Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ο μοιραίος παίκτης;

Χθες το βράδυ, όπως όλη η Ελλάδα πιστεύω, κάθισα με την οικογένεια να δω το ματς της εθνικής μας ομάδας... Δεν είμαι φανατική ποδοσφαιρόφιλη, αλλά ένα αγώνα σαν τον χθεσινό δεν θα τον έχανα, να μη λέμε ψέματα.
Δεν παίζει κάθε μέρα, ούτε καν κάθε τετραετία (αφού πρόκειται για μουντιάλ) η εθνική μας ομάδα σε αγώνα νοκ - άουτ για τους 8 του Παγκοσμίου Κυπέλου Ποδοσφαίρου. 

Όσο κι αν η ώρα ήταν δύσκολη και τα βλέφαρα ήταν βαριά, εγώ εκεί, με λίγο ελαφρύ καφέ (μη βρυκολακιάσουμε κιόλας και δεν μπορούν να κλείσουν τα βλέφαρα μετά) στήθηκα μπροστά στην οθόνη!...

Κι όπως λέει και το τραγούδι, άρχισε το ματς και παρόλο που δεν περιέγραφε ο Διακογιάννης η φωνή του δημοσιογράφου και μας ένωνε και μας δονούσε! Είχαμε ξεχάσει για λίγο, τα πάντα και εστιάσαμε στον αγώνα, σα να παίρναμε την Πόλη... 
Για εκατόν πενήντα λεπτά, όλοι οι Έλληνες βλέπαμε το ίδιο, θέλαμε το ίδιο, παρακαλούσαμε για το ίδιο ακριβώς πράγμα. Να νικήσει η Εθνική μας Ομάδα!
Ο αγώνας τα είχε όλα (κατά την ταπεινή μου, πάντα γνώμη)... Είχε πάθος, ένταση, εναλλαγές συναισθημάτων και πολύ συγκίνηση.
Το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που ευχόμασταν, αλλά η γεύση που άφησε η βραδιά αυτή, όσο κι αν ήταν γλυκόπικρη στο τέλος άφηνε μια γλυκιά επίγευση!!! 

Έφτασε το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα στους 16 του Μουντιάλ!!! Είναι λίγο; Όχι βέβαια!... Γυρνάω όμως και λέω στην ομήγυρη λες και είχα επιφοίτηση, φλασιά το λένε οι νεότεροι: "Να δείτε, που αύριο θα βρεθούν κάποιοι, που θα τα βάλουν με τον παίκτη που "έχασε" το πέναλτι. Πώς τον λένε είπαμε; Φάνη Γκέκα; Ε, θα δείτε που θα τον "στολίσουν" κάποιοι, να το θυμηθείτε!...

Δεν προλάβαμε να το ξεχάσουμε... Το πρωί, κάποια blog, τα έβαζαν μαζί του και μέχρι το μεσημέρι, θα τα βάλουν και κάποιοι σε εκπομπές, μη σας πω και σε εφημερίδες!...

Αδύνατο να δεχθούμε την πραγματικότητα σ' αυτόν τον τόπο, όπως είναι. Πρέπει πάντα να βρούμε κάποιο, να του φορτώσουμε την υπαιτιότητα όσων δεν έγιναν. Και να τα φορτώναμε κάθε φορά στο σωστό, ποιος είχε σκασμό!... Έλα όμως που βρίσκουν το μπελά τους, συνήθως αυτοί που δεν φταίνε!!! Όπως τώρα, καλή ώρα!... 

Τι φταίει μανούλα μου, ο παίκτης; Ο τερματοφύλακας ήταν καλός και το έπιασε!!!... Τι να κάνουμε τώρα;... Να τα βάλουμε με τον τερματοφύλακα των αντιπάλων, δεν είναι πρέπον, έκανε το καθήκον του ο άνθρωπος. Ας τα βάλουμε με το δικό μας, που δεν το χτύπησε δυνατά, ευθύβολα και δεν ξέρω τι άλλο!!! Ήμαρτον!!!....

Καλέ, δεν κοιτάμε και λίγο τα χάλια μας; Όχι μόνο τα οικονομικά, αλλά κι αυτά της νοοτροπίας μας και να αφήσουμε τον αγώνα στην ιστορία;

Τι, μας εμπόδισε αυτό, από το να βγούμε στους δρόμους, ουρλιάζοντας, ε;... 

