Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Το πέτρινο πεζούλι



Ένα νέο βιβλίο που περιγράφει με ευαισθησία και αγάπη μια αληθινή ιστορία, κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες. Γραμμένο από την κ. Βαρβάρα Παπαθανασίου - Μπότσαρη μας ταξιδεύει σε μια ιστορία ανθρώπινη, τρυφερή αλλά και πολύ διδακτική, δοσμένη με τρόπο που αγγίζει τον κάθε αναγνώστη και είναι χαρά μας να το παρουσιάζουμε.
 






Λίγα λόγια για το περιεχόμενο...
"Μην περιμένετε την καλή σας τύχη να σας χτυπήσει την πόρτα, εσείς πρέπει να ψάξετε να τη βρείτε! Να παλέψετε, να της δείξετε πως αξίζετε και τότε εκείνη θα είναι στο πλευρό σας. Αν μείνετε άπραγοι και την περιμένετε, αυτή που θα σας χτυπήσει την πόρτα θα είναι η κακή σας η τύχη"... Αυτά είναι τα λόγια της ηρωίδας, τούτης της αληθινής ιστορίας, που θα μας διδάξει πώς μπορούμε να κάνουμε το μαύρο άσπρο και το αγκάθι ρόδο!...


Η συγγραφέας του (Βαρβάρα Παπαθανασίου - Μπότσαρη), αναφέρει: "Φίλοι αναγνώστες, το "Πέτρινο πεζούλι" δεν είναι δημιούργημα της αχαλίνωτης φαντασίας μου, αν πιστέψατε κάτι τέτοιο. Ίσως να με ονομάσουν συγγραφέα αλλά αυτό τον τίτλο δεν τον αξίζω, μια και αυτό το βιβλίο είναι απλώς η εξιστόρηση μιας τραγικής αλήθειας και όποια φανταστική παρέμβαση από μέρους μου, θα ήταν φτηνή και αταίριαστη. Το βιβλίο το αφιερώνω στη μητέρα μου Αναστασία με μεγάλη περηφάνεια που είμαι κόρη της".


ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:
ΣΙΜΟΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΜΑΥΡΟΚΟΡΔΑΤΟΥ 9, ΑΘΗΝΑ. ΤΗΛ. 210 - 3830491 / 210 - 3822553

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...