Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ιουλία Τζίβα - Μάνος Σαρρής: Η αγάπη για τη μουσική, βάρκα σε καινούργιο ταξίδι!...

Η Ιουλία Τζίβα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Από μικρή σύντροφος πιστός, σε κάθε βήμα και έκφρασή της, η μουσική. Οι δυο τους έσμιξαν σε μια αγκαλιά γνώσης και εξερεύνησης, ενός κόσμου, τόσο θελκτικού, αλλά και διάφορου απ' αυτόν που βίωνε. 

Η Αγάπη της για τη μουσική, εκφράστηκε με διαρκή μελέτη κάθε λέξης ή στίχου που άκουγε στα τραγούδια βάρκα των παιδικών της Ονείρων.
Ήταν μόλις Δέκα ετών όταν αυτή η Σχέση, εκφράστηκε για πρώτη φορά στο χαρτί με λέξεις που έμελλε σύντομα να γίνουν στίχος. 
Αυτό ήταν. Το Όνειρο άρχισε να ξετυλίγεται και η δημιουργία - τρόπος έκφρασης για τη στιχουργό απέδιδε καθημερινά καρπούς ψυχής.
Το 2002 είναι η Χρονιά Σταθμός για την πορεία της, αφού για πρώτη φορά ακούει Τραγούδι με  στίχους δικούς της. Ένα τρίλεπτο τραγούδι ήταν η αφορμή να γίνει ο βαρκάρης που με το στίχο του εκφράζει το συναίσθημα, χαρίζοντας γαλήνια ταξίδια, σε όποιον τη ρότα του ακολουθήσει. 
Όταν το μολύβι της χαράζει το χαρτί, το κάθε γράμμα γίνεται εκφραστής μιας διαρκούς πάλης με συναισθήματα και αλήθειες. Διαδικασία όμορφη και συνάμα σκληρή για τη δημιουργό.
Ο στίχος είναι η ζωή της, είναι η φωνή της, ελπίζει και η φωνή όλων όσων θα βρουν σε αυτόν, το καταφύγιο ή την ελπίδα.

Ο Μάνος Σαρρής ξεκίνησε το ταξίδι στη μουσική, όντας μόλις οκτώ ετών, αποκτώντας την πρώτη του επαφή με αρμόνιο, κάνοντας μαθήματα σε ωδείο. Αν και μικρός μαγεύτηκε από τους ήχους των πλήκτρων και θέλησε να εξερευνήσει όλους όσους μπορούσαν να του προσφέρουν τα όργανα. 
Διδάχθηκε ένδεκα χρόνια κλασσικό πιάνο στο Απολλώνιο ωδείο εμπλουτίζοντας τις γνώσεις του, κάνοντας βυζαντινή, αρμονία, θεωρία, σολφέζ και ιστορία της μουσικής.
Περπάτησε πολλά μονοπάτια λαμβάνοντας αρκετά ακούσματα κατά τη διαδρομή του και πειραματιζόμενος με συγγενικά όργανα, όπως ακορντεόν, συνθεσάιζερ κ.α. Ο ήχος των πλήκτρων και το ροκ ηχόχρωμά τους, τον κέρδισαν.
Συνέχισε λοιπόν τη μελέτη του, κρατώντας πάντα τις γνώσεις στις αποσκευές του ταξιδιού, που του παρείχε η κλασσική παιδεία.
Πλέον πραγματεύεται δικές του μουσικές, δημιουργεί ήχους και στίχους. Με την ερμηνεία του και τη μουσική του, έχει σκοπό να συνεχίσει το ταξίδι του, αλλά κυρίως επιθυμεί να προσκαλέσει όσους τον ακούν, να ταξιδέψουν μαζί του, χωρίς φυσικά να τους ενδιαφέρει ο προορισμός, αλλά η ...διαδρομή.

Η Ιουλία και ο Μάνος ένωσαν τις διαδρομές τους σε μια λεωφόρο κοινής έκφρασης. Οδηγός τους, η μουσική, ο στίχος, η αγάπη τους για το ίδιο όνειρο. Η συνεργασία τους ήρθε μετά την επιθυμία και των δύο, αφού είδαν ότι και ο στίχος αλλά και η μουσική τους, έχει να δώσει πολλά στον κόσμο μας.


Δείτε και ακούστε τα κομμάτια τους εδώ:

Ήρθε ξανά το φως - Μάνος Σαρρής: http://www.youtube.com/watch?v=rl0xnak6cSo



Παίρνω ανάσα - Μάνος Σαρρής: http://www.youtube.com/watch?v=_319z3S4jWg




Σου λέω σήκω - Μάνος Σαρρής: http://www.youtube.com/watch?v=tfWdGPw-STQ




Μ'αγαπάς - Μάνος Σαρρής: http://www.youtube.com/watch?v=ymWasf63JGg


Εμείς να ευχηθούμε να είναι καλοτάξιδη η δουλειά αυτή και να δώσει αφορμή και για άλλα πολλά πολλά ταξίδια!!!










