Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Επάγγελμα, οικιακά!…

Είναι στ’ αλήθεια εντυπωσιακός και συνάμα εξοργιστικός ο τρόπος, που αντιμετωπίζει η ελληνική Πολιτεία τη γυναίκα, τη μητέρα και την προσφορά της στην ελληνική κοινωνία…


Διαχρονικά η Ελληνίδα, αντιμετωπίζεται κατά το δοκούν. Είναι καλή και σημαντική όταν βρίσκεται στην αγορά εργασίας και αποδίδει τα μέγιστα, αλλά γίνεται λιγότερο καλή, όταν πρέπει να της δοθεί άδεια μητρότητας  ή να αφήσει την εργασία της για κάποιο χρονικό διάστημα, για να φέρει στον κόσμο παιδιά!

Πολίτης ισότιμος, που όμως πολλές φορές είναι μόνο στα λόγια.

Αν αφήσει τη δουλειά της, για να ασχοληθεί με το σπίτι, με εκείνο το ανεκδιήγητο «επάγγελμα οικιακά», τότε ο σεβασμός της πολιτείας στο άτομό της, πάει στην κυριολεξία περίπατο.
Δουλεύει εντός σπιτιού! Είναι καθαρίστρια, μαγείρισσα, βρεφοκόμος και παιδαγωγός. Πολλές φορές γίνεται εκτάκτως και ηλεκτρολόγος, υδραυλικός και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Για την πολιτεία όμως, είναι υποδεέστερη η δουλειά που προσφέρει στην κοινωνία, γι’ αυτό και δεν αναγνωρίστηκε ποτέ.
Αν δουλέψει στον ιδιωτικό ή στο δημόσιο τομέα, εκτός από μισθό έχει ασφάλιση και μια σύνταξη. Αν όμως το «επάγγελμά» της είναι οικιακά, όπως υποχρεούται να δηλώνει στην Εφορία, τότε δεν έχει ούτε μισθό, ούτε ασφάλεια, ούτε σύνταξη!

Αν έχει την «τύχη»  να είναι στο όνομά της το σπίτι που ζει, η πολιτεία της προσθέτει εικονικό εισόδημα (τεκμαρτό λέγεται αν δεν κάνω λάθος) το οποίο το φορολογεί κιόλας. Και βρεμένη και δαρμένη δηλαδή.
Είναι το μοναδικό επάγγελμα στην Ελλάδα, που ενώ στα λόγια είναι σημαντικό, στην πράξη είναι εντελώς αμελητέο!!!

Αυτό μάλιστα που με στεναχωρεί περισσότερο, είναι πως εδώ και δεκαετίες βρίσκονται στη Βουλή πολλές γυναίκες, που όμως ποτέ δεν ενώθηκαν και δεν συνεννοήθηκαν για να εξαλείψουν αυτή την αδικία απέναντι στις γυναίκες -  μητέρες που εργάζονται χωρίς ωράριο, χωρίς διακοπές και χωρίς εισόδημα στο σπίτι, μεγαλώνοντας παιδιά.

Θα μου πείτε ήταν επιλογή τους, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι.
Μεγαλώνει ένα κορίτσι με όνειρα να κάνει σπουδές, καριέρα, οικογένεια. Βγαίνει στην αγορά εργασίας, ξεκινά τη ζωή της έχοντας τυπικά τουλάχιστον όλες τις προϋποθέσεις. Στην πορεία, γίνεται μητέρα. Τότε μπαίνει το δίλημμα: «καριέρα ή οικογένεια;» Αν διαλέξει καριέρα, τότε τα παιδιά μεγαλώνουν με μια ξένη γυναίκα και είναι μαμά του απογεύματος και του Σαββατοκύριακου, με άφθονο άγχος και άλλες τόσες ενοχές. Αν διαλέξει την οικογένεια, αφήνει το επάγγελμά της για κάποια χρόνια στην καλύτερη περίπτωση και αντίο καριέρα, δικαιώματα, συνταξιοδότηση!

