Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Το πράσινο μόνο... είναι αρκετό;



           Κοιτάζω έξω από το παράθυρό μου... Η φύση μοιάζει με ένα ανυπέρβλητο σε τέχνη ζωγραφικό πίνακα. Ότι εποχή και να’ ναι η ομορφιά του τοπίου σε καθηλώνει.... Καταλαβαίνει κανείς όλες τις εποχές και πάντα έχει να θαυμάσει κάτι όμορφο, άλλοτε άγριο, άλλοτε ήμερο, άλλοτε χαρούμενο, αλλά πάντα γοητευτικό!
            Αυτό με μάγεψε σ’ αυτό το τόπο και αποφάσισα να εγκατασταθώ! Στάθηκε όνειρο ζωής για μένα, το σπίτι στην εξοχή όπου θα μπορώ να βλέπω ουρανό, να αναπνέω ελεύθερα και να κυκλοφορώ χωρίς προβλήματα...
            Έτσι δεν έπαψα στιγμή, από την ώρα που πήρα με την οικογένειά μου την απόφαση της εγκατάστασης μέχρι και σήμερα που μιλάμε, να λέω σ’ όλους μας τους φίλους, πόσο τυχερή νιώθω που τα κατάφερα και πόσο ωραία είναι να μυρίζεις το χώμα μετά τη βροχή, ή να βλέπεις το χιόνι να πέφτε πάνω στις μάντρες των σπιτιών...
            Κάθε τόσο καλούσα τους φίλους μας να μας επισκεφτούν για να καταλάβουν αυτά που τους έλεγα!
            Όλοι τους ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση. Λίγο γιατί ήθελαν να μας δουν, λίγο γιατί τους είχα ζαλίσει με τη φύση και τα ωφέλη της. Όλοι τους ενθουσιάστηκαν με τον τόπο. Μετά την πρώτη τους επίσκεψη, όλοι φρόντιζαν να έχουν χρόνο για να μένουν όλο και περισσότερο κάθε φορά.
            Κάποιοι μάλιστα, άρχισαν να ψάχνουν τρόπους για να κάνουν την ίδια «απόπειρα» μετακίνησης. Τότε ήταν που άρχισαν οι ερωτήσεις...
            Στις περισσότερες απαντούσα με επιτυχία! Κάποιες όμως ήταν αδύνατο να τις απαντήσω χωρίς να συμπεριλάβω στα λόγια μου τη λέξη «δυστυχώς».
            Υπάρχει στο Βαρνάβα, τρόπος να συνεχίσουν τα παιδιά μου τα μαθήματα κιθάρας η πιάνου; Όχι, δυστυχώς, αλλά υπάρχει στο Καπανδρίτι!
            Υπάρχει κολυμβητήριο στο Βαρνάβα; Όχι, δυστυχώς, αλλά υπάρχει σε κοντινό δήμο. Θα χρειαστείτε όμως αυτοκίνητο. Έτσι κάνουν όλοι εδώ! Μετακινούνται με το αυτοκίνητο και βρίσκουν ό,τι χρειάζονται. Τουλάχιστον, υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος μεταφοράς; Όχι δυστυχώς. Τα δρομολόγια του λεωφορείου είναι τόσο αραιά, (δυο την ημέρα )που θυμίζουν ξεχασμένο τόπο στα σύνορα και μάλιστα, προηγούμενων δεκαετιών...
            Πάρκο,Πλατεία; Αυτή ήταν η χαριστική «βολή»! ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν έχουμε! Μα πώς είναι δυνατόν; Σ’ ένα τόσο όμορφο και μεγάλο σε έκταση τόπο δεν υπάρχουν πλατείες; Ή έστω ένα πάρκο για να πηγαίνουν τα παιδιά με τα ποδήλατά τους και να κινούνται με ασφάλεια; Όχι δεν υπάρχουν. Γίνονται προσπάθειες, αλλά....
            Τι να τους πω; Πώς να τους εξηγήσω; Όταν μάλιστα βλέπουν να υπάρχουν στις κοινότητες που προηγούνται στο δρόμο τους μέχρι να φτάσουν στο Βαρνάβα;
            Μένω απλά να αναρωτιέμαι.... Τελικά το πράσινο μόνο, είναι αρκετό;

