Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Το πράσινο μόνο... είναι αρκετό;



           Κοιτάζω έξω από το παράθυρό μου... Η φύση μοιάζει με ένα ανυπέρβλητο σε τέχνη ζωγραφικό πίνακα. Ότι εποχή και να’ ναι η ομορφιά του τοπίου σε καθηλώνει.... Καταλαβαίνει κανείς όλες τις εποχές και πάντα έχει να θαυμάσει κάτι όμορφο, άλλοτε άγριο, άλλοτε ήμερο, άλλοτε χαρούμενο, αλλά πάντα γοητευτικό!
            Αυτό με μάγεψε σ’ αυτό το τόπο και αποφάσισα να εγκατασταθώ! Στάθηκε όνειρο ζωής για μένα, το σπίτι στην εξοχή όπου θα μπορώ να βλέπω ουρανό, να αναπνέω ελεύθερα και να κυκλοφορώ χωρίς προβλήματα...
            Έτσι δεν έπαψα στιγμή, από την ώρα που πήρα με την οικογένειά μου την απόφαση της εγκατάστασης μέχρι και σήμερα που μιλάμε, να λέω σ’ όλους μας τους φίλους, πόσο τυχερή νιώθω που τα κατάφερα και πόσο ωραία είναι να μυρίζεις το χώμα μετά τη βροχή, ή να βλέπεις το χιόνι να πέφτε πάνω στις μάντρες των σπιτιών...
            Κάθε τόσο καλούσα τους φίλους μας να μας επισκεφτούν για να καταλάβουν αυτά που τους έλεγα!
            Όλοι τους ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση. Λίγο γιατί ήθελαν να μας δουν, λίγο γιατί τους είχα ζαλίσει με τη φύση και τα ωφέλη της. Όλοι τους ενθουσιάστηκαν με τον τόπο. Μετά την πρώτη τους επίσκεψη, όλοι φρόντιζαν να έχουν χρόνο για να μένουν όλο και περισσότερο κάθε φορά.
            Κάποιοι μάλιστα, άρχισαν να ψάχνουν τρόπους για να κάνουν την ίδια «απόπειρα» μετακίνησης. Τότε ήταν που άρχισαν οι ερωτήσεις...
            Στις περισσότερες απαντούσα με επιτυχία! Κάποιες όμως ήταν αδύνατο να τις απαντήσω χωρίς να συμπεριλάβω στα λόγια μου τη λέξη «δυστυχώς».
            Υπάρχει στο Βαρνάβα, τρόπος να συνεχίσουν τα παιδιά μου τα μαθήματα κιθάρας η πιάνου; Όχι, δυστυχώς, αλλά υπάρχει στο Καπανδρίτι!
            Υπάρχει κολυμβητήριο στο Βαρνάβα; Όχι, δυστυχώς, αλλά υπάρχει σε κοντινό δήμο. Θα χρειαστείτε όμως αυτοκίνητο. Έτσι κάνουν όλοι εδώ! Μετακινούνται με το αυτοκίνητο και βρίσκουν ό,τι χρειάζονται. Τουλάχιστον, υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος μεταφοράς; Όχι δυστυχώς. Τα δρομολόγια του λεωφορείου είναι τόσο αραιά, (δυο την ημέρα )που θυμίζουν ξεχασμένο τόπο στα σύνορα και μάλιστα, προηγούμενων δεκαετιών...
            Πάρκο,Πλατεία; Αυτή ήταν η χαριστική «βολή»! ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν έχουμε! Μα πώς είναι δυνατόν; Σ’ ένα τόσο όμορφο και μεγάλο σε έκταση τόπο δεν υπάρχουν πλατείες; Ή έστω ένα πάρκο για να πηγαίνουν τα παιδιά με τα ποδήλατά τους και να κινούνται με ασφάλεια; Όχι δεν υπάρχουν. Γίνονται προσπάθειες, αλλά....
            Τι να τους πω; Πώς να τους εξηγήσω; Όταν μάλιστα βλέπουν να υπάρχουν στις κοινότητες που προηγούνται στο δρόμο τους μέχρι να φτάσουν στο Βαρνάβα;
            Μένω απλά να αναρωτιέμαι.... Τελικά το πράσινο μόνο, είναι αρκετό;

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

8 τρόποι για να νιώθετε ευτυχισμένοι

Λένε πως η ευτυχία είναι χαρούμενες στιγμές. Άλλοι πάλι λένε πως η ευτυχία είναι τρόπος ζωής και διδάσκεται. Ό,τι από τα δύο κι αν είναι, εμείς βρήκαμε οχτώ τρόπους για να νιώθετε ευτυχισμένοι και σας τους παρουσιάζουμε.

Απολαύστε τα μικρά πράγματα
Για μια στιγμή καθημερινά, δώστε μεγαλύτερη προσοχή σ' αυτά που είναι γύρω σας,  όπως τον ήλιο, έτσι όπως μπαίνει στο δωμάτιό σας το πρωί ή στο άρωμα του καφέ σας. Εκτιμώντας καθημερινά μικρά απλά πράγματα, θα διαπιστώσετε πόσο εύκολα μπορείτε να χαμογελάτε και πόσο τυχεροί είστε για το λόγο αυτό.

Μην είστε τελειομανείς
Το σπίτι δεν γίνεται να είναι πάντα άψογο και τακτοποιημένο. Μια αργία δεν μπορεί πάντα να την περάσετε  έτσι ακριβώς όπως σχεδιάσατε, ούτε τα παιδιά σας μπορούν πάντα να συμπεριφέρονται έτσι όπως θέλετε. Αντί λοιπόν να εστιάζετε κάθε φορά σε ό,τι πάει "στραβά" επικεντρωθείτε στα θετικά. Σ' ένα όμορφο απόγευμα με την οικογένειά σας ή τους φίλους σας, σε ένα ευχάριστο τηλεφώνημα, στην αγκαλιά που θα πάρετε απ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...