Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Περασμένα μεγαλεία, ενός πορτοφολιού...

Δεν ξέρω αν θυμάστε, αν δεν θυμάστε, εδώ είμαι εγώ για να σας το θυμίσω!...

Ήταν 1η Μαρτίου του 2002, που αποχαιρετήσαμε την δραχμούλα μας για πάντα, αφού έπαψε να είναι το επίσημο και νόμιμο εθνικό νόμισμα και οι συναλλαγές μας από τότε, γίνονται αποκλειστικά και μόνο σε ευρώ.

Πόσος καιρός πέρασε από τότε ε;… Ούτε που το καταλάβαμε πώς πέρασαν 12 ολόκληρα χρόνια χωρίς τη δραχμή και τα πολλαπλάσιά της…

Χωρίς τα πεντοχίλιαρα που έγιναν πετσετάκια ή και σουβέρ, αφού μέχρι τέλος Φεβρουαρίου του 2012, μπορούσαμε να τα αλλάζουμε σε ευρώ, στην Τράπεζα της Ελλάδος.


Δεν ξέρω αν είναι καλύτερα έτσι ή χειρότερα, αλλά πώς να σας το πω… εμένα μου λείπει!... Την είχα συνηθίσει βρε παιδί μου, την είχα αγαπήσει μπορώ να πω. 
Είχα 5 χιλιάρικα στο πορτοφόλι μου και ήταν γεμάτο, (τουλάχιστον μεταφορικά), γιατί έπιαναν τόπο μέσα του και φούσκωνε λες και ήταν περήφανο. Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι και πρακτικά ήταν γεμάτο, αφού έπαιρνα εφημερίδα με 100 δραχμές ή τσιγάρα με 500… αν δηλαδή κάνω τη μετατροπή έχουμε 35 λεπτά του ευρώ για εφημερίδα και 1,5 ευρώ για τσιγάρα!!! Σκέτη κατάθλιψη δηλαδή!...

Και πάει στα κομμάτια το τσιγάρο το κόβεις (κάνοντας και καλό στην υγεία σου), την εφημερίδα την κάνεις μια φορά την εβδομάδα, τα υπόλοιπα όμως;… Η λαϊκή, το super market, η βενζίνη, το πετρέλαιο; Μ’ αυτά πώς καθαρίζεις;... 
Ο μαϊντανός για παράδειγμα, από 50 δραχμές, μέσα σε ένα βράδυ πήγε στα 50 λεπτά, δηλαδή στις 170 δραχμές και τώρα δε λέει να κατέβει, όπως και όλα όσα αυξήθηκαν!... Είναι να μη μου λείπει;

Έδινε κανείς για κούρεμα ας πούμε, πάνω από 3000 δρχ σε συνοικιακό κομμωτήριο; Τώρα όμως δίνει κανείς λιγότερα από 15 €; Άσε το πουρμπουάρ στην κοπέλα που σε φροντίζει! Της έδινες 100 δραχμές και σου έλεγε «ευχαριστώ», τώρα της δίνεις ένα ευρώ και σε κοιτά με λύπηση!... 
Έβρισκες στο δρόμο 100 δραχμές κι έλεγες, θα πάρω ψωμί, τώρα με 30 λεπτά, τι ακριβώς παίρνεις;…

Τίποτα, εμένα μου λείπει!!!... Με το ευρώ έχασα τα’ αυγά και τα πασχάλια και έχω ένα πορτοφόλι να κουδουνίζει απ’ τα ψιλά και να είναι άδειο στην ουσία. Είναι να μην την αναπολώ; Είναι να μην τη θυμάμαι;

Γι’ αυτό και θυμήθηκα πότε ήταν η τελευταία φορά που την είδα!

Έτσι μου ΄ρχεται να πάρω εκείνο το 10χίλιαρο που βρήκα πέρσι ξεχασμένο σ’ ένα πορτοφολάκι παιδικό της κόρης μου και να το κορνιζάρω, έτσι όπως κάνουν εις μνήμη όσων αγαπημένων χάθηκαν και κάθε τόσο να του ρίχνω μια ματιά για να θυμηθώ τα περασμένα μεγαλεία της τσέπης μου!...

Θα μου πείτε, "φταίει η κρίση γι’ αυτή τη νοσταλγία" και είμαι έτοιμη να το δεχθώ, αλλά μήπως, λέω μήπως, χαθήκαμε στη …μετατροπή και μας βρήκαν τα χειρότερα; Το έχουμε ξεκαθαρίσει αυτό;

Για να τα τακτοποιήσω κι εγώ στο μυαλό μου, που έχει θολώσει!...

