Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Η απομυθοποίηση ενός παραμυθιού...

Ήταν κάπου στα μέσα του Απρίλη, όταν μια ανοιξιάτικη βροχή μας στέρησε την καθημερινή μας βόλτα στο πάρκο. Η κόρη μου, θα ήταν δεν θα ήταν τεσσάρων...
Πήγαινε κι ερχόταν στην μπαλκονόπορτα κοιτάζοντας έξω από το τζάμι τις στάλες της βροχής και μονολογούσε: "Δε σταμάτησε ακόμα!"... 


- Μαμά, πότε θα σταματήσει, να πάμε στο πάρκο;...
Όσο κι αν προσπαθούσα να της εξηγήσω πως και να σταματήσει δεν μπορούμε να πάμε στο πάρκο όπου θα είναι όλα βρεγμένα, εκείνη έκανε σα να μην τα άκουγε και επέμενε στο ίδιο δρομολόγιο. Καναπές - μπαλκονόπορτα και πάλι πίσω.

Κάποια στιγμή, το πήρε απόφαση και με ρωτά περίλυπη: 
- Αφού δεν έχει πάρκο σήμερα, τι θα κάνουμε;... 
Όπως καταλαβαίνετε αυτό σήμαινε πως κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό περίμενε ως παρηγοριά για τη διασκέδαση που έχασε κι εγώ έπρεπε να ανταποκριθώ με επιτυχία. 

- Θα δούμε ταινία, της απαντώ. 
- Θα δούμε την "Πεντάμορφη και το Τέρας" που αγόρασα προχθές, αλλά σου το φύλαγα για έκπληξη, της λέω θριαμβευτικά. 
- Μπράβο μαμά!!! Πού το ήξερες ότι θα βρέχει; (!!) Αυτές οι απορίες με έστελναν για μυαλά κάθε τόσο... 

Τρέχει να πάρει θέση στον καναπέ, φτιάχνει τα μαξιλάρια και περιμένει να καθίσω για να χωθεί στην αγκαλιά μου και να ξεκινήσει η παρακολούθηση. Κάθε τόσο με ρωτά για τα όσα διαδραματίζονται! Όλο απορίες αυτό το παιδί, σκέφτομαι και απαντώ ταυτόχρονα. Κάπως έτσι περνά η ώρα και η ταινία φτάνει στο "επίμαχο" σημείο, (όπως συνηθίζω να λέω) όπου η Πεντάμορφη έχει αγαπήσει το Τέρας, του το λέει λύνονται τα μάγια και ξαναγίνεται ο πανέμορφος άρχοντας!...

Την ακούω να κλαίει σπαρακτικά και να με ρωτά: 
- Γιατί μαμά, γιατί;... 
- Τι γιατί, αγάπη μου, δεν καταλαβαίνω!! Βλέπετε η φαντασία των μεγάλων είναι πολλές φορές περιορισμένης δυναμικότητας σε σχέση με τα παιδιά...
- Γιατί το Τέρας έγινε άνθρωπος;... προσπαθώ να κερδίσω χρόνο...
Μα λύθηκαν τα μάγια από την αγάπη, της εξηγώ, για να πάρω την απάντηση που μέχρι σήμερα με αποστομώνει: 
- Αφού η Πεντάμορφη τον αγάπησε σαν Τέρας, γιατί έπρεπε να γίνει άνθρωπος; Θα έπρεπε να μείνει Τέρας και να ζήσουν ευτυχισμένοι!...

Ομολογώ πως αυτή την εκδοχή δεν την είχα σκεφτεί, φαντάζομαι ούτε και ο δημιουργός του παραμυθιού και δεν μπορούσα να απαντήσω αμέσως. Προφασίστηκα χαρτομάνδηλα που χρειαζόταν, σηκώθηκα, έκανα δυο βόλτες για να τα βρω και στο τέλος, σκουπίζοντας τα δάκρυά της, της λέω: 
- Γίνεται άνθρωπος, γιατί η αγάπη της Πεντάμορφης, τον έκανε έτσι! 
- Δηλαδή μαμά, η αγάπη μεταμορφώνει; 
- Ναι, καρδιά μου μεταμορφώνει και στα μάτια αυτού που αγαπάει το κάθε Τέρας γίνεται όμορφος άνθρωπος!...




Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...