Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

2014! Τι χρονιά κι αυτή!

Ως άνθρωποι πιθανών να έχουμε κοντή μνήμη. Από την άλλη μεριά τα πρόσφατα γεγονότα με την τραγικότητά τους καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος της προσοχής και της μνήμης μας. Πώς όμως να χαρακτηρίσει κανείς μια χρονιά, που σε επίπεδο παγκόσμιο ή τοπικό αφήνει μια γεύση πίκρας και μια επίγευση αγωνίας, μέχρι τις τελευταίες της μέρες;


Αυτό που χαράχτηκε στη μνήμη μου είναι νεκροί και αίμα. Ουκρανία, Αφγανιστάν, Συρία, Τζιχαντιστές, αεροπλάνα που εξαφανίστηκαν, παιδιά που δολοφονήθηκαν στο σχολείο τους, η νωπή τραγωδία της Αδριατικής…
Και στη χώρα μας, ανεργία, φτώχεια, άστεγοι, εκβιασμοί…
Μοιάζει σχεδόν ειρωνικό να ευχηθεί κανείς «καλή χρονιά» όταν όλα γύρω είναι τόσο άσχημα…

Δε λέω, ο άνθρωπος πάντα ελπίζει και πάντα κοιτά μπροστά, προσπαθώντας για το καλύτερο, θεωρητικά τουλάχιστον. Γιατί στην πράξη ειλικρινά δεν μπορώ να βρω σ’ όλα τα παραπάνω γεγονότα καλές προθέσεις, όσο κι αν προσπαθώ. Τι σόι καλές προθέσεις να υπάρχουν σε πολέμους; Τι σόι καλές προθέσεις να υπάρχουν σε φόνους; Τι σόι καλές προθέσεις να υπάρχουν σε εκβιασμούς λαών;

Κι εκείνο, που συχνά βασανίζει τη σκέψη μου είναι, τι στην ευχή την κάνανε αυτή την έρμη τη συνείδηση, όσοι είναι υπεύθυνοι όλων αυτών. Γιατί υπάρχουν υπεύθυνοι, είτε κατονομάζονται είτε όχι. Υπάρχουν οι υπαίτιοι, όσο καλά κι αν κρύβονται. Είναι άνθρωποι; Με δυο χέρια, δυο πόδια, ας πούμε; Έχουν ψυχή, αισθήματα, οικογένεια, αγαπημένους; Δεν ξέρω πώς να τους χαρακτηρίσω, γιατί αν είναι σαν και μένα ή σαν και σας, τότε θα ήθελα πολύ να ξέρω πώς καταφέρνουν και κοιμούνται μακάριοι. Πώς καταφέρνουν και ζουν στο δικό τους μικρόκοσμο, ευτυχισμένοι ή έστω ευχαριστημένοι! Πώς γίνεται να ζουν καλά, όταν γύρω τους υπάρχει τόση δυστυχία, τόσος πόνος!

Θα με πείτε ρομαντική, πολύ ευαίσθητη ή και γλυκανάλατη ακόμα… κάποιοι μπορεί να βάλετε και τις φωνές…  πού ζεις χρυσή μου, δεν βλέπεις γύρω σου… και άλλα τέτοια!... Επειδή ζω στον κόσμο, επειδή βλέπω γύρω μου, γι’ αυτό αναρωτιέμαι!…
Ναι, εντάξει να το καταλάβω, όλα γίνονται για το χρήμα, όλα γίνονται για τη δύναμη που φέρνει αυτό, μα με οποιοδήποτε κόστος; Μπορεί αυτό να χαρακτηρίζει ένα άνθρωπο; Μπορεί αυτό να γίνει ο μοναδικός σκοπός; Μπορεί να δημιουργήσει σχέσεις;

Το χρήμα είναι μέσο συναλλαγής, δεν είναι δημιουργός ούτε σχέσεων ούτε δεσμών. Αγοράζει κάτι που πουλιέται. Η ανθρωπιά όμως δεν πουλιέται, όσο κι αν κάποιοι το επιχείρησαν και το επιχειρούν. Τα αισθήματα δεν πουλιούνται όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να προσπαθούν να τα αγοράσουν. Η ψυχή δεν αγοράζεται όσο κι αν κάποιοι προσπάθησαν να την πουλήσουν στο διάβολο!...
Όσοι νομίζουν ότι το κατάφεραν, αργά ή  γρήγορα θα βρεθούν στη θέση να πουν: «Τι χρονιά κι αυτή!»…

