Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

"It could be Me - it could be You", για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων


Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, σας παρουσιάζουμε μια ομαδική εικαστική έκθεση που ξεκίνησε από τις 18 του μήνα και θα διαρκέσει ως τις 25 Ιουνίου, στην Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων,  στο Γκάζι.

Τίτλος της έκθεσης "It coulde be Me - It could be You".


Σ' ένα κόσμο όπου μαίνονται οι συγκρούσεις σε διάφορα μέρη και με αριθμό προσφύγων που ξεπερνά τα 50 εκατομμύρια παγκοσμίως, ενώ ξενοφοβία εξαπλώνεται δραματικά, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, σε συνεργασία με τους καλλιτέχνες, που συμμετέχουν στην έκθεση, τιμούν τη δύναμη αλλά και το κουράγιο εκατομμυρίων ανθρώπων, που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, είτε λόγω του πολέμου, είτε λόγω παραβιάσεως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η έκθεση αυτή και το μήνυμα, που δίνει με τον τίτλο της, μας καλεί να αναλογιστούμε και να συνειδητοποιήσουμε πως ο καθένας από μας, θα μπορούσε να βρεθεί στη θέση ενός πρόσφυγα. Βλέπετε η μόνη μας διαφορά από αυτούς τους ανθρώπους, είναι ο τόπος που ζούμε. Είναι άνθρωποι σαν όλους μας και το μόνο που ζητούν είναι ένα κομμάτι γης όπου δεν θα κινδυνεύουν εκείνοι και οι οικογένειές τους, κάτι που το δικαιούνται όλοι.

Τα έργα της έκθεσης είναι από καλλιτέχνες, που ζουν στην Ελλάδα και κάποιοι από αυτούς είναι και οι ίδιοι πρόσφυγες. 
Τα έσοδα της έκθεσης (τα έργα πωλούνται) θα διατεθούν κατά τα 2/3 στη στήριξη των προσφύγων, από τους ίδιους τους καλλιτέχνες. 

Η επιμέλεια της έκθεσης έγινε εθελοντικά από τον Χρήστο Τόλη.

Οι Καλλιτέχνες που συμμετέχουν είναι: 
 John Bicknell
EseK_One (Βασίλης Έσεκ)
Jamal Ahmed
Moiz Salman
Naimat Hassan
NAR
N_Grams
Serwan Sofi
Παναγιώτης Βελιανίτης - Χρήστος Τόλης
Έλλη Βέλλιου
Νίκος Γιαβρόπουλος
Νατάσσα Ιωάννου
Κώστας Λάβδας
Στεφανία Μιζάρα
Μαρίτα Νιάκαρου
Παντελής Τσομπάνογλου
Παναγής Χρυσοβέργης

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη
Χώρος: Προαύλιο αίθουσας - Μηχανουργείο (Δ12)
Ώρες λειτουργίας: 17:00 - 22:00 καθημερινά

Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε με:
Καίτη Κεχαγιόγλου, Υπεύθυνη Τομέα Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, e-mail: kehayioy@unhcr.org


Οι πληροφορίες προέρχονται από τις ιστοσελίδες: 
unhcr.gr (Ελληνικά) /  unhcr.org (Αγγλικά)
Κείμενο: to e-periodiko mas

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Το γυναικείο παντελόνι, διαμέσου των αιώνων...

Το παντελόνι σήμερα, δεν είναι ανδρική υπόθεση. Όμως η ιστορία του γυναικείου παντελονιού, ξεκινά από πολύ παλαιότερα από όσο νομίζουμε...

Το 1850 στη Νέα Υόρκη, εμφανίζονται τα πρώτα γυναικεία παντελόνια με πολύ φαρδιά μπατζάκια, τα οποία είναι καλυμμένα με φούστα και τα φορούν ποδηλάτισσες. Ο λόγος που είναι καλυμμένα βρίσκεται στο γεγονός ότι και μόνο η λέξη "παντελόνι" ήταν συνυφασμένη με την απρέπεια.

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

Ζωή παράλληλη…

Τόσα χρόνια χωριστά, είχε συνηθίσει την απουσία του. Μπορεί η απόσταση που μπήκε ανάμεσά τους να μην κατάφερε να εξαφανίσει την αγάπη τους, όμως η ζωή της δεν ήταν αυτή που ονειρεύτηκε.

Μάνος Λοΐζος

Ο συνθέτης του πιο αγαπημένου "δρόμου" στην Ελλάδα!
Ο Μάνος Λοΐζος γεννήθηκε στους Αγίους Βαβατσινιάς της Λάρνακας, στην Κύπρο το 1937 (22 Οκτωβρίου) και ήταν το μοναχοπαίδι του Ανδρέα Λοΐζου και της Δέσποινας Μανάκη, που καταγόταν από τη Ρόδο. Λίγα χρόνια αργότερα και όταν εκείνος ήταν επτά χρόνων η οικογένεια μετακόμισε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...