Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Επάγγελμα, οικιακά!…

Είναι στ’ αλήθεια εντυπωσιακός και συνάμα εξοργιστικός ο τρόπος, που αντιμετωπίζει η ελληνική Πολιτεία τη γυναίκα, τη μητέρα και την προσφορά της στην ελληνική κοινωνία…


Διαχρονικά η Ελληνίδα, αντιμετωπίζεται κατά το δοκούν. Είναι καλή και σημαντική όταν βρίσκεται στην αγορά εργασίας και αποδίδει τα μέγιστα, αλλά γίνεται λιγότερο καλή, όταν πρέπει να της δοθεί άδεια μητρότητας  ή να αφήσει την εργασία της για κάποιο χρονικό διάστημα, για να φέρει στον κόσμο παιδιά!

Πολίτης ισότιμος, που όμως πολλές φορές είναι μόνο στα λόγια.

Αν αφήσει τη δουλειά της, για να ασχοληθεί με το σπίτι, με εκείνο το ανεκδιήγητο «επάγγελμα οικιακά», τότε ο σεβασμός της πολιτείας στο άτομό της, πάει στην κυριολεξία περίπατο.
Δουλεύει εντός σπιτιού! Είναι καθαρίστρια, μαγείρισσα, βρεφοκόμος και παιδαγωγός. Πολλές φορές γίνεται εκτάκτως και ηλεκτρολόγος, υδραυλικός και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Για την πολιτεία όμως, είναι υποδεέστερη η δουλειά που προσφέρει στην κοινωνία, γι’ αυτό και δεν αναγνωρίστηκε ποτέ.
Αν δουλέψει στον ιδιωτικό ή στο δημόσιο τομέα, εκτός από μισθό έχει ασφάλιση και μια σύνταξη. Αν όμως το «επάγγελμά» της είναι οικιακά, όπως υποχρεούται να δηλώνει στην Εφορία, τότε δεν έχει ούτε μισθό, ούτε ασφάλεια, ούτε σύνταξη!

Αν έχει την «τύχη»  να είναι στο όνομά της το σπίτι που ζει, η πολιτεία της προσθέτει εικονικό εισόδημα (τεκμαρτό λέγεται αν δεν κάνω λάθος) το οποίο το φορολογεί κιόλας. Και βρεμένη και δαρμένη δηλαδή.
Είναι το μοναδικό επάγγελμα στην Ελλάδα, που ενώ στα λόγια είναι σημαντικό, στην πράξη είναι εντελώς αμελητέο!!!

Αυτό μάλιστα που με στεναχωρεί περισσότερο, είναι πως εδώ και δεκαετίες βρίσκονται στη Βουλή πολλές γυναίκες, που όμως ποτέ δεν ενώθηκαν και δεν συνεννοήθηκαν για να εξαλείψουν αυτή την αδικία απέναντι στις γυναίκες -  μητέρες που εργάζονται χωρίς ωράριο, χωρίς διακοπές και χωρίς εισόδημα στο σπίτι, μεγαλώνοντας παιδιά.

Θα μου πείτε ήταν επιλογή τους, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι.
Μεγαλώνει ένα κορίτσι με όνειρα να κάνει σπουδές, καριέρα, οικογένεια. Βγαίνει στην αγορά εργασίας, ξεκινά τη ζωή της έχοντας τυπικά τουλάχιστον όλες τις προϋποθέσεις. Στην πορεία, γίνεται μητέρα. Τότε μπαίνει το δίλημμα: «καριέρα ή οικογένεια;» Αν διαλέξει καριέρα, τότε τα παιδιά μεγαλώνουν με μια ξένη γυναίκα και είναι μαμά του απογεύματος και του Σαββατοκύριακου, με άφθονο άγχος και άλλες τόσες ενοχές. Αν διαλέξει την οικογένεια, αφήνει το επάγγελμά της για κάποια χρόνια στην καλύτερη περίπτωση και αντίο καριέρα, δικαιώματα, συνταξιοδότηση!

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή! Κερδίζει την παρουσία της κοντά στα παιδιά της και χάνει την οικονομική εξασφάλιση.

Σε πολλές ευρωπαϊκές και όχι μόνο χώρες, η Πολιτεία στέκεται στο πλευρό της γυναίκας που επιλέγει να γίνει μητέρα και να αφιερωθεί σ’ αυτό και εξασφαλίζει τη διαβίωσή της με παροχές, που για τα ελληνικά δεδομένα είναι εξωπραγματικές. Τις στηρίζει όσο βρίσκονται στο σπίτι και τους δίνει προτεραιότητα όταν θελήσουν να επιστρέψουν στην αγορά εργασίας, ενώ τους παρέχει και μια μικρή σύνταξη όταν γεράσουν.

Βλέπετε αναγνωρίζουν πως το «επάγγελμα» αυτό, σταματά μόνο όταν σταματά η καρδιά της γυναίκας. Ποτέ νωρίτερα!!!