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή! Κερδίζει την παρουσία της κοντά στα παιδιά της και χάνει την οικονομική εξασφάλιση.

Σε πολλές ευρωπαϊκές και όχι μόνο χώρες, η Πολιτεία στέκεται στο πλευρό της γυναίκας που επιλέγει να γίνει μητέρα και να αφιερωθεί σ’ αυτό και εξασφαλίζει τη διαβίωσή της με παροχές, που για τα ελληνικά δεδομένα είναι εξωπραγματικές. Τις στηρίζει όσο βρίσκονται στο σπίτι και τους δίνει προτεραιότητα όταν θελήσουν να επιστρέψουν στην αγορά εργασίας, ενώ τους παρέχει και μια μικρή σύνταξη όταν γεράσουν.

Βλέπετε αναγνωρίζουν πως το «επάγγελμα» αυτό, σταματά μόνο όταν σταματά η καρδιά της γυναίκας. Ποτέ νωρίτερα!!!

Μετά, αναρωτιόμαστε γιατί γεννιούνται λιγότερα παιδιά, γιατί οι νέες κοπέλες αποφεύγουν το γάμο και την οικογένεια…

Είναι απλό! Το «επάγγελμα οικιακά» δεν προσφέρει κανενός είδους εξασφάλιση!...


Τα αγαπημένα του μήνα

Όταν τα παιδιά ντύνονταν Πιερότοι και Κολομπίνες...

Βλέποντας παλιές ελληνικές ταινίες διαπιστώνει κανείς πως η ενδυμασία των αποκριών έχει κι αυτή τη μόδα της. Μπορεί σήμερα τα παιδιά να διαλέγουν μέσα από μια μεγάλη ποικιλία τις στολές τους, με επικρατέστερες αυτές των ηρώων παραμυθιών ή cartoon, τις παλαιότερες δεκαετίες όμως τα πράγματα ήταν λίγο πιο απλά...
Εμπνευσμένες από την Κομέντια ντελ άρτε (Commedia dell'arte) οι στολές ήταν λιγότερο πρωτότυπες και περισσότερο κλασσικές. 

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Να θυμηθούμε την κυρά Σαρακοστή;

Ένα ξεχασμένο έθιμο, από τα παλαιότερα του τόπου μας, που σχετίζεται με το Πάσχα. Δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα ημερολόγιο, το οποίο μετρούσε τις μέρες που μεσολαβούν από το Σάββατο μετά την Καθαρή Δευτέρα, ως τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Το ιδιότυπο αυτό ημερολόγιο, είχε τη φιγούρα μιας γυναίκας, που έμοιαζε στην όψη με καλόγρια, είχε σταυρωμένα τα χέρια της γιατί προσευχόταν, είχε στο κεφάλι ή στο λαιμό της ένα σταυρό, γιατί πήγαινε στην εκκλησία, δεν είχε στόμα, γιατί νήστευε και είχε επίσης επτά πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της νηστείας.
Από το πρώτο Σάββατο μετά την Καθαρή Δευτέρα και κάθε Σάββατο, έκοβαν ένα πόδι. Το τελευταίο πόδι, ήταν αυτό του Μ. Σαββάτου. 

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Η μόδα και οι σχεδιαστές της δεκαετίας του 1940

Εύκολα θα μπορούσε κανείς να πει πως σε μια δεκαετία, που σημαδεύτηκε από ένα Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως αυτή του 40, η μόδα δεν θα έχει και πολλά να επιδείξει.
Ασφαλώς  οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες μπορούν να καθορίσουν ως ένα μεγάλο βαθμό τη μόδα, όμως η ανάγκη των ανθρώπων και κυρίως των γυναικών να νιώσουν ευπαρουσίαστες και ελκυστικές δεν σταματά.
Έτσι, οι γυναίκες της εποχής με τα ελάχιστα μέσα, που διαθέτουν προσπαθούν να μετατρέψουν τα ρούχα τους, σύμφωνα με αυτά που φορούν τα είδωλα του κινηματογράφου όπως η Rita Hayworth.      
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...