επάγγελμά του ήταν κοσμηματογράφος κι ειδικότητά του, να φτιάχνει επιγραφές καταστημάτων και να δίνει ονόματα που ταίριαζαν απόλυτα με το χώρο σε λαϊκά καφενεία και οινοπωλεία. Σ’ αυτόν οφείλονται οι σοφές επιγραφές: «Οινοπωλείον. Βερεσέ σήμερα δεν έχει, αύριο έχει», το «Ψυχής ιατρείον» και πολλά άλλα.



          Είχε γίνει διάσημος και περιζήτητος ανάμεσα στους ομότεχνούς του και περνούσε τον καιρό του στην πλατεία Ηρώων στου Ψυρρή. Όλο το χρόνο εργαζόταν και περίμενε να ‘ρθουν οι Απόκριες, για να παρουσιαστεί μπροστά στον κόσμο, μεταμφιεσμένος πάνω σε άρμα, διακωμωδώντας τους πολίτες για οποιουσδήποτε λόγους.
           Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε σαν ποιητής του κάρου. Και πάνω από το κάρο, απηύθυνε στους διαβάτες σατυρικά δίστιχα, που για καιρό πολύ μετά τα έλεγε ο κόσμος.
           Όταν γινόταν απόπειρα να καθιερωθεί η αθηναϊκή Αποκριά, ο Θεοδοσίου πήρε ενεργό μέρος. Αυτός έγινε διακοσμητής των αρμάτων των προσωπιδοφόρων και κατασκεύαζε την επίσημη είσοδο του καρνάβαλου στην πόλη. Η επινοητικότητά του σ’ αυτό το έργο, ήταν σπάνια.

            Κι επειδή ήταν λαμπρός κοσμηματογράφος, διακοσμούσε τα άρματα με πολλή τέχνη κι έβαζε επιγραφές που ήταν άξιες καλύτερης τύχης…
Δεν αρκούνταν όμως μόνο σ’ αυτά, αλλά εξέδιδε από καιρό σε καιρό και σατυρική εφημερίδα έμμετρη, που διακωμωδούσε όσα συνέβαιναν στη
συνοικία όπου έμενε. Οι στίχοι του Θεοδοσίου μπορούμε να πούμε πως είναι η ηθογραφία και τα χρονικά της συνοικίας του Ψυρρή και δεν στερούνταν κάποιας περιγραφικής χάρης. Να μια από τις σάτιρές του.

Ο Νικολάκης ο κουτσός με το σταχτί καπέλο,
τη σιδερώστρα τη γνωστή αγάπησε Αγγέλω.
Μα η Αγγέλω γι’ άλλονε είχε κρυφή αγάπη,
κι επροτιμούσε πιο πολύ το Χρίστο το χασάπη.

Μ’ αυτόν τα συχνοέψηνε μες το σιδερωτάδικο
κι έτσι γενόταν του κουτσού του Νικολάκη άδικο.
Μ’ αυτός που ήτανε ακουστό άλλοτε παλικάρι,
με το Χριστάκη πιάστηκε μια μέρα στο παζάρι.
Μα ο Χριστάκης του ‘σπασε με το ραβδί την κούτρα του
κι η Αγγέλω σιδέρωσε τα ματωμένα μούτρα του.

Με την εφημερίδα του ο Θεοδοσίου έδινε την εικόνα της ζωής και της κίνησης της περίεργης εκείνης συνοικίας, που διατήρησε τα παλιά της ήθη.
Γι΄αυτό το φύλλο του ήταν περιζήτητο ανάμεσα στους κατοίκους της. Κατά το 1930 αρρώστησε και δεν μπορούσε να δουλεύει αλλά και να εκδίδει την
εφημερίδα του. Και ο χαρούμενος αυτός τύπος που πέρασε τη ζωή του ανάμεσα στη χαρά και την ευθυμία, κατάντησε θλιβερός, τις τελευταίες μέρες του. Παρουσιαζόταν στα καφενεία της πλατείας Ηρώων, σερνόμενος και με στίχους προανήγγελλε το προσεχές τέλος του.

