Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Η Ελλάδα της κρίσης ή η κρίση της Ελλάδας;



Είναι δύσκολο νομίζω να πιάσουμε το νήμα απ’ την αρχή.
Πότε τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν άσχημη τροπή;
Όταν άρχισαν να μας δανείζουν με υψηλά επιτόκια, ή όταν κατέρρευσε η Leeman Brothers! Όταν μπήκαμε στην ΟΝΕ με πλαστά στοιχεία, ή όταν αποφασίσαμε να πάψουμε να παράγουμε γεωργικά προϊόντα, αρκούμενοι στην ευρωπαϊκή επιδότηση και μετατρέποντας τα χωράφια μας σε οικόπεδα!  Όταν περιμέναμε τα πακέτα στήριξης για να αυξήσουμε την ανάπτυξη, ή όταν τα καταναλώναμε σε μη αναπτυξιακά προϊόντα!
Όλα, ένα συνονθύλευμα λαθών και ευκαιριακών λύσεων, που θόλωνε την σκέψη και τις αποφάσεις του έλληνα, που κατανάλωνε ασύστολα χωρίς σταματημό.  Γέμιζαν τα πορτοφόλια πιστωτικές κάρτες, οι ντουλάπες ρούχα, τα σπίτια αντικείμενα, οι αυλές αυτοκίνητα, αδειάζοντας το μυαλό από τα αυτονόητα.
Αυτά που καταναλώναμε ήταν δανεικά! Αυτά που «ζούσαμε» ήταν πλαστά. Αυτά που μας έλεγαν, ήταν ψέματα.
Γεμίσαμε αλαζονεία και αχορτασιά. Παίρναμε δάνεια γιατί μας τα έδιναν, πηγαίναμε διακοπές γιατί έπρεπε, ψηφίζαμε γιατί μας εξυπηρετούσαν! Η παιδεία, η καλλιέργεια, η υγεία από δικαιώματα, έγιναν καταναλωτικά αγαθά.
Αρχές και αξίες σιγά - σιγά, ξεχάστηκαν. Η φιλοπατρία, η εντιμότητα, έγιναν «επάγγελμα» που έπρεπε να είναι καλοπληρωμένο, για να μη μπαίνει κανείς σε πειρασμό χρηματισμού! Λες και μπορούν ν’ αγοραστούν… Όσο πιο πολλά πληρώσεις γι’ αυτά, τόσο πιο σίγουρος μπορείς να είσαι ότι θα ξεπουληθούν. Όσοι αγωνίστηκαν γι’ αυτή τη χώρα δεν πληρώθηκαν ποτέ, αλλά ούτε και το ζήτησαν! Αυτοί που το ζητούν δεν αγωνίζονται γι’ αυτή, αλλά για τον εαυτό τους!
Ώσπου οι μάσκες έπεσαν! Οι ηγέτες μικροί, ο λαός ματωμένος, η χώρα «ανοχύρωτη» και πάνω στο κουφάρι της ασελγούν ακόμα, ξεπουλώντας τα χρυσαφικά της στους τοκογλύφους… Όλοι άλλωστε θέλουν και ένα της κομμάτι…
Έχω τη γνώμη, ότι η αρχή του κακού έγινε, όταν σταματήσαμε να είμαστε πολίτες και αρχίσαμε να γινόμαστε καταναλωτές και πελάτες. Ο καθένας από μας ας προσδιορίσει τη χρονική στιγμή με τα δικά του δεδομένα. Αρκεί να την προσδιορίσει και να το παραδεχθεί! Η πατρίδα μας έμεινε μόνη, γιατί στη διαδρομή λίγο - λίγο την εγκαταλείψαμε όλοι, κοιτώντας ο καθένας τον εαυτό του.
Δεν τα «φάγαμε μαζί», αλλά ήμασταν πολύ «απασχολημένοι» για να αντιληφθούμε έγκαιρα, το κατά συρροή έγκλημα που συντελούνταν.
Το ψάρι μπορεί να βρωμάει απ’ το κεφάλι, αλλά όταν βρωμίσει είναι ακατάλληλο προς κατανάλωση όλο, όχι μόνο το κεφάλι. Αν ενωθούμε και «τιμωρήσουμε» όλους τους ανάξιους πολιτικούς, που εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη μας για επιβίωση και «τακτοποίηση» της ζωής μας, για δικό τους όφελος, ίσως μπορούμε να κρατηθούμε μακριά απ’ το γκρεμό.
Καιρός να δούμε την αλήθεια, για να την αλλάξουμε…
Mαρίνα



