Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

"Τζαμάλες" ένα αρχαίο έθιμο, που ακόμα καλά κρατεί...

Οι "τζαμάλες" είναι χαρακτηριστική αποκριάτικη γιορτή της πόλης των Ιωαννίνων. Όπως τα περισσότερα έθιμα του τόπου μας, η προέλευσή του χάνεται στα βάθη των αιώνων. Οι παραστάσεις από τον αρχαίο στάμνο του ζωγράφου Δίνου, μας κάνουν σαφές, ότι οι ρίζες του βρίσκονται στις αρχαίες Διονυσιακές γιορτές.

Το έθιμο αφορά τις φωτιές, που στήνουν οι Γιαννιώτες σε κάθε συνοικία της πόλης, με τη δύση του ήλιου και είναι το κέντρο της γιορτής. Γύρω από αυτές θα στηθεί μεγάλο γλέντι με χορό, το γνωστό μας γαϊτανάκι, κρασί, φασολάδα και φυσικά τις πατροπαράδοτες και πασίγνωστες για τη νοστιμιά τους ηπειρώτικες πίτες. Οι σατυρικοί χοροί, τα πειράγματα και τα αστεία μεταξύ των κατοίκων, κρατά μέχρι το πρωί!


Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο Δήμος Ιωαννίνων στην προσπάθειά του να στηρίξει το έθιμο, παρέχει δωρεάν τα ξύλα για τις φωτιές, με τη βοήθεια και των ειδικών συλλόγων, που έχουν οργανωθεί σε κάθε συνοικία. 

Δύο με τρεις μέρες πριν την Κυριακή της Τυρινής, φέρνουν τα καυσόξυλα και τα στιβάζουν σε κεντρικά σημεία της κάθε γειτονιάς. Το Σάββατο οι θαμώνες των γειτονικών καφενείων που έχουν αναλάβει την επιστασία της "τζαμάλας" στήνουν με προσοχή τη στυλοειδή πυρά με τον εξής τρόπο: Σε ένα κύκλο διαμέτρου 3 - 6 μέτρων, στρώνεται πρώτα ψιλή άμμος για να υπάρχει ασφάλεια. Στο κέντρο του κύκλου υψώνουν ένα στύλο ως 3 μέτρα ψηλό και γύρω του (και σ' όλη την επιφάνεια του κύκλου) τοποθετούν τα ξύλα με τη μορφή πυραμίδας.

Το απόγευμα της Κυριακής μετά τον "εσπερινό της συγγνώμης" ρίχνει το σπίρτο ο επικεφαλής στην περασμένη με πίσσα βάση της "τζαμάλας". Μόλις αρχίσει να φουντώνει η φωτιά, η μουσική δίνει το σύνθημα, για να αρχίσει ο χορός και το γλέντι, που θα κρατήσει μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της Καθαρής Δευτέρας.

Το έθιμο αυτό βασίζεται στην αντίληψη των ανθρώπων ότι η φωτιά λειτουργεί καθαρτικά. Μέσα απ' αυτή οι άνθρωποι ξόρκιζαν το κακό και σηματοδοτούσαν την ελπίδα πως ο Χειμώνας τελειώνει και μαζί του και τα κακά, για να έρθει η Άνοιξη που θα δώσει αναζωογόνηση και νέους καρπούς στη φύση.

Το γλέντι γύρω από τη φωτιά μεγάλο, το τραπέζι κοινό, το κρασί κοινό, όλοι κερνούν κι όλοι πίνουν σ' αυτή τη γιορτή, από την οποία όπως είπαμε δε λείπουν οι φημισμένες ηπειρώτικες πίτες. Μάλιστα τρεις είναι οι ζυμαρόπιτες που συνηθίζονται: η γαλατόπιτα που φτιάχνεται για να είναι τα πρόβατα "καλογάλαρα", η τυρόπιτα, για να είναι άφθονα και πετυχημένα τα τυριά τους και η χορτόπιτα ζυμωμένη με παπαρούνες για να γίνεται κατάμαυρη με το ψήσιμο κι έτσι "να γεννηθούν όλα τ' αρνιά" όπως συμφέρει το κοπάδι. 

Σίγουρα θα συμφωνήσετε μαζί μας, πως μέσα από αυτά τα έθιμα περνά ο ελληνικός πολιτισμός από την αρχαιότητα ως σήμερα και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να ξεχαστούν!


πηγή: giannena-e.gr

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...