Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Λέγε Τάνια, λέγε!!!


Πρωί - πρωί, κατά τις 9:00, μη φανταστείτε, χτυπάει το τηλέφωνο. Στην άλλη άκρη της γραμμής η φίλη μου η Τάνια, αναστατωμένη ανυπομονεί να απαντήσω.


Ναι;... απαντώ. Μην αρχίσετε τώρα, τα "πώς απαντάς έτσι" και "τι ναι είν' αυτό", όπως κάνει η μαμά μου...

Πού είσαι παιδάκι μου, γιατί άργησες να το σηκώσεις, μου λέει με τη μία η Τάνια. Χαλάρωσε κορίτσι μου πρωινιάτικα! Πες και μια καλημέρα και να είσαι σίγουρη ότι δεν θα πέσει κάτω. Τι έπαθες;

Μα εσύ πού ζεις και είσαι χαλαρή;... ξαναρωτάει. Αυτό πήρες να με ρωτήσεις, δεν ξέρεις πού ζω;... απαντώ, προσπαθώντας να πιω και μια γουλιά καφέ, μήπως καταλάβω τι συμβαίνει.

Η Τάνια, έξαλλη με την απάθειά μου, συνεχίζει... Μας παρακολουθούν, δεν έχεις πάρει είδηση;

Μας παρακολουθούν; Τώρα που μιλάμε; Μας βλέπουν κιόλας, δεν έχω πάει και κομμωτήριο, απαντώ προσπαθώντας μάταια να την κάνω να γελάσει λίγο.

Σύνελθε!! Μας παρακολουθούν τηλεφωνικά ως χώρα, ως πολίτες, το λένε όλοι!... Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλλοι, Αμερικανοί! Γίνεται χαμός εδώ και μήνες για να μην πω χρόνια, συνεχίζει.

Δηλαδή, μέσα στους όλους που παρακολουθούνται βάζεις και μας; Είσαι σίγουρη; 

Ναι, μάλιστα προχθές την ώρα που μιλούσα με τον άντρα μου, άκουσα ένα χρουτς, χρουτς!

Και δεν ήταν τα νεύρα του άντρα σου να φανταστώ, συνεχίζω εγώ απτόητη.

Όχι βέβαια! Μιλούσαμε με κάθε ηρεμία (παραδόξως).

Παρακολουθούν λέει, τα πάντα, ακόμα και τις τραπεζικές μας συναλλαγές! 

Κάτσε βρε Τάνια, κάνεις εσύ τραπεζικές συναλλαγές, μέσω τηλεφώνου;

Όχι, αλλά τις παρακολουθούν!... μου απαντά με σιγουριά.

Λογαριασμό Τραπεζικό, έχεις; τη ρωτώ σε μια απέλπιδα προσπάθεια να την ηρεμήσω. 

Όχι, δεν έχω. Τον άδειασα πέρσι το καλοκαίρι, που ήθελα να πάω να δω τη μαμά μου στο νησί!...

Ε, τότε τι σκας; Δεν πρόκειται να μάθουν τίποτα. Εκτός, αν μου πεις πως επειδή μιλάς και σε ακούν, έχεις μια ευθύνη να λες πράγματα σημαντικά βρε παιδί μου, μη τους απογοητεύσεις και σε παρατήσουν..

Συνεχίζεις να είσαι αναίσθητη!... επιμένει η Τάνια.

Όχι αναίσθητη αγάπη μου, ρεαλίστρια είμαι. Πάντα μας παρακολουθούσαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και τι κατάλαβαν; Τώρα είναι ευκαιρία να μάθουν από πρώτο χέρι, πόσο δύσκολα περνάμε με τις "συνταγές" και τα "μαντζούνια" τους. 

Οπότε, λέγε Τάνια, λέγε!!! Πού ξέρεις, μπορεί να αποδειχθεί και για καλό στο τέλος!...

Μαρίνα

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...