Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ένα "αν" κι όλα αλλάζουν...

Η καθημερινή ρουτίνα συχνά, μας απομακρύνει από τα ουσιαστικά της ζωής. Ο αγώνας για επιβίωση και επιβεβαίωση, μας τραβάνε στη δική τους δίνη, χωρίς να μας δίνουν χρόνο να σκεφτούμε.
Πάντα όμως υπάρχουν οι αφορμές, που ξεπηδούν μέσα από ένα βιβλίο, ένα μήνυμα στον τοίχο, μια ταινία…
Έτσι συνέβη και στην περίπτωσή μου.


Πριν λίγες Κυριακές είδα μια ταινία, που οι περισσότεροι από σας την έχετε ήδη δει, αφού έκανε τεράστια επιτυχία. Όμως εγώ, δεν την είχα δει. Δεν ήθελα!
 Έτσι είμαι εγώ, ανάποδη. Τα πολυδιαφημισμένα, τα πολυσυζητημένα, με απωθούν.  Μάταια οι φίλοι μου, μου έλεγαν πως αξίζει τον κόπο, εγώ εκεί, αμετακίνητη! Θα τη δω, είπα τελικά αφού επιμένετε, όταν παιχτεί στην τηλεόραση. Κλασσικός τηλεορασάκιας δεν το κρύβω, προτιμώ τη βολή του καναπέ μου, όπου μπορώ ν’ απλώσω και τα πόδια μου και να παρακολουθήσω με την άνεσή μου, πίνοντας το αγαπημένο μου κρασί. Έτσι την ευχαριστιέμαι καλύτερα…
Ας μην τα πολυλογώ, κάπως έτσι αποφάσισα να δω το «Αν» και πραγματικά ταρακουνήθηκα!

Όλοι ξέρουμε κάποια πράγματα που αφορούν τη ζωή, όλοι τα παραδεχόμαστε, αλλά ζούμε σα να μην υπάρχουν, βουτηγμένοι στα θέλω, τα ένστικτα και τα πάθη μας.
Λίγοι σκεφτόμαστε συχνά και χωρίς μια οδυνηρή αφορμή, πως τίποτα στη ζωή μας δεν είναι δεδομένο, ενώ συχνότερα φέρνουμε στο στόμα μας αυτή τη μικρή λεξούλα που ήταν και ο τίτλος της ταινίας. Αν…
Αν δεν γινόταν αυτό, θα ήμουν καλύτερα, αν δεν γινόταν εκείνο, θα ήμουν ευτυχισμένη, αν δεν γινόταν το άλλο εγώ σήμερα θα ήμουν «βασιλιάς» και πάει λέγοντας…
Σπανιότερα λέμε, αν έβγαινα λίγο νωρίτερα, σήμερα δεν θα ζούσα ή κάτι παρόμοιο.
Πρώτα βάζουμε το παράπονο, πρώτα φορτώνουμε σ’ αυτό το «αν» την κατάληξη ή την αποτυχία μας…
Πρώτα χρησιμοποιούμε το «αν» για την κακή μας τύχη και σπανιότερα για την καλή που μας έσωσε, από βέβαιη καταστροφή. Κάπως έτσι σπαταλάμε τις σκέψεις και προσπαθούμε να κάνουμε απολογισμό ζωής με «αν» και «όταν», χωρίς να υπολογίσουμε τη δική μας ευθύνη επιλογής.

Μετράμε τα εμπόδια και όχι τα βήματα.

Ώσπου έρχεται μια στιγμή που όλα ανατρέπονται! Έρχεται μια στιγμή που η λανθασμένη επιλογή, γίνεται σωστή και η σωστή αποδεικνύεται λάθος…
Ποιος, ορίζει το σωστό και το λάθος στις επιλογές ενός ανθρώπου, πέρα από τα κοινωνικά στερεότυπα και την ηθική;
Ποιος μπορεί να κάνει σενάρια για την αληθινή ζωή, όταν τίποτα δεν είναι δεδομένο;

 Ούτε ο χρόνος, ούτε ο τρόπος, ούτε ο κόπος είναι δεδομένα. Τα μόνα που είναι δεδομένα, είναι το παρόν και η ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας και στον τρόπο που ζούμε. Η στιγμή του «τώρα», που μας δίνεται για να τη ζήσουμε με αλήθεια και μέσα απ’ αυτή την αλήθεια, ν’ αγαπήσουμε το εαυτό μας και να κάνουμε τις επιλογές μας.

Μόνο τότε γίνεται η αγάπη δεδομένη, μόνο τότε γίνεται η ζωή δεδομένη. Μέσα από την αγάπη που ποτέ δε χάνεται, απλά αλλάζει υπόσταση και καμμιά φορά, μορφή…


Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

8 τρόποι για να νιώθετε ευτυχισμένοι

Λένε πως η ευτυχία είναι χαρούμενες στιγμές. Άλλοι πάλι λένε πως η ευτυχία είναι τρόπος ζωής και διδάσκεται. Ό,τι από τα δύο κι αν είναι, εμείς βρήκαμε οχτώ τρόπους για να νιώθετε ευτυχισμένοι και σας τους παρουσιάζουμε.

Απολαύστε τα μικρά πράγματα
Για μια στιγμή καθημερινά, δώστε μεγαλύτερη προσοχή σ' αυτά που είναι γύρω σας,  όπως τον ήλιο, έτσι όπως μπαίνει στο δωμάτιό σας το πρωί ή στο άρωμα του καφέ σας. Εκτιμώντας καθημερινά μικρά απλά πράγματα, θα διαπιστώσετε πόσο εύκολα μπορείτε να χαμογελάτε και πόσο τυχεροί είστε για το λόγο αυτό.

Μην είστε τελειομανείς
Το σπίτι δεν γίνεται να είναι πάντα άψογο και τακτοποιημένο. Μια αργία δεν μπορεί πάντα να την περάσετε  έτσι ακριβώς όπως σχεδιάσατε, ούτε τα παιδιά σας μπορούν πάντα να συμπεριφέρονται έτσι όπως θέλετε. Αντί λοιπόν να εστιάζετε κάθε φορά σε ό,τι πάει "στραβά" επικεντρωθείτε στα θετικά. Σ' ένα όμορφο απόγευμα με την οικογένειά σας ή τους φίλους σας, σε ένα ευχάριστο τηλεφώνημα, στην αγκαλιά που θα πάρετε απ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...