Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ένα γράμμα χωρίς …παραλήπτη!

Έρχονται Χριστούγεννα…
Η Ελλάδα ματωμένη, προσπαθεί να μετρήσει τις πληγές της και τη σωτηρία της.
Κόσμος στους δρόμους, όχι όμως στα μαγαζιά με τις γιορτινές βιτρίνες, αλλά στα πεζοδρόμια άστεγος, απελπισμένος, μόνος…
Καταστηματάρχες σε απελπισία, μισθωτοί σε απελπισία, άνεργοι σε ασφυξία!...
Πώς θα γιορτάσει φέτος τα Χριστούγεννα η Ελλάδα, κύριοι που μας κυβερνάτε;
Με τι κουράγιο, με τι χαμόγελο, με τι μέσα;
Πόσοι θα μπορέσουν να καθίσουν γύρω από το γιορτινό τραπέζι και κυρίως, τι θα έχει πάνω;
Πόσοι θα μπορέσουν να βρεθούν σ’ ένα ζεστό σπίτι;
Πόσοι θα τα «γιορτάσουν» στο δρόμο, ανάμεσα σε χαρτόκουτα και σκύλους που ψάχνουν μάταια για ένα ξεροκόμματο;
Μη βιαστείτε να μου απαντήσετε με νούμερα, γιατί τότε θα με πείσετε πως όλους, ως νούμερα και στατιστικά στοιχεία, μας βλέπετε!
Δεν είμαστε όμως στατιστικά δεδομένα, είμαστε άνθρωποι! Άνθρωποι με ανάγκες, με συναισθήματα, με ψυχή που κομματιάζεται από τη «σωτηρία» σας.
Αν μπορούσα να κάνω μια ευχή, δε θα μου έφταναν οι λέξεις… αφού και σε σας οι λέξεις ψωμί, παιδεία, ελευθερία, δεν είναι τίποτα άλλο από σχήματα στον τοίχο με μπογιά… που ξεχάστηκαν μόλις πιάσατε την πρώτη καρέκλα.
Το πνεύμα των Χριστουγέννων αμφιβάλλω αν μπορεί να σας αγγίξει πραγματικά, γι’ αυτό και το γράμμα τούτο, δε θα το λάβετε ποτέ, γιατί δεν μπορείτε να το νιώσετε…
Αυτό που ελπίζω κάποια στιγμή να λάβετε, είναι τη «θέση» που σας αξίζει, στη συνείδηση και τη μνήμη μας, για να μη σας πιστέψει κανείς πια. Ούτε τα παιδιά σας!!!

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...