Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Χαρίστε Αγάπη!

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες έρχεται στο μυαλό μου η ίδια εικόνα... 
Κατέβαινα την Ερμού από το Σύνταγμα, πάνε αρκετά χρόνια, ημέρες Χριστουγέννων. Κόσμος πολύς παντού! 
Άνθρωποι που ψώνιζαν μανιωδώς και μπαινόβγαιναν στα μαγαζιά κρατώντας τσάντες μεγάλες και βαριές... 


Στο πεζοδρόμιο σε μια άκρη, ένα μικρούλι όχι παραπάνω από 6 χρονών, έλεγε τα κάλαντα με ένα τρίγωνο. Το πλησιάζουν περαστικοί, όσοι κατάφεραν να το δουν εγκαίρως για να μην το πατήσουν και του λένε, πως είναι νωρίς για κάλαντα... 

Τότε, εκείνο αρχίζει να τραγουδά όσα χριστουγεννιάτικα τραγούδια ήξερε, ελπίζοντας σε μερικά ευρώ, όταν το πλησιάζουν δύο άνθρωποι της δημοτικής αστυνομίας, το βουτάνε, σχεδόν απ' το γιακά, για να το διώξουν από το σημείο! 

Πλησιάζω και ρωτάω γιατί το παίρνουν από κει και πού θα το πάνε, για να πάρω την εξής απάντηση: "Δεν ξέρουμε πού θα πάει, εμείς έχουμε εντολή να το διώξουμε από 'δω". 

Έμεινα αποσβολωμένη, ενώ κάποιοι γύρω μου είχαν ήδη αρχίσει να διαμαρτύρονται. Μια κυρία το πήρε από το χέρι (παρά τις αντιρρήσεις των δημοτικών αστυνομικών) για να του αγοράσει κάτι να φάει από το διπλανό καφέ. Κάποιος άλλος ζήτησε να ειδοποιήσουν το "Χαμόγελο του Παιδιού"... Επικράτησε πανδαιμόνιο!... 

Ένας καταστηματάρχης διαπίστωσε: "Περισσότερο κακό κάνανε αυτοί που ήρθαν να το μαζέψουν, από το κακό που έκανε αυτό!". 
Τι κακό έκανε δηλαδή; τον ρώτησα. Από ό,τι είδα δεν ενοχλούσε κανένα! "Ενοχλούσε τους περαστικούς!" ήρθε η απάντηση. 

Τους περαστικούς ή την αισθητική σας; ρώτησα, αλλά απάντηση δεν πήρα ποτέ...

Δεν έπαψα ποτέ να σκέφτομαι όμως, πως τα Χριστούγεννα δεν είναι η γιορτή της κατανάλωσης όσο κι αν αυτό συνηθίσαμε. Δεν είναι ατέλειωτες βόλτες στα μαγαζιά και στα super market. Δεν είναι αποδράσεις στα χιονοδρομικά κέντρα, δεν είναι ταξίδια στο εξωτερικό. 

Τα Χριστούγεννα είναι Αγάπη και μόνο Αγάπη!
Χαρίστε τη, απλόχερα!!
Μαρίνα

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  

Πώς να σου τάξω ουρανό

Πώς να σου τάξω ουρανό, αφού ουρανό δεν έχω Πώς να σου τάξω τη ζωή, όταν στην παίρνουν με βία Πώς να σου τάξω θάλασσα, αφού μέσα της παλεύεις με τ' αφρισμένα κύματα, τις θύελλες, τα βάθη!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...