Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ποιος πληρώνει τον ...βαρκάρη;

Όταν συντελείται μια εθνική καταστροφή, αυθόρμητα το μυαλό ψάχνει τις αιτίες. Όταν συντελείται ένα έγκλημα, αναζητείται ο ένοχος...
Σ' αυτή τη χώρα συντελέστηκε ένα έγκλημα ίδιο, αν όχι μεγαλύτερο, με τα εγκλήματα πολέμου. Ένας λαός σύρθηκε στη λαιμητόμο για να εξυπηρετήσει συμφέροντα παγκόσμια....

Κάποιος βοήθησε όμως! Κάποιος άνοιξε την κερκόπορτα! Κάποιος, με το "λεφτά υπάρχουν" παραπλανούσε - κοίμιζε το "θύμα",  συνωμοτώντας με τους δανειστές, με ποιους τρόπους, θα έβαζαν στο χέρι μια χώρα. Περιδιάβαινε την υδρόγειο και διαλαλούσε πως η Ελλάδα έχει πρόβλημα ρευστότητας!... Έκανε ποτέ κάτι τέτοιο ο Καναδάς, που έχει 350.000 δολ. κατά κεφαλήν χρέος?... Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής μήπως?... Όχι βέβαια. Εκείνοι ξέρουν καλά το ρητό:" Τα εν οίκω, μη εν δήμω"...
Ο "δικός" μας όμως, δεν "μάσαγε" από τέτοια. Κρατούσε το περίστροφο και κάθε τόσο το έβαζε στο τραπέζι... Μέχρι που κάποιος κατάλαβε ότι είναι άδειο και του θύμισε να το γεμίσει. Τότε κι αυτός το γέμισε και αντί να το στρέψει στον κρόταφό του, το έστρεψε στον κρόταφο του ελληνικού λαού.
Και σα να μην έφτανε αυτό, πάτησε και τη σκανδάλη!...
Αν αυτό δεν είναι έγκλημα "ειρήνης", μου λέτε σας παρακαλώ τι είναι, γιατί με σωτηρία δε μοιάζει όσο και να προσπαθούν οι επόμενοι να το παρουσιάσουν έτσι!....
Κι αφού είδαμε το έγκλημα, βιώνουμε τα αποτελέσματά του, με το "δολοφόνο" και τους συνεργούς του, τι γίνεται; Δεν θα τους αποδοθούν τα ..."εύσημα";
Θα συνεχίσουν να παίρνουν παχυλούς μισθούς απο Πανεπιστήμια του εξωτερικού ;
Και αναρωτιέμαι...
Άραγε ποιός στ΄αλήθεια πληρώνει το...βαρκάρη ;
Μήπως... λέμε... μήπως ήταν όλα προσυμφωνημένα ;

Μαρίνα - Όλγα

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...