Αν ψάχνετε λόγους για να βγούμε στους δρόμους, έχω εδώ καμιά δεκαριά και βάλε... Θα βγείτε έτσι όπως ήσασταν έτοιμοι να βγείτε για την Εθνική;... 

Έτσι, για να μη χάνουμε τη μπάλα και ψάχνουμε μετά, για ...μοιραίους παίκτες!!!

Μαρίνα

Τα αγαπημένα του μήνα

Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;

Βραδιά πανσέληνου και μια χούφτα ασήμι σκορπά στον ορίζοντα λούζει τα πλακόστρωτα, τις μικρές αυλές τα λαξεμένα χωριά, που σκαρφαλώνουν στα βραχώδη νησάκια  των Κυκλάδων και της άγονης γραμμής
Ανάμεσα στις βουκαμβύλιες και στα ασβεστωμένα παρτέρια ξεπηδούν βήματα που μετρούν τη γοητεία τόπων μαγικών κι εκεί παρέα με το θαλασσινό αγέρι όρκους δίνουν έρωτα σε τρυφερά χείλη
Στην άμμο, κοχύλια ασημόχρυσα πολύτιμα πετράδια γίνονται κι αποθέτονται μ’ ευλάβεια σε κοριτσίστικους λαιμούς Φιλιά και όνειρα σκορπίζονται στη γλυκιά νύχτα μαζί με τους ήχους του παφλασμού
Μετρά το κύμα καλοκαίρια και κορμιά εικόνες που μπλέκονται στο χώρο και στο χρόνο κι αφήνουν αποτύπωμα βαθύ σε καρδιές αλώβητες μοναχικές Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;
Χορεύουν ανέμελα οι φλόγες της φωτιάς κι εγώ κουρνιάζω ξανά στην αγκαλιά σου Ο ήχος των ονείρων μας μου λέει ψιθυριστά Ήταν πανσέληνος, δε ξέχασα, γι’ αυτό θα είμαι πάντα κοντά σου…



Καφές φραπέ, μια ελληνική ιστορία 60 χρόνων...

Συνηθίζουμε να λέμε ελληνικό τον καφέ που γίνεται στο μπρίκι, με το μερακλίδικο καϊμάκι και το εκπληκτικό άρωμα. Ελληνικός όμως είναι και ο φραπέ, αφού έλληνας τον επινόησε, εδώ και 60 χρόνια.

Η ιστορία ξεκινά από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης όπου γεννήθηκε τυχαία το 1957, ο φραπέ από τον Δημήτρη Βακόνδιο. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρείας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας, παρουσίασε ένα νέο προϊόν για παιδιά στη ΔΕΘ. Ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντας το με γάλα και χτυπώντας το στο σέικερ. Προϊόν της ίδιας εταιρίας ήταν και ο στιγμιαίος καφές nescafe, που ήταν ο αγαπημένος του Δημήτρη Βισκόνδιου και συνήθιζε να τον πίνει μέχρι τότε ζεστό. παρασκευασμένο με βραστό νερό και ζάχαρη. Στο διάλειμμα του στη ΔΕΘ, επειδή δεν έβρισκε βραστό νερό, σκέφτηκε να βάλει στο σέικερ το στιγμιαίο καφέ, τη ζάχαρη και κρύο νερό, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο φραπέ της ιστορίας.

Από τότε, υπήρξαν διάφορες παραλλαγές με τα βασικά στοιχεία το στιγμιαίο καφέ, το κρύο…

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Ισχυρός συναισθηματικά, άνθρωπος

Πόσο εύκολα θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ένα άνθρωπο, που είναι συναισθηματικά ισχυρός; Είναι διαφορετικός από τους άλλους στην όψη, στην περπατησιά, στην ομιλία;... Δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί τόσο εύκολα. Σίγουρα όμως δεν κυκλοφορεί με ταμπελίτσα στο μέτωπο, ούτε έχει πράσινο δέρμα...Δεν μπορούμε να σας πούμε τι ακριβώς κάνει, μπορούμε όμως να σας πούμε τι δεν κάνει!!!

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...