Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τι να κάνω, αν πάθω έμφραγμα και δεν έχω βοήθεια;

Πολλές φορές οι άνθρωποι παθαίνουν έμφραγμα και είναι μόνοι με αποτέλεσμα να μη ξέρουν ή να μην μπορούν να αντιδράσουν και έτσι να κινδυνεύει άμεσα η ζωή τους. Στο περιοδικό του γενικού Νοσοκομείου του Rochester, δημοσιεύτηκαν οδηγίες για ανάλογες περιπτώσεις που μπορεί να σώσουν τη ζωή πολλών.


Ας υποθέσουμε πως είναι απόγευμα και γυρνά κάποιος από τη δουλειά μόνος και πολύ κουρασμένος σωματικά και ψυχολογικά.

Ξαφνικά αισθάνεται ένα φοβερό πόνο στο στήθος που επεκτείνεται στον βραχίονα και στο σαγόνι. Είναι μακριά από νοσοκομείο και είναι αμφίβολο αν θα καταφέρει να φτάσει ως εκεί.
Τι πρέπει να κάνει;

Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται σε ανάλογη θέση μόνοι και αβοήθητοι. Από τη στιγμή που η καρδιά αρχίζει να μη λειτουργεί κανονικά, απομένουν 10 δευτερόλεπτα μέχρι να χάσει κάποιος τις αισθήσεις του.
Τι πρέπει λοιπόν να γίνει;


Όσο κι αν ακούγεται παράλογο (για τη στιγμή) δεν πρέπει να πανικοβληθεί. Αντίθετα, πρέπει να ξεκινήσει να βήχει έντονα και επαναλαμβανόμενα.


Πριν το βήχα, να προηγείται βαθιά ανάσα. Ο βήχας να είναι βαθύς και παρατεταμένος σα να βγάζει φλέμα από το βάθος του στήθους.

Η ανάσα και ο βήχας να επαναλαμβάνονται κάθε δύο δευτερόλεπτα χωρίς σταματημό. Όλα αυτά, μέχρι να έρθει βοήθεια ή να επανέλθει η καρδιά σε σωστή λειτουργία.

Οι βαθιές ανάσες μεταφέρουν οξυγόνο στους πνεύμονες, ενώ οι κινήσεις που προκαλεί ο βήχας πιέζουν την καρδιά και εξασφαλίζουν την κυκλοφορία του αίματος.

Επίσης ο βήχας βοηθά την καρδιά να ανακτήσει το φυσιολογικό της ρυθμό και μ' αυτό τον τρόπο να κερδίσει ο "ασθενής" χρόνο μέχρι να βρεθεί στο νοσοκομείο.
Σήμερα λόγω των αλλαγών στον τρόπο ζωής, εμφράγματα συμβαίνουν σε όλες τις ηλικίες.

Καλό είναι να γνωρίζουμε.

πηγή: Περιοδικό Γ. Νοσοκομείου Rochester, τεύχος 240

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σε είπαν μάνα…

Ο πόνος και η χαρά ενώθηκαν για να σε φτιάξουν κι έδωσες στην αγάπη νόημα  Γη που ανθεί κάθε ανοιξιάτικο πρωί Πεταλούδα που αλαφροπετάς στον ήλιο μουρμουρίζοντας τραγούδι ομορφιάς
Με την ανάσα σου ανάσα δίνεις Με το χάδι σου φαρμάκια παίρνεις Πόσα λάθη ξόρκισαν τα δάκρυά σου Πόσο πόνο μαλάκωσε η αγκαλιά σου
Μ’ όλου του κόσμου τα στοιχειά παλεύεις χωρίς κανένα δισταγμό Απάνεμο λιμάνι εσύ, για κάθε θαλασσοδαρμένο σκαρί Κυματοθραύστης αγέρωχος Φάρος άσβηστος
Σε είπαν αρχή και χαμογέλασες Σε είπαν ζωή και κοκκίνισες Σε είπανμάνακαι δάκρυσες

Πασχαλινή διακόσμηση με σπάγκο

Μια εύκολη πασχαλινή κατασκευή, που θα δώσει εορταστικό αέρα στη διακόσμηση του σπιτιού, σας προτείνω σήμερα. Με απλά υλικά, χωρίς ιδιαίτερα έξοδα και κόπο, μπορείτε να τη φτιάξετε γρήγορα και να αποτελέσει και ένα ξεχωριστό χειροποίητο δώρο, αν το επιθυμείτε.
Τα υλικά που χρειάζεστε είναι: Σπάγκος σε φυσικό και λευκό χρώμαΚόλλα κρυσταλλιζέ2 μπαλόνια και ψαλίδι Για τη διακόσμηση τους:
ΧόρτοΨεύτικα αυγουλάκια σε χρώμα της επιλογής σας
Πώς θα τη φτιάξετε
Φουσκώστε το μπαλόνι και στη συνέχεια βρέξτε το σπάγκο στην αραιωμένη κόλλα. Για να την αραιώσετε προσθέστε νερό, έτσι ώστε να γίνει αρκετά ρευστή για να μουλιάσει καλά ο σπάγκος. Καλύψτε με μεμβράνη το μπαλόνι και τυλίξτε το σπάγκο γύρω του φροντίζοντας να μοιραστεί ομοιόμορφα όπως κάνουμε με ένα κουβάρι. Αφήστε το να στεγνώσει καλά. 

Σπάστε το μπαλόνι και αφαιρέστε το από το εσωτερικό της μπάλας. Κόψτε με το ψαλίδι τη μπάλα σε σχήμα ζικ - ζακ για να θυμίζει σπασμένο αυγό. Γεμίστε το κάθε κομμάτι με το άχυρο και τα ψεύτικα αυγουλάκια κα…

Χάρτινα καράβια…

Χάρτινα μικρά καράβια υψώνονται στον ουρανό Σε κόκκινο μπαλόνι κρεμασμένα ταξίδι κάνουν στο κενό
Μικρό χεράκι παιδικό, τα φτάνει και τα κρατάει τρυφερά Μ’ ατέλειωτη αγάπη τα τυλίγει και τα φυλάει στην καρδιά
Περνούν οι άνοιξες, τα καλοκαίρια τα ηλιοτρόπια ανθούν Κι εκεί στους κάμπους τους φωτισμένους τα χάρτινα καράβια αγκυροβολούν
Φιλία, τα ονόμασαν οι σοφοί του κόσμου αγάπη, τα ονομάζουν οι ταπεινοί λιμάνι απάγκιο οι ναυαγισμένοι στεριά ανθισμένη οι ορφανοί
Κι εγώ κοιτώ τα δυο σου μάτια και σε θυμάμαι από παιδί να βρίσκεσαι πάντα κοντά μου Φίλη, αδερφή παντοτινή!...
...
Το ποίημα αυτό συμμετείχε στο 17ο Συμπόσιο Ποίησης  που οργανώνει η αγαπημένη φίλη Αριστέα στο blog της "Η ζωή είναι ωραία"