Τα αγαπημένα του μήνα

Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;

Βραδιά πανσέληνου και μια χούφτα ασήμι σκορπά στον ορίζοντα λούζει τα πλακόστρωτα, τις μικρές αυλές τα λαξεμένα χωριά, που σκαρφαλώνουν στα βραχώδη νησάκια  των Κυκλάδων και της άγονης γραμμής
Ανάμεσα στις βουκαμβύλιες και στα ασβεστωμένα παρτέρια ξεπηδούν βήματα που μετρούν τη γοητεία τόπων μαγικών κι εκεί παρέα με το θαλασσινό αγέρι όρκους δίνουν έρωτα σε τρυφερά χείλη
Στην άμμο, κοχύλια ασημόχρυσα πολύτιμα πετράδια γίνονται κι αποθέτονται μ’ ευλάβεια σε κοριτσίστικους λαιμούς Φιλιά και όνειρα σκορπίζονται στη γλυκιά νύχτα μαζί με τους ήχους του παφλασμού
Μετρά το κύμα καλοκαίρια και κορμιά εικόνες που μπλέκονται στο χώρο και στο χρόνο κι αφήνουν αποτύπωμα βαθύ σε καρδιές αλώβητες μοναχικές Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;
Χορεύουν ανέμελα οι φλόγες της φωτιάς κι εγώ κουρνιάζω ξανά στην αγκαλιά σου Ο ήχος των ονείρων μας μου λέει ψιθυριστά Ήταν πανσέληνος, δε ξέχασα, γι’ αυτό θα είμαι πάντα κοντά σου…



Καφές φραπέ, μια ελληνική ιστορία 60 χρόνων...

Συνηθίζουμε να λέμε ελληνικό τον καφέ που γίνεται στο μπρίκι, με το μερακλίδικο καϊμάκι και το εκπληκτικό άρωμα. Ελληνικός όμως είναι και ο φραπέ, αφού έλληνας τον επινόησε, εδώ και 60 χρόνια.

Η ιστορία ξεκινά από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης όπου γεννήθηκε τυχαία το 1957, ο φραπέ από τον Δημήτρη Βακόνδιο. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρείας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας, παρουσίασε ένα νέο προϊόν για παιδιά στη ΔΕΘ. Ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντας το με γάλα και χτυπώντας το στο σέικερ. Προϊόν της ίδιας εταιρίας ήταν και ο στιγμιαίος καφές nescafe, που ήταν ο αγαπημένος του Δημήτρη Βισκόνδιου και συνήθιζε να τον πίνει μέχρι τότε ζεστό. παρασκευασμένο με βραστό νερό και ζάχαρη. Στο διάλειμμα του στη ΔΕΘ, επειδή δεν έβρισκε βραστό νερό, σκέφτηκε να βάλει στο σέικερ το στιγμιαίο καφέ, τη ζάχαρη και κρύο νερό, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο φραπέ της ιστορίας.

Από τότε, υπήρξαν διάφορες παραλλαγές με τα βασικά στοιχεία το στιγμιαίο καφέ, το κρύο…

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Ισχυρός συναισθηματικά, άνθρωπος

Πόσο εύκολα θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ένα άνθρωπο, που είναι συναισθηματικά ισχυρός; Είναι διαφορετικός από τους άλλους στην όψη, στην περπατησιά, στην ομιλία;... Δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί τόσο εύκολα. Σίγουρα όμως δεν κυκλοφορεί με ταμπελίτσα στο μέτωπο, ούτε έχει πράσινο δέρμα...Δεν μπορούμε να σας πούμε τι ακριβώς κάνει, μπορούμε όμως να σας πούμε τι δεν κάνει!!!

Αν σ' αρέσει μπάρμπα-Λάμπρο, ξαναπέρνα από την Άνδρο...

(από πού προήλθε η φράση) Το 1788 η Ρωσία ξεσήκωσε για δεύτερη φορά τον ελληνισμό εναντίων των Τούρκων. Μεγάλος ήρωας της επανάστασης αυτής αναδείχτηκε ο θαλασσομάχος Λάμπρος Κατσώνης.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...