Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Απ' τη χαρά, στον πόνο!

Πόσο δύσκολο είναι στ' αλήθεια να καθοριστούν τα όρια του λογικού από το παράλογο, σε έθιμα ή συνήθειες που καταλήγουν σε τραγωδίες; Ασφαλώς θα καταλάβατε ότι μιλάμε για τα τρία (φέτος) θλιβερά περιστατικά με θύματα ανυποψίαστους ανθρώπους! 
Οι μπαλωθιές στο πασχαλιάτικο γλέντι στην Κρήτη, στοίχισαν τη ζωή σε ένα νέο άνθρωπο και το μάτι ενός άλλου νέου ανθρώπου, στη Σαντορίνη παλεύει για τη ζωή της μια γυναίκα τουρίστρια, μετά από την αυτοσχέδια κροτίδα που τη βρήκε στην Ανάσταση, ενώ τη Μ. Εβδομάδα, νεκρός έπεσε από την σαίτα που ετοίμαζε ένας άντρας στη Χίο.

Πέρσι ήταν άλλα και πρόπερσι άλλα και πάει λέγοντας...
Τραγική ειρωνεία, αυτοί οι άνθρωποι ήταν εκεί που ήταν και έκαναν ό,τι έκαναν για να γιορτάσουν ή γιορτάζοντας την Ανάσταση του Κυρίου!
Νομίζουμε ότι ελέγχουμε την κατάσταση και ξαφνικά μια λάθος κίνηση και η απώλεια της ζωής έρχεται να γεμίσει πόνο τόσες οικογένειες και να κάνει τους υπόλοιπους να αναρωτηθούν (για λίγο όμως) αν αξίζουν τόσο πόνο αυτές οι συνήθειες, αυτά τα έθιμα. Μαζί τους αναρωτιώμαστε κι εμείς, ξέροντας πως είναι μακριά η λίστα των θυμάτων από αυτά.
Καλό είναι να ξέρουμε και να τιμάμε τις ρίζες μας, καλό είναι να φυλάμε τα έθιμά μας, αλλά με τι κόστος; Ανθρώπινες ζωές; Δεν είναι υπερβολικό; Δεν είναι παράλογο;
Πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν πως κάποια έθιμα ή κάποιες συνήθειες πρέπει να απαγορευτούν, για να προστατευθούν ανυποψίαστοι άνθρωποι που γίνονται θύματα. Όσες φορές όμως απαγορεύτηκαν βρήκαν σθεναρή αντίδραση από τους κατοίκους και τους υπερασπιστές της παράδοσης, πράγμα που σημαίνει ότι δεν είναι αυτή η λύση.
Πρέπει να αναλογιστούμε όλοι πόσο επικίνδυνα είναι πολλές φορές αυτά που υπερασπιζόμαστε και μόνοι μας να βρούμε τους τρόπους που θα θυμόμαστε τα έθιμά μας, χωρίς απώλειες. Δεν μπορούμε να μιλάμε για "ατυχήματα", ούτε μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια στον πόνο που προκαλούν αυτά. Είναι τουλάχιστον εγωιστικό να μην ψάχνουμε βαθύτερα την αιτία που τα προκάλεσε, διαιωνίζοντας κάτι τόσο επικίνδυνο και θανατηφόρο! 
Ως πότε θα βλέπουμε το δέντρο, χάνοντας το δάσος; Δεν είναι κρίμα να φεύγουν άνθρωποι από τη ζωή και να υποφέρουν άλλοι τόσοι, για κάτι που μπορεί να αποφευχθεί;...

Μαρίνα - Όλγα

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...