Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Πίσω από το συρματόπλεγμα...


Ένα συρματόπλεγμα ορίζει τον κόσμο. Ένα συρματόπλεγμα οριοθετεί το δικό σου από το δικό μου. Ένα συρματόπλεγμα χωρίζει το καλό από το κακό, το ξένο από το ντόπιο, τον αποδεκτό από τον μη αποδεκτό.

Η ύπαρξή του, μας κάνει να ξεχνάμε πολλές φορές τι γίνεται πέρα από αυτό. Κλείνει μέσα του το δικό μας κόσμο και μας βοηθά να αδιαφορούμε για τη ζωή πίσω του.
Γιατί υπάρχει ζωή και πίσω από το συρματόπλεγμα! Υπάρχουν άνθρωποι, ψυχές, ανάγκες... υπάρχουν όνειρα, επιθυμίες, δικαιώματα. Και είναι κόκκινα, όπως κόκκινο είναι το αίμα που ρέει στις φλέβες όλων μας. Είναι κόκκινα, όπως τα χείλη που ξεστομίζουν αλήθειες ή ψέμματα, που παίρνουν αποφάσεις και τις εκφωνούν.

Υπάρχουν μάτια εκεί έξω, που βλέπουν πίσω από το συρματόπλεγμα τη ζωή να κυλά και να φεύγει. Υπάρχουν χείλη εκεί έξω, που καλούν σε βοήθεια, που ψελλίζουν όνειρα για μια θέση στον ήλιο...
Μόνο ο ήλιος δεν έχει συρματόπλεγμα! Αυτός, φωτίζει αδιακρίτως δικαίους και αδίκους, μπροστά ή πίσω από διαχωριστικά. Και βγαίνει κάθε πρωινό για όλους, παρηγοριά θαρρείς σε όλους τους πονεμένους. Γίνεται η εκδίκηση για τις πράξεις εκείνων που παίζουν στη ρουλέτα τις ζωές ανθρώπων, που εξουσιάζουν τον πλανήτη και τοποθετούν σε κουτάκια στεγανά λαούς, συνειδήσεις, συμφέροντα. Τον ήλιο όμως δεν μπορούν να τον εξουσιάσουν. Δεν μπορούν να τον καθοδηγήσουν να ρίχνει αχτίδες μόνο εκεί που θέλουν αυτοί.

Κάποτε πίστευα πως όλα μπορούν να υποδουλωθούν εκτός από τη σκέψη. Αυτή σαν πεταλούδα με κόκκινα φτερά, δεν γνωρίζει σύνορα, ούτε εμπόδια. Δεν περιορίζεται από συρματοπλέγματα. Πετά ελεύθερη κρατώντας την ψυχή ψηλά!

Όμως έκανα λάθος. Και η σκέψη φυλακίζεται, καθοδηγείται, χειραγωγείται, τρομοκρατείται. Δέχεται τα συρματοπλέγματα που της επιβάλλουν πότε με κομψό τρόπο κι αν χρειαστεί με εκφοβισμό. Μόνο η ψυχή μένει να ονειρεύεται ελεύθερη και σαν την κόκκινη πεταλούδα να πετά πέρα από κάθε συρματόπλεγμα αναζητώντας ένα καθαρό ουρανό...

Η φωτογραφία πήρε μέρος στο 24ο Διαγωνισμό "Φωτογραφίζειν" στο 
Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά, της φίλης Μαρίας Νικολάου.

Ευχαριστώ θερμά τους φίλους και τις φίλες που την ξεχώρισαν και της έδωσαν βαθμούς.







Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...