Μετά, αναρωτιόμαστε γιατί γεννιούνται λιγότερα παιδιά, γιατί οι νέες κοπέλες αποφεύγουν το γάμο και την οικογένεια…

Είναι απλό! Το «επάγγελμα οικιακά» δεν προσφέρει κανενός είδους εξασφάλιση!...


Σχόλια

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης...

Χάρτινα καράβια…

Χάρτινα μικρά καράβια υψώνονται στον ουρανό Σε κόκκινο μπαλόνι κρεμασμένα ταξίδι κάνουν στο κενό
Μικρό χεράκι παιδικό, τα φτάνει και τα κρατάει τρυφερά Μ’ ατέλειωτη αγάπη τα τυλίγει και τα φυλάει στην καρδιά
Περνούν οι άνοιξες, τα καλοκαίρια τα ηλιοτρόπια ανθούν Κι εκεί στους κάμπους τους φωτισμένους τα χάρτινα καράβια αγκυροβολούν
Φιλία, τα ονόμασαν οι σοφοί του κόσμου αγάπη, τα ονομάζουν οι ταπεινοί λιμάνι απάγκιο οι ναυαγισμένοι στεριά ανθισμένη οι ορφανοί
Κι εγώ κοιτώ τα δυο σου μάτια και σε θυμάμαι από παιδί να βρίσκεσαι πάντα κοντά μου Φίλη, αδερφή παντοτινή!...
...
Το ποίημα αυτό συμμετείχε στο 17ο Συμπόσιο Ποίησης  που οργανώνει η αγαπημένη φίλη Αριστέα στο blog της "Η ζωή είναι ωραία"





Πασχαλινή διακόσμηση με σπάγκο

Μια εύκολη πασχαλινή κατασκευή, που θα δώσει εορταστικό αέρα στη διακόσμηση του σπιτιού, σας προτείνω σήμερα. Με απλά υλικά, χωρίς ιδιαίτερα έξοδα και κόπο, μπορείτε να τη φτιάξετε γρήγορα και να αποτελέσει και ένα ξεχωριστό χειροποίητο δώρο, αν το επιθυμείτε.
Τα υλικά που χρειάζεστε είναι: Σπάγκος σε φυσικό και λευκό χρώμαΚόλλα κρυσταλλιζέ2 μπαλόνια και ψαλίδι Για τη διακόσμηση τους:
ΧόρτοΨεύτικα αυγουλάκια σε χρώμα της επιλογής σας
Πώς θα τη φτιάξετε
Φουσκώστε το μπαλόνι και στη συνέχεια βρέξτε το σπάγκο στην αραιωμένη κόλλα. Για να την αραιώσετε προσθέστε νερό, έτσι ώστε να γίνει αρκετά ρευστή για να μουλιάσει καλά ο σπάγκος. Καλύψτε με μεμβράνη το μπαλόνι και τυλίξτε το σπάγκο γύρω του φροντίζοντας να μοιραστεί ομοιόμορφα όπως κάνουμε με ένα κουβάρι. Αφήστε το να στεγνώσει καλά. 

Σπάστε το μπαλόνι και αφαιρέστε το από το εσωτερικό της μπάλας. Κόψτε με το ψαλίδι τη μπάλα σε σχήμα ζικ - ζακ για να θυμίζει σπασμένο αυγό. Γεμίστε το κάθε κομμάτι με το άχυρο και τα ψεύτικα αυγουλάκια κα…

Όνειρα σε σακίδιο…

-Τι κάνεις ξύπνιος τέτοια ώρα;… ρώτησε ξέροντας μέσα της την απάντηση - Δεν μπορώ να κοιμηθώ, όλα γυρίζουν στο κεφάλι μου!
Συχνοί οι διάλογοι αυτοί, σχεδόν καθημερινοί επαναλαμβάνονταν λες και διάβαζαν κάποιο σενάριο. Τόσο ίδιοι, τόσο απελπιστικά ίδιοι! Εκείνη, άνεργη περισσότερο από δύο χρόνια και κείνος, με μειωμένο κάθε λίγο μισθό, έβλεπαν τη ζωή τους να χάνει κάθε προοπτική. Όλα τους τα όνειρα κλείστηκαν σ’ ένα άδειο βιβλιάριο Τραπέζης κι ας ήταν τόσο νέοι!  -Θα φτιάξω καφέ, μη σηκωθείς!... την καθησύχασε φιλώντας τη τρυφερά στο μέτωπο Δυο δόσεις καφέ έχει ακόμα, σκέφτηκε όπως έπινε την πρώτη γουλιά… δεν πάει άλλο, πρέπει να βρω μια λύση…
Παιδί ελλήνων μεταναστών γεννημένο σε μια πλούσια χώρα, ήρθε στην Ελλάδα πριν ακόμα πάει σχολείο, αφού οι γονείς του νοστάλγησαν την πατρίδα! Λίγα χρόνια αργότερα σκοτώθηκαν πιασμένοι χέρι - χέρι σ’ένα φοβερό δυστύχημα αφήνοντάς τον -παρηγοριά και ευθύνη - στον παππού και τη γιαγιά. Η πατρίδα των γονιών του έγινε πατρίδα του και το πονεμένο από το θάν…

Οι Encardia τραγουδούν για τη ζωή...

