Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ο πρώτος αρχηγός της αποκριάς του 1900


            Αποκριάτικος αθηναϊκός τύπος, που γέμιζε με χαρά τη πόλη, την περίοδο των Απόκρεω. Το επάγγελμά του ήταν κοσμηματογράφος κι ειδικότητά του, να φτιάχνει επιγραφές καταστημάτων και να δίνει ονόματα που ταίριαζαν απόλυτα με το χώρο σε λαϊκά καφενεία και οινοπωλεία. Σ’ αυτόν οφείλονται οι σοφές επιγραφές: «Οινοπωλείον. Βερεσέ σήμερα δεν έχει, αύριο έχει», το «Ψυχής ιατρείον» και πολλά άλλα.



          Είχε γίνει διάσημος και περιζήτητος ανάμεσα στους ομότεχνούς του και περνούσε τον καιρό του στην πλατεία Ηρώων στου Ψυρρή. Όλο το χρόνο εργαζόταν και περίμενε να ‘ρθουν οι Απόκριες, για να παρουσιαστεί μπροστά στον κόσμο, μεταμφιεσμένος πάνω σε άρμα, διακωμωδώντας τους πολίτες για οποιουσδήποτε λόγους.
           Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε σαν ποιητής του κάρου. Και πάνω από το κάρο, απηύθυνε στους διαβάτες σατυρικά δίστιχα, που για καιρό πολύ μετά τα έλεγε ο κόσμος.
           Όταν γινόταν απόπειρα να καθιερωθεί η αθηναϊκή Αποκριά, ο Θεοδοσίου πήρε ενεργό μέρος. Αυτός έγινε διακοσμητής των αρμάτων των προσωπιδοφόρων και κατασκεύαζε την επίσημη είσοδο του καρνάβαλου στην πόλη. Η επινοητικότητά του σ’ αυτό το έργο, ήταν σπάνια.

            Κι επειδή ήταν λαμπρός κοσμηματογράφος, διακοσμούσε τα άρματα με πολλή τέχνη κι έβαζε επιγραφές που ήταν άξιες καλύτερης τύχης…
Δεν αρκούνταν όμως μόνο σ’ αυτά, αλλά εξέδιδε από καιρό σε καιρό και σατυρική εφημερίδα έμμετρη, που διακωμωδούσε όσα συνέβαιναν στη
συνοικία όπου έμενε. Οι στίχοι του Θεοδοσίου μπορούμε να πούμε πως είναι η ηθογραφία και τα χρονικά της συνοικίας του Ψυρρή και δεν στερούνταν κάποιας περιγραφικής χάρης. Να μια από τις σάτιρές του.

Ο Νικολάκης ο κουτσός με το σταχτί καπέλο,
τη σιδερώστρα τη γνωστή αγάπησε Αγγέλω.
Μα η Αγγέλω γι’ άλλονε είχε κρυφή αγάπη,
κι επροτιμούσε πιο πολύ το Χρίστο το χασάπη.

Μ’ αυτόν τα συχνοέψηνε μες το σιδερωτάδικο
κι έτσι γενόταν του κουτσού του Νικολάκη άδικο.
Μ’ αυτός που ήτανε ακουστό άλλοτε παλικάρι,
με το Χριστάκη πιάστηκε μια μέρα στο παζάρι.
Μα ο Χριστάκης του ‘σπασε με το ραβδί την κούτρα του
κι η Αγγέλω σιδέρωσε τα ματωμένα μούτρα του.

Με την εφημερίδα του ο Θεοδοσίου έδινε την εικόνα της ζωής και της κίνησης της περίεργης εκείνης συνοικίας, που διατήρησε τα παλιά της ήθη.
Γι΄αυτό το φύλλο του ήταν περιζήτητο ανάμεσα στους κατοίκους της. Κατά το 1930 αρρώστησε και δεν μπορούσε να δουλεύει αλλά και να εκδίδει την
εφημερίδα του. Και ο χαρούμενος αυτός τύπος που πέρασε τη ζωή του ανάμεσα στη χαρά και την ευθυμία, κατάντησε θλιβερός, τις τελευταίες μέρες του. Παρουσιαζόταν στα καφενεία της πλατείας Ηρώων, σερνόμενος και με στίχους προανήγγελλε το προσεχές τέλος του.

Δέστε με πώς κατάντησα,
θα σβήσω σ’ ένα μήνα και πια δεν θα με ξαναδείς
στους δρόμους σου Αθήνα.
Πραγματικά, σε λίγο καιρό πέθανε και η
Αθήνα δεν τον είδε πια να παρελαύνει, ανάμεσα
στους μασκαρεμένους της Αποκριάς.

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...