Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Σάββατο του Λαζάρου & Κυριακή των Βαΐων στη Λέσβο


Σ' ένα από τα ομορφότερα χωριά της Λέσβου, στο χωρίο Κάπη, πραγματοποιείται το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαΐων ένα έθιμο, οι βάγιες που είναι σπάνιο και μοναδικό σε όλη την Ελλάδα. Σύμφωνα με αυτό, τα παιδιά των δύο τελευταίων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου από την αρχή του τριωδίου χωρίζονται σε δύο ομάδες.

Ο καλύτερος μαθητής μπαίνει αρχηγός της ομάδας και αυτές οι δυο ομάδες, μοιράζονται το χωριό. 
Ξημερώνοντας το Σάββατο του Λαζάρου, τα αγόρια των δυο ομάδων, ξεκινούν πάνω σε γαιδουράκια να βρουν στα χωράφια του χωριού βάγιες. Τις μαζεύουν, τις φορτώνουν στα ζώα και τραγουδώντας μπαίνουν στο χωριό κατευθυνόμενα στην εκκλησία, έτσι όπως ο Χριστός μπήκε στα Ιεροσόλυμα. 
Στην εκκλησία τα κλαδιά της βάγιας θα δέσουν τα κορίτσια των ομάδων πολλά μαζί σε σχήμα κυπαρισιού και θα τα στολίσουν με βαλάντια με κορδέλλες και κουρέλια δηλαδή, τα οποία συμβολίζουν τα ρούχα που έστρωναν οι πιστοί στο Χριστό, κατά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα.
Η κάθε ομάδα μετά απ' αυτό, θα πάρει τη βάγια της και θα μπει μέσα στην εκκλησία. Πάνω σ' αυτές θα τοποθετηθούν μικροί ξύλινοι σταυροί, οι οποίοι δίνονται στα νιόπαντρα ζευγάρια.
Την επόμενη μέρα (Κυριακή των Βαίων) και αφού τελειώσει η λειτουργία, οι βάγιες θα βγουν στο προαύλιο της εκκλησία όπου τα μέλη των ομάδων θα ψάλλουν τον ύμνο "σήμερον έρχεται ο Χριστός". Ο ύμνος αυτός δεν υπάρχει στην υμνολογία της εκκλησίας, είναι όμως ένας τοπικός ύμνος ο οποίος αποτελείται από περισσότερους από 20 στίχους που ψάλλονται εναλλάξ από τις δύο ομάδες και το περιεχόμενό του δεν είναι άλλο από το χρονικό της ανάστασης του Λαζάρου.
Συνεχίζοντας, η κάθε ομάδα φορτώνεται τη βάγια της και ξεκινά να γυρίσει το χωριό. Η βάγια σταματά σ' όλες τις πόρτες των σπιτιών και τα παιδιά ψάλλουν την καινήν Ανάσταση. Οι κάτοικοι ακούγοντας τον ύμνο βγαίνουν από το σπίτι τους και κόβουν από τη βάγια ένα κλωνάρι και ένα κομμάτι κορδέλα, για να τα τοποθετήσουν στο εικονοστάσι τους και δίνουν στα παιδιά, χρήματα και αυγά τα οποία τα παιδιά μαζεύουν μέσα στα καλαθάκια τους.
Αν σταματήσουν σε σπίτι που έχει νιόπαντρους τότε δίνεται ο μικρός ξύλινος σταυρός που αναφέραμε νωρίτερα και έχει φτιαχτεί από τα παιδιά. Ο σταυρός δίνεται για να είναι το ζευγάρι δυνατό και γερό στην καινούργια τους ζωή.
Όταν ολοκληρώσουν τη βόλτα σ' ολόκληρο το χωριό, οι ομάδες καταλήγουν στους φούρνους του χωριού, για να δώσουν τις βάγιες για καύσιμα για το ψήσιμο της Λαμπριάτικης κουλούρας.
Μετά από αυτό, οι δυο ομάδες συναντιούνται για να ενώσουν τις εισπράξεις τους και τα αυγά που θα τα μοιράσουν εξίσου, θα ανταλλάξουν ευχές και θα γυρίσουν στα σπίτια τους...


πηγή: kapilesvos.gr

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...