Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ιουλία Τζίβα - Μάνος Σαρρής: Η αγάπη για τη μουσική, βάρκα σε καινούργιο ταξίδι!...

Η Ιουλία Τζίβα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Από μικρή σύντροφος πιστός, σε κάθε βήμα και έκφρασή της, η μουσική. Οι δυο τους έσμιξαν σε μια αγκαλιά γνώσης και εξερεύνησης, ενός κόσμου, τόσο θελκτικού, αλλά και διάφορου απ' αυτόν που βίωνε. 

Η Αγάπη της για τη μουσική, εκφράστηκε με διαρκή μελέτη κάθε λέξης ή στίχου που άκουγε στα τραγούδια βάρκα των παιδικών της Ονείρων.
Ήταν μόλις Δέκα ετών όταν αυτή η Σχέση, εκφράστηκε για πρώτη φορά στο χαρτί με λέξεις που έμελλε σύντομα να γίνουν στίχος. 
Αυτό ήταν. Το Όνειρο άρχισε να ξετυλίγεται και η δημιουργία - τρόπος έκφρασης για τη στιχουργό απέδιδε καθημερινά καρπούς ψυχής.
Το 2002 είναι η Χρονιά Σταθμός για την πορεία της, αφού για πρώτη φορά ακούει Τραγούδι με  στίχους δικούς της. Ένα τρίλεπτο τραγούδι ήταν η αφορμή να γίνει ο βαρκάρης που με το στίχο του εκφράζει το συναίσθημα, χαρίζοντας γαλήνια ταξίδια, σε όποιον τη ρότα του ακολουθήσει. 
Όταν το μολύβι της χαράζει το χαρτί, το κάθε γράμμα γίνεται εκφραστής μιας διαρκούς πάλης με συναισθήματα και αλήθειες. Διαδικασία όμορφη και συνάμα σκληρή για τη δημιουργό.
Ο στίχος είναι η ζωή της, είναι η φωνή της, ελπίζει και η φωνή όλων όσων θα βρουν σε αυτόν, το καταφύγιο ή την ελπίδα.

Ο Μάνος Σαρρής ξεκίνησε το ταξίδι στη μουσική, όντας μόλις οκτώ ετών, αποκτώντας την πρώτη του επαφή με αρμόνιο, κάνοντας μαθήματα σε ωδείο. Αν και μικρός μαγεύτηκε από τους ήχους των πλήκτρων και θέλησε να εξερευνήσει όλους όσους μπορούσαν να του προσφέρουν τα όργανα. 
Διδάχθηκε ένδεκα χρόνια κλασσικό πιάνο στο Απολλώνιο ωδείο εμπλουτίζοντας τις γνώσεις του, κάνοντας βυζαντινή, αρμονία, θεωρία, σολφέζ και ιστορία της μουσικής.
Περπάτησε πολλά μονοπάτια λαμβάνοντας αρκετά ακούσματα κατά τη διαδρομή του και πειραματιζόμενος με συγγενικά όργανα, όπως ακορντεόν, συνθεσάιζερ κ.α. Ο ήχος των πλήκτρων και το ροκ ηχόχρωμά τους, τον κέρδισαν.
Συνέχισε λοιπόν τη μελέτη του, κρατώντας πάντα τις γνώσεις στις αποσκευές του ταξιδιού, που του παρείχε η κλασσική παιδεία.
Πλέον πραγματεύεται δικές του μουσικές, δημιουργεί ήχους και στίχους. Με την ερμηνεία του και τη μουσική του, έχει σκοπό να συνεχίσει το ταξίδι του, αλλά κυρίως επιθυμεί να προσκαλέσει όσους τον ακούν, να ταξιδέψουν μαζί του, χωρίς φυσικά να τους ενδιαφέρει ο προορισμός, αλλά η ...διαδρομή.

Η Ιουλία και ο Μάνος ένωσαν τις διαδρομές τους σε μια λεωφόρο κοινής έκφρασης. Οδηγός τους, η μουσική, ο στίχος, η αγάπη τους για το ίδιο όνειρο. Η συνεργασία τους ήρθε μετά την επιθυμία και των δύο, αφού είδαν ότι και ο στίχος αλλά και η μουσική τους, έχει να δώσει πολλά στον κόσμο μας.


Δείτε και ακούστε τα κομμάτια τους εδώ:

Ήρθε ξανά το φως - Μάνος Σαρρής: http://www.youtube.com/watch?v=rl0xnak6cSo



Παίρνω ανάσα - Μάνος Σαρρής: http://www.youtube.com/watch?v=_319z3S4jWg




Σου λέω σήκω - Μάνος Σαρρής: http://www.youtube.com/watch?v=tfWdGPw-STQ




Μ'αγαπάς - Μάνος Σαρρής: http://www.youtube.com/watch?v=ymWasf63JGg


Εμείς να ευχηθούμε να είναι καλοτάξιδη η δουλειά αυτή και να δώσει αφορμή και για άλλα πολλά πολλά ταξίδια!!!










Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...