Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Αυτή τη στεναχώρια γιατί να την περάσουμε;

Τις τελευταίες μέρες, ένα χαμόγελο αισιοδοξίας ζωγραφίστηκε στα πρόσωπα των περισσότερων. Κάτι η αλλαγή κυβέρνησης, κάτι οι διαπραγματεύσεις που γίνονται επιτέλους, κάτι οι εξαγγελίες για αποκατάσταση των αδικημένων, ήρθε και χάρηκε ο απλός πολίτης, που επί τρία χρόνια ήταν μέσα στη μαύρη κατήφεια και με το δίκιο του.


Πόσο δύσκολο όμως, είναι να αγχωθεί κανείς σήμερα; Κάθε άλλο. Πανεύκολο!
Πάνω που πάει να χαμογελάσει το χειλάκι, να μια άσχημη είδηση, μια συννεφιά, μια μπόρα και όλα μπαίνουν σε τροχιά ανησυχίας!
Ξυπνάς το πρωί ας πούμε, πίνεις τον καφέ σου, ξεκινάς για τη δουλειά (που ευτυχώς ακόμα έχεις) με όση καλή διάθεση μπορείς και στο πρώτο φανάρι, να και το  μποτιλιάρισμα… Αμέσως η ανησυχία και το άγχος, γίνονται συνοδηγοί. «Θα αργήσω», «θα τα’ ακούσω», «θα δώσω αφορμή για σχόλια», «θα με απολύσουν»… είναι μερικές μόνο από τις σκέψεις που περνούν από το μυαλό, όση ώρα περιμένεις.

Το παλεύεις όμως ηρωικά και προσπαθείς να ξεχαστείς και να επανέλθεις στην καλή διάθεση, που είχες όταν έβαζες το κλειδί στη μίζα, ανοίγοντας το ραδιόφωνο. Λίγη μουσική, ένα τραγούδι πάντα βοηθά, σκέφτεσαι και αρχίζεις να σιγοτραγουδάς κι εσύ. Έλα όμως που σε 9 από τους 10 ραδιοσταθμούς που πιάνεις, δεν έχουν μόνο τραγούδια. Έχουν και εκφωνητές, που έτσι και είναι του πολιτικού σχολιασμού, σε ταράζουν το δίχως άλλο.

Βέβαια! Δε σου φτάνει η γενική μαυρίλα, η γενική κατήφεια, που τόσα χρόνια βιώνεις, πάνω που πήγε κάτι ν’ αλλάξει, κάπως να αισιοδοξήσεις κι εσύ βρε αδερφέ, να ΄σου οι απανταχού Κασσάνδρες να σου κάνουν τη χαρά, ατμό! Όλα άσχημα τα βλέπουν, όλα λάθος γίνονται και πάντα υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος! Αυτός της καταστροφής, της απόλυτης καταστροφής. Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, ένα πράγμα!

Για καθίστε βρε παιδιά!!! Είπαμε είχαμε πάρει λάθος θεραπεία, ως «άρρωστη» χώρα και αντί να γίνουμε καλά, χειροτερέψαμε. Το είδαμε, το ζήσαμε, το καταλάβαμε, το αλλάξαμε. Ή έστω κινηθήκαμε προς την κατεύθυνση της αλλαγής. Δεν περιμένετε λίγο να δούμε τα αποτελέσματα; Δεν πρέπει να αφήσουμε το χρόνο να κυλήσει πριν απογοητευτούμε και πέσουμε πάλι στη μαύρη στεναχώρια;

Δηλαδή ποιος ο λόγος να αγχωθούμε και να στεναχωρηθούμε προκαταβολικά; Σας ερωτώ, τι θα κερδίσουμε; Μήπως με τη στεναχώρια θα διορθωθεί κάτι; Γιατί αν είναι με το άγχος και την ανησυχία να διορθώσουμε ό,τι στράβωσε, ας βάλουμε όλοι τα δυνατά μας να κλάψουμε παρέα, να περάσει!!!
Επειδή όμως, δεν λύνονται έτσι τα προβλήματα, μήπως να αφήσουμε αυτούς που αναλάβανε, να κάνουν τη δουλειά τους κι εμείς να σταυρώσουμε τα δάχτυλα (cross our fingers - κατά την αγγλική έκφραση) και να ευχηθούμε να πάνε όλα καλά;

Κι αν δεν πάνε, τότε μάλιστα να κλάψουμε με την ησυχία μας. Κανένας δεν θα μας εμποδίσει!