Τα αγαπημένα του μήνα

Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;

Βραδιά πανσέληνου και μια χούφτα ασήμι σκορπά στον ορίζοντα λούζει τα πλακόστρωτα, τις μικρές αυλές τα λαξεμένα χωριά, που σκαρφαλώνουν στα βραχώδη νησάκια  των Κυκλάδων και της άγονης γραμμής
Ανάμεσα στις βουκαμβύλιες και στα ασβεστωμένα παρτέρια ξεπηδούν βήματα που μετρούν τη γοητεία τόπων μαγικών κι εκεί παρέα με το θαλασσινό αγέρι όρκους δίνουν έρωτα σε τρυφερά χείλη
Στην άμμο, κοχύλια ασημόχρυσα πολύτιμα πετράδια γίνονται κι αποθέτονται μ’ ευλάβεια σε κοριτσίστικους λαιμούς Φιλιά και όνειρα σκορπίζονται στη γλυκιά νύχτα μαζί με τους ήχους του παφλασμού
Μετρά το κύμα καλοκαίρια και κορμιά εικόνες που μπλέκονται στο χώρο και στο χρόνο κι αφήνουν αποτύπωμα βαθύ σε καρδιές αλώβητες μοναχικές Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;
Χορεύουν ανέμελα οι φλόγες της φωτιάς κι εγώ κουρνιάζω ξανά στην αγκαλιά σου Ο ήχος των ονείρων μας μου λέει ψιθυριστά Ήταν πανσέληνος, δε ξέχασα, γι’ αυτό θα είμαι πάντα κοντά σου…



Καφές φραπέ, μια ελληνική ιστορία 60 χρόνων...

Συνηθίζουμε να λέμε ελληνικό τον καφέ που γίνεται στο μπρίκι, με το μερακλίδικο καϊμάκι και το εκπληκτικό άρωμα. Ελληνικός όμως είναι και ο φραπέ, αφού έλληνας τον επινόησε, εδώ και 60 χρόνια.

Η ιστορία ξεκινά από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης όπου γεννήθηκε τυχαία το 1957, ο φραπέ από τον Δημήτρη Βακόνδιο. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρείας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας, παρουσίασε ένα νέο προϊόν για παιδιά στη ΔΕΘ. Ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντας το με γάλα και χτυπώντας το στο σέικερ. Προϊόν της ίδιας εταιρίας ήταν και ο στιγμιαίος καφές nescafe, που ήταν ο αγαπημένος του Δημήτρη Βισκόνδιου και συνήθιζε να τον πίνει μέχρι τότε ζεστό. παρασκευασμένο με βραστό νερό και ζάχαρη. Στο διάλειμμα του στη ΔΕΘ, επειδή δεν έβρισκε βραστό νερό, σκέφτηκε να βάλει στο σέικερ το στιγμιαίο καφέ, τη ζάχαρη και κρύο νερό, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο φραπέ της ιστορίας.

Από τότε, υπήρξαν διάφορες παραλλαγές με τα βασικά στοιχεία το στιγμιαίο καφέ, το κρύο…

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Η πρώτη Ελληνίδα φοιτήτρια.

Στις μέρες μας, είναι αυτονόητο και πολύ συνηθισμένο, οι κοπέλες να σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο και μάλιστα στατιστικές μελέτες αναφέρουν πως (σε ορισμένες τουλάχιστον σχολές), είναι περισσότερες από τα αγόρια.

Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Οι γυναίκες σ' όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα, ήταν ανθρώπινα όντα υποδεέστερα των ανδρών. Δεν είχαν ούτε πρόσβαση, αλλά ούτε και δικαίωμα στη μόρφωση, με μόνη αιτία, το φύλο τους.

Ισχυρός συναισθηματικά, άνθρωπος

Πόσο εύκολα θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ένα άνθρωπο, που είναι συναισθηματικά ισχυρός; Είναι διαφορετικός από τους άλλους στην όψη, στην περπατησιά, στην ομιλία;... Δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί τόσο εύκολα. Σίγουρα όμως δεν κυκλοφορεί με ταμπελίτσα στο μέτωπο, ούτε έχει πράσινο δέρμα...Δεν μπορούμε να σας πούμε τι ακριβώς κάνει, μπορούμε όμως να σας πούμε τι δεν κάνει!!!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...