Τα αγαπημένα του μήνα

Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;

Βραδιά πανσέληνου και μια χούφτα ασήμι σκορπά στον ορίζοντα λούζει τα πλακόστρωτα, τις μικρές αυλές τα λαξεμένα χωριά, που σκαρφαλώνουν στα βραχώδη νησάκια  των Κυκλάδων και της άγονης γραμμής
Ανάμεσα στις βουκαμβύλιες και στα ασβεστωμένα παρτέρια ξεπηδούν βήματα που μετρούν τη γοητεία τόπων μαγικών κι εκεί παρέα με το θαλασσινό αγέρι όρκους δίνουν έρωτα σε τρυφερά χείλη
Στην άμμο, κοχύλια ασημόχρυσα πολύτιμα πετράδια γίνονται κι αποθέτονται μ’ ευλάβεια σε κοριτσίστικους λαιμούς Φιλιά και όνειρα σκορπίζονται στη γλυκιά νύχτα μαζί με τους ήχους του παφλασμού
Μετρά το κύμα καλοκαίρια και κορμιά εικόνες που μπλέκονται στο χώρο και στο χρόνο κι αφήνουν αποτύπωμα βαθύ σε καρδιές αλώβητες μοναχικές Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;
Χορεύουν ανέμελα οι φλόγες της φωτιάς κι εγώ κουρνιάζω ξανά στην αγκαλιά σου Ο ήχος των ονείρων μας μου λέει ψιθυριστά Ήταν πανσέληνος, δε ξέχασα, γι’ αυτό θα είμαι πάντα κοντά σου…



Καφές φραπέ, μια ελληνική ιστορία 60 χρόνων...

Συνηθίζουμε να λέμε ελληνικό τον καφέ που γίνεται στο μπρίκι, με το μερακλίδικο καϊμάκι και το εκπληκτικό άρωμα. Ελληνικός όμως είναι και ο φραπέ, αφού έλληνας τον επινόησε, εδώ και 60 χρόνια.

Η ιστορία ξεκινά από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης όπου γεννήθηκε τυχαία το 1957, ο φραπέ από τον Δημήτρη Βακόνδιο. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρείας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας, παρουσίασε ένα νέο προϊόν για παιδιά στη ΔΕΘ. Ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντας το με γάλα και χτυπώντας το στο σέικερ. Προϊόν της ίδιας εταιρίας ήταν και ο στιγμιαίος καφές nescafe, που ήταν ο αγαπημένος του Δημήτρη Βισκόνδιου και συνήθιζε να τον πίνει μέχρι τότε ζεστό. παρασκευασμένο με βραστό νερό και ζάχαρη. Στο διάλειμμα του στη ΔΕΘ, επειδή δεν έβρισκε βραστό νερό, σκέφτηκε να βάλει στο σέικερ το στιγμιαίο καφέ, τη ζάχαρη και κρύο νερό, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο φραπέ της ιστορίας.

Από τότε, υπήρξαν διάφορες παραλλαγές με τα βασικά στοιχεία το στιγμιαίο καφέ, το κρύο…

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Η πρώτη Ελληνίδα φοιτήτρια.

Στις μέρες μας, είναι αυτονόητο και πολύ συνηθισμένο, οι κοπέλες να σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο και μάλιστα στατιστικές μελέτες αναφέρουν πως (σε ορισμένες τουλάχιστον σχολές), είναι περισσότερες από τα αγόρια.

Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Οι γυναίκες σ' όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα, ήταν ανθρώπινα όντα υποδεέστερα των ανδρών. Δεν είχαν ούτε πρόσβαση, αλλά ούτε και δικαίωμα στη μόρφωση, με μόνη αιτία, το φύλο τους.

Ισχυρός συναισθηματικά, άνθρωπος

Πόσο εύκολα θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ένα άνθρωπο, που είναι συναισθηματικά ισχυρός; Είναι διαφορετικός από τους άλλους στην όψη, στην περπατησιά, στην ομιλία;... Δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί τόσο εύκολα. Σίγουρα όμως δεν κυκλοφορεί με ταμπελίτσα στο μέτωπο, ούτε έχει πράσινο δέρμα...Δεν μπορούμε να σας πούμε τι ακριβώς κάνει, μπορούμε όμως να σας πούμε τι δεν κάνει!!!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...