Τα αγαπημένα του μήνα

Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;

Βραδιά πανσέληνου και μια χούφτα ασήμι σκορπά στον ορίζοντα λούζει τα πλακόστρωτα, τις μικρές αυλές τα λαξεμένα χωριά, που σκαρφαλώνουν στα βραχώδη νησάκια  των Κυκλάδων και της άγονης γραμμής
Ανάμεσα στις βουκαμβύλιες και στα ασβεστωμένα παρτέρια ξεπηδούν βήματα που μετρούν τη γοητεία τόπων μαγικών κι εκεί παρέα με το θαλασσινό αγέρι όρκους δίνουν έρωτα σε τρυφερά χείλη
Στην άμμο, κοχύλια ασημόχρυσα πολύτιμα πετράδια γίνονται κι αποθέτονται μ’ ευλάβεια σε κοριτσίστικους λαιμούς Φιλιά και όνειρα σκορπίζονται στη γλυκιά νύχτα μαζί με τους ήχους του παφλασμού
Μετρά το κύμα καλοκαίρια και κορμιά εικόνες που μπλέκονται στο χώρο και στο χρόνο κι αφήνουν αποτύπωμα βαθύ σε καρδιές αλώβητες μοναχικές Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;
Χορεύουν ανέμελα οι φλόγες της φωτιάς κι εγώ κουρνιάζω ξανά στην αγκαλιά σου Ο ήχος των ονείρων μας μου λέει ψιθυριστά Ήταν πανσέληνος, δε ξέχασα, γι’ αυτό θα είμαι πάντα κοντά σου…



Καφές φραπέ, μια ελληνική ιστορία 60 χρόνων...

Συνηθίζουμε να λέμε ελληνικό τον καφέ που γίνεται στο μπρίκι, με το μερακλίδικο καϊμάκι και το εκπληκτικό άρωμα. Ελληνικός όμως είναι και ο φραπέ, αφού έλληνας τον επινόησε, εδώ και 60 χρόνια.

Η ιστορία ξεκινά από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης όπου γεννήθηκε τυχαία το 1957, ο φραπέ από τον Δημήτρη Βακόνδιο. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρείας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας, παρουσίασε ένα νέο προϊόν για παιδιά στη ΔΕΘ. Ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντας το με γάλα και χτυπώντας το στο σέικερ. Προϊόν της ίδιας εταιρίας ήταν και ο στιγμιαίος καφές nescafe, που ήταν ο αγαπημένος του Δημήτρη Βισκόνδιου και συνήθιζε να τον πίνει μέχρι τότε ζεστό. παρασκευασμένο με βραστό νερό και ζάχαρη. Στο διάλειμμα του στη ΔΕΘ, επειδή δεν έβρισκε βραστό νερό, σκέφτηκε να βάλει στο σέικερ το στιγμιαίο καφέ, τη ζάχαρη και κρύο νερό, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο φραπέ της ιστορίας.

Από τότε, υπήρξαν διάφορες παραλλαγές με τα βασικά στοιχεία το στιγμιαίο καφέ, το κρύο…

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Ισχυρός συναισθηματικά, άνθρωπος

Πόσο εύκολα θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ένα άνθρωπο, που είναι συναισθηματικά ισχυρός; Είναι διαφορετικός από τους άλλους στην όψη, στην περπατησιά, στην ομιλία;... Δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί τόσο εύκολα. Σίγουρα όμως δεν κυκλοφορεί με ταμπελίτσα στο μέτωπο, ούτε έχει πράσινο δέρμα...Δεν μπορούμε να σας πούμε τι ακριβώς κάνει, μπορούμε όμως να σας πούμε τι δεν κάνει!!!

Αν σ' αρέσει μπάρμπα-Λάμπρο, ξαναπέρνα από την Άνδρο...

(από πού προήλθε η φράση) Το 1788 η Ρωσία ξεσήκωσε για δεύτερη φορά τον ελληνισμό εναντίων των Τούρκων. Μεγάλος ήρωας της επανάστασης αυτής αναδείχτηκε ο θαλασσομάχος Λάμπρος Κατσώνης.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...