Τα αγαπημένα του μήνα

Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;

Βραδιά πανσέληνου και μια χούφτα ασήμι σκορπά στον ορίζοντα λούζει τα πλακόστρωτα, τις μικρές αυλές τα λαξεμένα χωριά, που σκαρφαλώνουν στα βραχώδη νησάκια  των Κυκλάδων και της άγονης γραμμής
Ανάμεσα στις βουκαμβύλιες και στα ασβεστωμένα παρτέρια ξεπηδούν βήματα που μετρούν τη γοητεία τόπων μαγικών κι εκεί παρέα με το θαλασσινό αγέρι όρκους δίνουν έρωτα σε τρυφερά χείλη
Στην άμμο, κοχύλια ασημόχρυσα πολύτιμα πετράδια γίνονται κι αποθέτονται μ’ ευλάβεια σε κοριτσίστικους λαιμούς Φιλιά και όνειρα σκορπίζονται στη γλυκιά νύχτα μαζί με τους ήχους του παφλασμού
Μετρά το κύμα καλοκαίρια και κορμιά εικόνες που μπλέκονται στο χώρο και στο χρόνο κι αφήνουν αποτύπωμα βαθύ σε καρδιές αλώβητες μοναχικές Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;
Χορεύουν ανέμελα οι φλόγες της φωτιάς κι εγώ κουρνιάζω ξανά στην αγκαλιά σου Ο ήχος των ονείρων μας μου λέει ψιθυριστά Ήταν πανσέληνος, δε ξέχασα, γι’ αυτό θα είμαι πάντα κοντά σου…



Καφές φραπέ, μια ελληνική ιστορία 60 χρόνων...

Συνηθίζουμε να λέμε ελληνικό τον καφέ που γίνεται στο μπρίκι, με το μερακλίδικο καϊμάκι και το εκπληκτικό άρωμα. Ελληνικός όμως είναι και ο φραπέ, αφού έλληνας τον επινόησε, εδώ και 60 χρόνια.

Η ιστορία ξεκινά από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης όπου γεννήθηκε τυχαία το 1957, ο φραπέ από τον Δημήτρη Βακόνδιο. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρείας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας, παρουσίασε ένα νέο προϊόν για παιδιά στη ΔΕΘ. Ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντας το με γάλα και χτυπώντας το στο σέικερ. Προϊόν της ίδιας εταιρίας ήταν και ο στιγμιαίος καφές nescafe, που ήταν ο αγαπημένος του Δημήτρη Βισκόνδιου και συνήθιζε να τον πίνει μέχρι τότε ζεστό. παρασκευασμένο με βραστό νερό και ζάχαρη. Στο διάλειμμα του στη ΔΕΘ, επειδή δεν έβρισκε βραστό νερό, σκέφτηκε να βάλει στο σέικερ το στιγμιαίο καφέ, τη ζάχαρη και κρύο νερό, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο φραπέ της ιστορίας.

Από τότε, υπήρξαν διάφορες παραλλαγές με τα βασικά στοιχεία το στιγμιαίο καφέ, το κρύο…

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Ισχυρός συναισθηματικά, άνθρωπος

Πόσο εύκολα θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ένα άνθρωπο, που είναι συναισθηματικά ισχυρός; Είναι διαφορετικός από τους άλλους στην όψη, στην περπατησιά, στην ομιλία;... Δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί τόσο εύκολα. Σίγουρα όμως δεν κυκλοφορεί με ταμπελίτσα στο μέτωπο, ούτε έχει πράσινο δέρμα...Δεν μπορούμε να σας πούμε τι ακριβώς κάνει, μπορούμε όμως να σας πούμε τι δεν κάνει!!!

Η πρώτη Ελληνίδα φοιτήτρια.

Στις μέρες μας, είναι αυτονόητο και πολύ συνηθισμένο, οι κοπέλες να σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο και μάλιστα στατιστικές μελέτες αναφέρουν πως (σε ορισμένες τουλάχιστον σχολές), είναι περισσότερες από τα αγόρια.

Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Οι γυναίκες σ' όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα, ήταν ανθρώπινα όντα υποδεέστερα των ανδρών. Δεν είχαν ούτε πρόσβαση, αλλά ούτε και δικαίωμα στη μόρφωση, με μόνη αιτία, το φύλο τους.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...