Προκαταβολικά όμως, αυτή τη στεναχώρια, γιατί να την περάσουμε;…
Λίγη μόνο, υπομονή!


Τα αγαπημένα του μήνα

Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;

Βραδιά πανσέληνου και μια χούφτα ασήμι σκορπά στον ορίζοντα λούζει τα πλακόστρωτα, τις μικρές αυλές τα λαξεμένα χωριά, που σκαρφαλώνουν στα βραχώδη νησάκια  των Κυκλάδων και της άγονης γραμμής
Ανάμεσα στις βουκαμβύλιες και στα ασβεστωμένα παρτέρια ξεπηδούν βήματα που μετρούν τη γοητεία τόπων μαγικών κι εκεί παρέα με το θαλασσινό αγέρι όρκους δίνουν έρωτα σε τρυφερά χείλη
Στην άμμο, κοχύλια ασημόχρυσα πολύτιμα πετράδια γίνονται κι αποθέτονται μ’ ευλάβεια σε κοριτσίστικους λαιμούς Φιλιά και όνειρα σκορπίζονται στη γλυκιά νύχτα μαζί με τους ήχους του παφλασμού
Μετρά το κύμα καλοκαίρια και κορμιά εικόνες που μπλέκονται στο χώρο και στο χρόνο κι αφήνουν αποτύπωμα βαθύ σε καρδιές αλώβητες μοναχικές Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;
Χορεύουν ανέμελα οι φλόγες της φωτιάς κι εγώ κουρνιάζω ξανά στην αγκαλιά σου Ο ήχος των ονείρων μας μου λέει ψιθυριστά Ήταν πανσέληνος, δε ξέχασα, γι’ αυτό θα είμαι πάντα κοντά σου…



Καφές φραπέ, μια ελληνική ιστορία 60 χρόνων...

Συνηθίζουμε να λέμε ελληνικό τον καφέ που γίνεται στο μπρίκι, με το μερακλίδικο καϊμάκι και το εκπληκτικό άρωμα. Ελληνικός όμως είναι και ο φραπέ, αφού έλληνας τον επινόησε, εδώ και 60 χρόνια.

Η ιστορία ξεκινά από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης όπου γεννήθηκε τυχαία το 1957, ο φραπέ από τον Δημήτρη Βακόνδιο. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρείας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας, παρουσίασε ένα νέο προϊόν για παιδιά στη ΔΕΘ. Ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντας το με γάλα και χτυπώντας το στο σέικερ. Προϊόν της ίδιας εταιρίας ήταν και ο στιγμιαίος καφές nescafe, που ήταν ο αγαπημένος του Δημήτρη Βισκόνδιου και συνήθιζε να τον πίνει μέχρι τότε ζεστό. παρασκευασμένο με βραστό νερό και ζάχαρη. Στο διάλειμμα του στη ΔΕΘ, επειδή δεν έβρισκε βραστό νερό, σκέφτηκε να βάλει στο σέικερ το στιγμιαίο καφέ, τη ζάχαρη και κρύο νερό, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο φραπέ της ιστορίας.

Από τότε, υπήρξαν διάφορες παραλλαγές με τα βασικά στοιχεία το στιγμιαίο καφέ, το κρύο…

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Ισχυρός συναισθηματικά, άνθρωπος

Πόσο εύκολα θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ένα άνθρωπο, που είναι συναισθηματικά ισχυρός; Είναι διαφορετικός από τους άλλους στην όψη, στην περπατησιά, στην ομιλία;... Δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί τόσο εύκολα. Σίγουρα όμως δεν κυκλοφορεί με ταμπελίτσα στο μέτωπο, ούτε έχει πράσινο δέρμα...Δεν μπορούμε να σας πούμε τι ακριβώς κάνει, μπορούμε όμως να σας πούμε τι δεν κάνει!!!

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...