Δέστε με πώς κατάντησα,
θα σβήσω σ’ ένα μήνα και πια δεν θα με ξαναδείς
στους δρόμους σου Αθήνα.
Πραγματικά, σε λίγο καιρό πέθανε και η
Αθήνα δεν τον είδε πια να παρελαύνει, ανάμεσα
στους μασκαρεμένους της Αποκριάς.

Τα αγαπημένα του μήνα

Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;

Βραδιά πανσέληνου και μια χούφτα ασήμι σκορπά στον ορίζοντα λούζει τα πλακόστρωτα, τις μικρές αυλές τα λαξεμένα χωριά, που σκαρφαλώνουν στα βραχώδη νησάκια  των Κυκλάδων και της άγονης γραμμής
Ανάμεσα στις βουκαμβύλιες και στα ασβεστωμένα παρτέρια ξεπηδούν βήματα που μετρούν τη γοητεία τόπων μαγικών κι εκεί παρέα με το θαλασσινό αγέρι όρκους δίνουν έρωτα σε τρυφερά χείλη
Στην άμμο, κοχύλια ασημόχρυσα πολύτιμα πετράδια γίνονται κι αποθέτονται μ’ ευλάβεια σε κοριτσίστικους λαιμούς Φιλιά και όνειρα σκορπίζονται στη γλυκιά νύχτα μαζί με τους ήχους του παφλασμού
Μετρά το κύμα καλοκαίρια και κορμιά εικόνες που μπλέκονται στο χώρο και στο χρόνο κι αφήνουν αποτύπωμα βαθύ σε καρδιές αλώβητες μοναχικές Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;
Χορεύουν ανέμελα οι φλόγες της φωτιάς κι εγώ κουρνιάζω ξανά στην αγκαλιά σου Ο ήχος των ονείρων μας μου λέει ψιθυριστά Ήταν πανσέληνος, δε ξέχασα, γι’ αυτό θα είμαι πάντα κοντά σου…



Καφές φραπέ, μια ελληνική ιστορία 60 χρόνων...

Συνηθίζουμε να λέμε ελληνικό τον καφέ που γίνεται στο μπρίκι, με το μερακλίδικο καϊμάκι και το εκπληκτικό άρωμα. Ελληνικός όμως είναι και ο φραπέ, αφού έλληνας τον επινόησε, εδώ και 60 χρόνια.

Η ιστορία ξεκινά από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης όπου γεννήθηκε τυχαία το 1957, ο φραπέ από τον Δημήτρη Βακόνδιο. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρείας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας, παρουσίασε ένα νέο προϊόν για παιδιά στη ΔΕΘ. Ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντας το με γάλα και χτυπώντας το στο σέικερ. Προϊόν της ίδιας εταιρίας ήταν και ο στιγμιαίος καφές nescafe, που ήταν ο αγαπημένος του Δημήτρη Βισκόνδιου και συνήθιζε να τον πίνει μέχρι τότε ζεστό. παρασκευασμένο με βραστό νερό και ζάχαρη. Στο διάλειμμα του στη ΔΕΘ, επειδή δεν έβρισκε βραστό νερό, σκέφτηκε να βάλει στο σέικερ το στιγμιαίο καφέ, τη ζάχαρη και κρύο νερό, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο φραπέ της ιστορίας.

Από τότε, υπήρξαν διάφορες παραλλαγές με τα βασικά στοιχεία το στιγμιαίο καφέ, το κρύο…

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Ισχυρός συναισθηματικά, άνθρωπος

Πόσο εύκολα θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ένα άνθρωπο, που είναι συναισθηματικά ισχυρός; Είναι διαφορετικός από τους άλλους στην όψη, στην περπατησιά, στην ομιλία;... Δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί τόσο εύκολα. Σίγουρα όμως δεν κυκλοφορεί με ταμπελίτσα στο μέτωπο, ούτε έχει πράσινο δέρμα...Δεν μπορούμε να σας πούμε τι ακριβώς κάνει, μπορούμε όμως να σας πούμε τι δεν κάνει!!!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...