Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Η Ελλάδα της κρίσης ή η κρίση της Ελλάδας;



Είναι δύσκολο νομίζω να πιάσουμε το νήμα απ’ την αρχή.
Πότε τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν άσχημη τροπή;
Όταν άρχισαν να μας δανείζουν με υψηλά επιτόκια, ή όταν κατέρρευσε η Leeman Brothers! Όταν μπήκαμε στην ΟΝΕ με πλαστά στοιχεία, ή όταν αποφασίσαμε να πάψουμε να παράγουμε γεωργικά προϊόντα, αρκούμενοι στην ευρωπαϊκή επιδότηση και μετατρέποντας τα χωράφια μας σε οικόπεδα!  Όταν περιμέναμε τα πακέτα στήριξης για να αυξήσουμε την ανάπτυξη, ή όταν τα καταναλώναμε σε μη αναπτυξιακά προϊόντα!
Όλα, ένα συνονθύλευμα λαθών και ευκαιριακών λύσεων, που θόλωνε την σκέψη και τις αποφάσεις του έλληνα, που κατανάλωνε ασύστολα χωρίς σταματημό.  Γέμιζαν τα πορτοφόλια πιστωτικές κάρτες, οι ντουλάπες ρούχα, τα σπίτια αντικείμενα, οι αυλές αυτοκίνητα, αδειάζοντας το μυαλό από τα αυτονόητα.
Αυτά που καταναλώναμε ήταν δανεικά! Αυτά που «ζούσαμε» ήταν πλαστά. Αυτά που μας έλεγαν, ήταν ψέματα.
Γεμίσαμε αλαζονεία και αχορτασιά. Παίρναμε δάνεια γιατί μας τα έδιναν, πηγαίναμε διακοπές γιατί έπρεπε, ψηφίζαμε γιατί μας εξυπηρετούσαν! Η παιδεία, η καλλιέργεια, η υγεία από δικαιώματα, έγιναν καταναλωτικά αγαθά.
Αρχές και αξίες σιγά - σιγά, ξεχάστηκαν. Η φιλοπατρία, η εντιμότητα, έγιναν «επάγγελμα» που έπρεπε να είναι καλοπληρωμένο, για να μη μπαίνει κανείς σε πειρασμό χρηματισμού! Λες και μπορούν ν’ αγοραστούν… Όσο πιο πολλά πληρώσεις γι’ αυτά, τόσο πιο σίγουρος μπορείς να είσαι ότι θα ξεπουληθούν. Όσοι αγωνίστηκαν γι’ αυτή τη χώρα δεν πληρώθηκαν ποτέ, αλλά ούτε και το ζήτησαν! Αυτοί που το ζητούν δεν αγωνίζονται γι’ αυτή, αλλά για τον εαυτό τους!
Ώσπου οι μάσκες έπεσαν! Οι ηγέτες μικροί, ο λαός ματωμένος, η χώρα «ανοχύρωτη» και πάνω στο κουφάρι της ασελγούν ακόμα, ξεπουλώντας τα χρυσαφικά της στους τοκογλύφους… Όλοι άλλωστε θέλουν και ένα της κομμάτι…
Έχω τη γνώμη, ότι η αρχή του κακού έγινε, όταν σταματήσαμε να είμαστε πολίτες και αρχίσαμε να γινόμαστε καταναλωτές και πελάτες. Ο καθένας από μας ας προσδιορίσει τη χρονική στιγμή με τα δικά του δεδομένα. Αρκεί να την προσδιορίσει και να το παραδεχθεί! Η πατρίδα μας έμεινε μόνη, γιατί στη διαδρομή λίγο - λίγο την εγκαταλείψαμε όλοι, κοιτώντας ο καθένας τον εαυτό του.
Δεν τα «φάγαμε μαζί», αλλά ήμασταν πολύ «απασχολημένοι» για να αντιληφθούμε έγκαιρα, το κατά συρροή έγκλημα που συντελούνταν.
Το ψάρι μπορεί να βρωμάει απ’ το κεφάλι, αλλά όταν βρωμίσει είναι ακατάλληλο προς κατανάλωση όλο, όχι μόνο το κεφάλι. Αν ενωθούμε και «τιμωρήσουμε» όλους τους ανάξιους πολιτικούς, που εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη μας για επιβίωση και «τακτοποίηση» της ζωής μας, για δικό τους όφελος, ίσως μπορούμε να κρατηθούμε μακριά απ’ το γκρεμό.
Καιρός να δούμε την αλήθεια, για να την αλλάξουμε…
Mαρίνα



Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...