Με τον τίτλο "ΕυβοϊκόS.O.S. - Αττική S.O.S." οι Encardia δίνουν μια ξεχωριστή συναυλία την Παρασκευή 8/9/2017 στις 9:00 μ.μ. στο Λιμανάκι Νέας Μάκρης.
Πρόκειται για μια συναυλία διαμαρτυρίας ενάντια στα ΧΥΤΑ και την καταστροφή που προκαλούν στο περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων.

Ενώ στην Ευρώπη έχει σταματήσει, τα τελευταία είκοσι χρόνια, η κατασκευή ΧΥΤΑ με τη Σουηδία να ανακυκλώνει το 99% των απορριμάτων, που παράγει και μόλις το 1% να καταλήγει σε χωματερή, εμείς στην Ελλάδα συνεχίζουμε όχι μόνο τη λειτουργία ΧΥΤΑ, αλλά κατασκευάζουμε και νέους καταστρέφοντας όλους τους εναπομείναντες πνεύμονες που τόσο απαραίτητοι μας είναι.

Στο Παρίσι με πληθυσμό που ξεπερνά αυτόν ολόκληρης της Ελλάδας, λειτουργούν μόνο δύο ΧΥΤΑ και το ποσοστό ανακύκλωσης φτάνει το 85%. Στη χώρα μας έχετε αναλογιστεί πόσοι ΧΥΤΑ λειτουργούν και πόσο επιβλαβείς είναι για το περιβάλλον και την υγεία μας; Και σα να μην έφτανε αυτό, εμείς κατασκευάζουμε κι άλλους και μάλιστα σε σημεία, που μόνο για χωμα…

Η εικονική πραγματικότητα ζωντανεύει την Ακρόπολη του 5ου πΧ αιώνα στον "Ελληνικό Κόσμο"

Μια νέα διαδραστική παραγωγή εικονικής πραγματικότητας, στην αίθουσα "Θόλος" του Κέντρου Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος", του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, μας υπόσχεται ένα ταξίδι στο χώρο, το χρόνο και την ιστορία, παρουσιάζοντας την Ακρόπολη του Χρυσού Αιώνα του Περικλή, έτσι όπως ήταν όταν δημιουργήθηκε.


Μια μαγική περιήγηση - ξενάγηση, όπου ο επισκέπτης μπορεί να δει με κάθε λεπτομέρεια όλα τα κτίρια, που βρίσκονταν στον "Ιερό Βράχο" στις πραγματικές τους διαστάσεις και έχει την ευκαιρία να θαυμάσει τόσο τον Παρθενώνα, το Ερεχθείο, το Ναό της Απτέρου Νίκης, τα Προπύλαια, όσο και τα αγάλματα στα φυσικά τους χρώματα και όχι μόνο.


Με τη βοήθεια του καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας Πάνου Βαλαβάνη, ομάδες ειδικών, ζωγράφοι 3Dmodelers, προγραμματιστές και αρχαιολόγοι δημιούργησαν ένα θέαμα μοναδικό που παρουσιάζει εκτός των παραπάνω, ναούς και αγάλματα που δεν διασώζονται ως τις μέρες μας, όπως το Αρρηφόριον, το Ιερό του Διός Πολιέως, το Ιερό της Αρτέμιδος Β…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Ο Οκτώβρης που αγαπώ...

Όταν αποφάσισα να φύγω από την Αθήνα για την εξοχή, ο κυριότερος λόγος ήταν η φύση. Μεγαλωμένη σε διάφορες επαρχιακές πόλεις, που τότε δε γνώριζαν καν τη λέξη «πολυκατοικία», ήξερα τις αυλές με τα οπωροφόρα και τα σπίτια με τα γεράνια στα παράθυρα. Έβλεπα τις εποχές να αλλάζουν και τα δέντρα να φορούν τα χρώματα και τα αρώματα του κάθε μήνα, πριν έρθει η στιγμή να αλλάξει η διακόσμηση στο σπίτι από καλοκαιρινή σε φθινοπωρινή όπως κάνουμε τώρα στις μεγαλουπόλεις…
Το χώμα μύριζε βροχή πολύ πριν οι στάλες της βρέξουν το μέτωπό μας παίζοντας κρυφτό στις αλάνες  και τα φύλλα που έπεφταν από τα δέντρα ήταν το φθινοπωρινό χαλί της αυλής μας και έκαναν τα πατήματά μας πάνω του, ηχηρά και αφράτα… Αυτά ξαναζώ στην εξοχή, νιώθοντας τυχερή και αρνούμενη να αποχωριστώ τις παιδικές αναμνήσεις… βλέπετε είμαι από κείνους που δεν μπορούν να ζουν σε ένα τόπο με μόνο μία ή έστω δύο εποχές… μ’ αρέσουν όλες, μ' αρέσει η εναλλαγή, ο ήλιος, η ζέστη, η βροχή, το κρύο και οι μυρωδιές που τα συνοδεύουν.
Γι’ α…