Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Περασμένα μεγαλεία, ενός πορτοφολιού...

Δεν ξέρω αν θυμάστε, αν δεν θυμάστε, εδώ είμαι εγώ για να σας το θυμίσω!...

Ήταν 1η Μαρτίου του 2002, που αποχαιρετήσαμε την δραχμούλα μας για πάντα, αφού έπαψε να είναι το επίσημο και νόμιμο εθνικό νόμισμα και οι συναλλαγές μας από τότε, γίνονται αποκλειστικά και μόνο σε ευρώ.

Πόσος καιρός πέρασε από τότε ε;… Ούτε που το καταλάβαμε πώς πέρασαν 12 ολόκληρα χρόνια χωρίς τη δραχμή και τα πολλαπλάσιά της…

Χωρίς τα πεντοχίλιαρα που έγιναν πετσετάκια ή και σουβέρ, αφού μέχρι τέλος Φεβρουαρίου του 2012, μπορούσαμε να τα αλλάζουμε σε ευρώ, στην Τράπεζα της Ελλάδος.


Δεν ξέρω αν είναι καλύτερα έτσι ή χειρότερα, αλλά πώς να σας το πω… εμένα μου λείπει!... Την είχα συνηθίσει βρε παιδί μου, την είχα αγαπήσει μπορώ να πω. 
Είχα 5 χιλιάρικα στο πορτοφόλι μου και ήταν γεμάτο, (τουλάχιστον μεταφορικά), γιατί έπιαναν τόπο μέσα του και φούσκωνε λες και ήταν περήφανο. Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι και πρακτικά ήταν γεμάτο, αφού έπαιρνα εφημερίδα με 100 δραχμές ή τσιγάρα με 500… αν δηλαδή κάνω τη μετατροπή έχουμε 35 λεπτά του ευρώ για εφημερίδα και 1,5 ευρώ για τσιγάρα!!! Σκέτη κατάθλιψη δηλαδή!...

Και πάει στα κομμάτια το τσιγάρο το κόβεις (κάνοντας και καλό στην υγεία σου), την εφημερίδα την κάνεις μια φορά την εβδομάδα, τα υπόλοιπα όμως;… Η λαϊκή, το super market, η βενζίνη, το πετρέλαιο; Μ’ αυτά πώς καθαρίζεις;... 
Ο μαϊντανός για παράδειγμα, από 50 δραχμές, μέσα σε ένα βράδυ πήγε στα 50 λεπτά, δηλαδή στις 170 δραχμές και τώρα δε λέει να κατέβει, όπως και όλα όσα αυξήθηκαν!... Είναι να μη μου λείπει;

Έδινε κανείς για κούρεμα ας πούμε, πάνω από 3000 δρχ σε συνοικιακό κομμωτήριο; Τώρα όμως δίνει κανείς λιγότερα από 15 €; Άσε το πουρμπουάρ στην κοπέλα που σε φροντίζει! Της έδινες 100 δραχμές και σου έλεγε «ευχαριστώ», τώρα της δίνεις ένα ευρώ και σε κοιτά με λύπηση!... 
Έβρισκες στο δρόμο 100 δραχμές κι έλεγες, θα πάρω ψωμί, τώρα με 30 λεπτά, τι ακριβώς παίρνεις;…

Τίποτα, εμένα μου λείπει!!!... Με το ευρώ έχασα τα’ αυγά και τα πασχάλια και έχω ένα πορτοφόλι να κουδουνίζει απ’ τα ψιλά και να είναι άδειο στην ουσία. Είναι να μην την αναπολώ; Είναι να μην τη θυμάμαι;

Γι’ αυτό και θυμήθηκα πότε ήταν η τελευταία φορά που την είδα!

Έτσι μου ΄ρχεται να πάρω εκείνο το 10χίλιαρο που βρήκα πέρσι ξεχασμένο σ’ ένα πορτοφολάκι παιδικό της κόρης μου και να το κορνιζάρω, έτσι όπως κάνουν εις μνήμη όσων αγαπημένων χάθηκαν και κάθε τόσο να του ρίχνω μια ματιά για να θυμηθώ τα περασμένα μεγαλεία της τσέπης μου!...

Θα μου πείτε, "φταίει η κρίση γι’ αυτή τη νοσταλγία" και είμαι έτοιμη να το δεχθώ, αλλά μήπως, λέω μήπως, χαθήκαμε στη …μετατροπή και μας βρήκαν τα χειρότερα; Το έχουμε ξεκαθαρίσει αυτό;

Για να τα τακτοποιήσω κι εγώ στο μυαλό μου, που έχει θολώσει!...

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...