Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Εντίθ Πιάφ, το σπουργιτάκι

Η Γαλλίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός, που με την ερμηνεία της στη γαλλική μπαλάντα που αντικατόπτριζε τις τραγωδίες της προσωπικής της ζωής, απέκτησε παγκόσμια φήμη και έγινε συνώνυμο της Γαλλίας!
Το πραγματικό της όνομα, ήταν Εντίτ Ζιοβανά Γκασιόν και γεννήθηκε στο Παρίσι στις 19 Δεκεμβρίου του 1915, από πατέρα ακροβάτη του δρόμου και μητέρα τραγουδίστρια σε καφέ. Εγκαταλελειμμένη και από τους δύο γονείς μεγαλώνει με τη γιαγιά της (ιδιοκτήτρια οίκου ανοχής) στη Νορμανδία.

Στα εφηβικά της χρόνια, την πήρε κοντά του ο πατέρας της, που τότε εργαζόταν ως ακροβάτης σε τσίρκο και την έβαλε να τραγουδάει συμπληρώνοντας το νούμερό του. Έτσι την ανακάλυψε ένας ιδιοκτήτης καμπαρέ και της έδωσε την πρώτη της δουλειά. Εκείνος την έπεισε να μετονομαστεί σε "Πιαφ" που στην παρισινή αργκό σημαίνει σπουργίτι.



Το 1932 γνώρισε τον Λουί Ντιπόν, τον ερωτεύτηκε και απέκτησε μαζί του μια κόρη τη Μαρσέλ. Μη μπορώντας να αφήσει το τραγούδι όπως απαιτούσε ο Ντιπόν, γρήγορα χώρισαν και η Εντίθ ανέλαβε το μεγάλωμα της κόρης της. Η μικρή Μαρσέλ, ίσως και λόγω συνθηκών, έφυγε γρήγορα από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 2 χρόνων, την εποχή μάλιστα που η μητέρα της άρχισε να γνωρίζει τη δόξα, τραγουδώντας στα μεγαλύτερα μιούζικ - χολ του Παρισιού.



Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, βρίσκει την Εντίθ ήδη διάσημη, να παρηγορεί με τη φωνή της, τους συμπατριώτες της στα δύσκολα χρόνια. Με το τέλος του πολέμου η φήμη της φτάνει στα ύψη, δίνοντάς της την ευκαιρία να κάνει περιοδείες στην Ευρώπη, στη Νότια Αμερική και τις ΗΠΑ, για να γίνει με την τρυφερή και συνάμα βραχνή φωνή της παγκόσμια αγαπητή.



Στα πλαίσια της ευρωπαϊκής της περιοδείας, εμφανίστηκε στην Αθήνα, στο θέατρο "Κοτοπούλη" και γνωρίζει τον ηθοποιό Δημήτρη Χορν, τον οποίο ερωτεύτηκε χωρίς όμως ανταπόκριση.



Το 1962 και μετά από ένα αποτυχημένο γάμο, γνωρίζει ένα άλλο Έλληνα κομμωτή και τραγουδιστή, τον Θεοφάνη Λαμπούκα, στον οποίο μάλιστα θα δώσε το παρατσούκλι Τεό Σαγαπό, με το οποίο θα γίνει γνωστός ως τραγουδιστής στο γαλλικό κοινό.



Το τραγούδι που αγάπησε σχεδόν όλη η υφήλιος "La Vie En Rose" και το είχε γράψει η ίδια, δεν αντιπροσώπευε και τη ζωή της η οποία μόνο ρόδινη δεν υπήρξε. Μετά από πολλές περιπέτειες υγείας, έφυγε από τη ζωή πριν συμπληρώσει τα 48 της χρόνια, στις 11 Οκτωβρίου του 1963. 
Εκτός από δικά της, ερμήνευσε τραγούδια των Ρεμόν Ασό («Mon Legionnaire»), Μισέλ Εμέρ («L’ Accordeoniste»), Ανρί Κοντέ (Padam-padam), Ζορζ Μουστακί («Mylord»), Σαρλ Ντιμόν («Non, je ne regrette rien»), Μαργκερίτ Μονό («L’ Hymne a l’ amour», «Milord» σε στίχους Ζορζ Μουστακί), Λεό Φερέ («Les amants de Paris»).

πληροφορίες από: wikipedia.orgsansimera.gr
κείμενο: to e-periodiko mas

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...