Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ένα γράμμα στον Αι Βασίλη, που δεν έφτασε ποτέ!...

Τώρα θα μου πείτε, «γιατί, τα άλλα γράμματα που στάλθηκαν, τα έλαβε;»… Τι να σας πω, θα σας γελάσω και δε το θέλω χρονιάρες μέρες.
Το γράμμα πάντως που ετοίμασα, αφού το έγραψα, το σταύρωσα και του έβαλα και γραμματόσημο,  όπως έκανα όταν ήμουν παιδί, το ξέχασα πάνω στο γραφείο. Όταν ήρθε ο ανιψιός μου στο σπίτι, το είδε και μου το θύμισε…
Ένα γράμμα στον Αι Βασίλη που ξέχασες να στείλεις, μου είπε με στόμφο και ύφος επικριτικό! Λίγο ακόμα και θα με έβαζε τιμωρία να κοιτάω τον τοίχο με το ένα πόδι σηκωμένο σαν πελαργός.
Δεν είχα σκοπό να το στείλω, καρδούλα μου, δικαιολογήθηκα…
Και τότε, γιατί το έγραψες, έρχεται η απορία να μου φέρει ένα κόμπο στο λαιμό. Άντε τώρα να εξηγήσω στο εξάχρονο, ότι κάποια πράγματα γίνονται έτσι, για να γίνουν χωρίς σκοπό…
Το έγραψα,  για να θυμηθώ πώς ήμουν παιδί, προσπάθησα να εξηγήσω, χωρίς μεγάλη επιτυχία, ομολογώ. 
Ο μικρός ήταν αυστηρός και με το δαχτυλάκι του να κινείται απειλητικά μπροστά στη μύτη μου, είχε την απάντηση έτοιμη: « Όταν αποφασίζεις να κάνεις κάτι, να το κάνεις ολόκληρο, λέει ο μπαμπάς» μου είπε. Αμάν κι αυτός ο πατέρας του, όλα τα δύσκολα πάει και του μαθαίνει για να ταλαιπωρεί εμένα…
Δε νομίζω να διάβαζε το γράμμα μου, αφού ξέρει πως δεν είμαι παιδί, απολογήθηκα πιστεύοντας ότι μάλλον, τον αποστόμωσα…
Μάταια όμως!... Αυτό δεν το ξέρεις αν δεν το στείλεις, απαντά χαμογελώντας πονηρά και με ύφος χιλίων καρδιναλίων.
Τι του ζητούσες;… Του ζητούσα αγάπη μου, δικαιοσύνη, υγεία, αξιοπρέπεια, αγάπη για όλο τον κόσμο, του ζητούσα λιγότερο μίσος, λιγότερα ψέματα, λιγότερη μιζέρια…
Μμμμ, δεν τα ξέρω όλα αυτά που του ζητούσες, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, θα έπρεπε να του ζητήσεις παιχνίδια για όλα τα παιδιά του κόσμου και σπίτι και φαγητό, μου απαντά ο μικρός…
Παιχνίδια για όλα τα παιδιά του κόσμου, σπίτι και φαγητό! Δίκιο έχει το παιδί, αυτή η ευχή τα λέει όλα!!! Γι’ αυτό δε γράφουν γράμματα στον Αι Βασίλη, οι μεγάλοι! Τα παιδιά, ξέρουν καλύτερα γιατί βλέπουν καθαρότερα με τα μάτια της παιδικής ψυχής!...
Καλή σας χρονιά!

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Το γυναικείο παντελόνι, διαμέσου των αιώνων...

Το παντελόνι σήμερα, δεν είναι ανδρική υπόθεση. Όμως η ιστορία του γυναικείου παντελονιού, ξεκινά από πολύ παλαιότερα από όσο νομίζουμε...

Το 1850 στη Νέα Υόρκη, εμφανίζονται τα πρώτα γυναικεία παντελόνια με πολύ φαρδιά μπατζάκια, τα οποία είναι καλυμμένα με φούστα και τα φορούν ποδηλάτισσες. Ο λόγος που είναι καλυμμένα βρίσκεται στο γεγονός ότι και μόνο η λέξη "παντελόνι" ήταν συνυφασμένη με την απρέπεια.

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

Ζωή παράλληλη…

Τόσα χρόνια χωριστά, είχε συνηθίσει την απουσία του. Μπορεί η απόσταση που μπήκε ανάμεσά τους να μην κατάφερε να εξαφανίσει την αγάπη τους, όμως η ζωή της δεν ήταν αυτή που ονειρεύτηκε.

Μάνος Λοΐζος

Ο συνθέτης του πιο αγαπημένου "δρόμου" στην Ελλάδα!
Ο Μάνος Λοΐζος γεννήθηκε στους Αγίους Βαβατσινιάς της Λάρνακας, στην Κύπρο το 1937 (22 Οκτωβρίου) και ήταν το μοναχοπαίδι του Ανδρέα Λοΐζου και της Δέσποινας Μανάκη, που καταγόταν από τη Ρόδο. Λίγα χρόνια αργότερα και όταν εκείνος ήταν επτά χρόνων η οικογένεια μετακόμισε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...