Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Τι θράσος, αλήθεια!!!

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στο Παρίσι, δεν μπορούν να αφήσουν κανένα αδιάφορο…

Δεν είναι η αγριότητα, δεν είναι η τρομοκράτηση, είναι κυρίως ο στόχος!

Ένα σατιρικό περιοδικό γίνεται στόχος τζιχαντιστών! Τι κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά; Έχουν δίκιο όσοι λένε πως ήρθε η ώρα η Ευρώπη και κάθε μια χώρα ξεχωριστά, να πληρώσει το τίμημα του δυτικού ιμπεριαλισμού;
Δεν είμαι εδώ για να απαντήσω, είμαι εδώ για να προβληματιστώ και να προβληματίσω.


Μιλάμε για δημοκρατία και ελευθερία του Tύπου και του Λόγου, αλλά συχνά εννοούμε τη δική μας  δημοκρατία, τη δική μας ελευθερία, βάζοντας ταμπέλες… 

Δεν είμαι υπέρ των τρομοκρατών, αν αυτό καταλάβατε, αλλά η συμμετοχή ηγετών στην σημερινή πορεία στο Παρίσι, με ενοχλεί και εξηγώ:

Η Γαλλία περνά μια οδυνηρή κατάσταση, που άλλαξε ριζικά την καθημερινότητα των πολιτών της. Όλοι διαπιστώνουν και συμφωνούν, πως αυτό είναι απαράδεκτο! Ενώνουν τις φωνές τους για να γίνει περίτρανα κατανοητό, πως η ελευθερία του Λόγου και του Τύπου δεν μπορεί να σταματήσει να υπάρχει.

Πορείες έγιναν και θα γίνουν, με αποκορύφωμα τη μεγάλη πορεία στο Παρίσι για το λόγο αυτό. Σ’ αυτή θα λάβουν μέρος και ηγέτες οι οποίοι δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, στη χώρα τους ο καθένας και απαγόρευσαν ελευθερίες στους πολίτες τους. Πόσο ειρωνικό!!!

Ποια δημοκρατία και ποια ελευθερία υπερασπίζονται αυτοί; Υπάρχουν πολλών ειδών τελικά και ο καθένας παίρνει τη δική του, όπως αγοράζει μπλουζάκι ή παντελόνι;

Είσαι ελεύθερος και ζεις σε δημοκρατική χώρα, αλλά πνίγω (ως ηγέτης) μια ειρηνική διαδήλωση στα δακρυγόνα ή σου απαγορεύω να χρησιμοποιείς το διαδίκτυο (βλέπε Τουρκία) ας πούμε!... Τώρα που το σκέφτομαι, οι διαδηλώσεις στην Τουρκία δεν πνίγηκαν μόνο στα δακρυγόνα, είχαν και ανθρώπινα θύματα. Πόσο δημοκρατικό αλήθεια;

Είμαι ηγέτης δημοκρατικής χώρας και συμμετέχω στην πορεία, αλλά επεμβαίνω στον τρόπο που κυβερνάται μια άλλη χώρα, στο μισθό που παίρνουν οι πολίτες της, στην ποιότητα ζωής τους, επειδή τους δάνεισα… αυτό λέγεται δημοκρατία; Είμαστε σίγουροι;…  

Αυτοί (χωρίς να είναι οι μόνοι) ποια δημοκρατία και ποια ελευθερία θα υπερασπιστούν ακριβώς; Ή μήπως θα πάνε στην πορεία για τις δημόσιες σχέσεις τους;…
Δηλαδή  μπορεί (η δημοκρατία) να γίνει της μόδας ή πασέ ανάλογα με τον ηγέτη; Μήπως είναι ταμπέλα, που την κρατώ ή την πετώ κατά πώς με βολεύει;

 Ή έχει να κάνει με την ποσότητα, πολύ, λίγο, ελάχιστο, καθόλου; Κι αν είναι έτσι, τι θράσος τους διακατέχει να τα ονομάζουν όλα δημοκρατία και ελευθερία;
Αν πάλι δεν με εγκατέλειψε τελείως η λογική, τι δουλειά έχουν εκεί;

Μαρίνα

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

8 τρόποι για να νιώθετε ευτυχισμένοι

Λένε πως η ευτυχία είναι χαρούμενες στιγμές. Άλλοι πάλι λένε πως η ευτυχία είναι τρόπος ζωής και διδάσκεται. Ό,τι από τα δύο κι αν είναι, εμείς βρήκαμε οχτώ τρόπους για να νιώθετε ευτυχισμένοι και σας τους παρουσιάζουμε.

Απολαύστε τα μικρά πράγματα
Για μια στιγμή καθημερινά, δώστε μεγαλύτερη προσοχή σ' αυτά που είναι γύρω σας,  όπως τον ήλιο, έτσι όπως μπαίνει στο δωμάτιό σας το πρωί ή στο άρωμα του καφέ σας. Εκτιμώντας καθημερινά μικρά απλά πράγματα, θα διαπιστώσετε πόσο εύκολα μπορείτε να χαμογελάτε και πόσο τυχεροί είστε για το λόγο αυτό.

Μην είστε τελειομανείς
Το σπίτι δεν γίνεται να είναι πάντα άψογο και τακτοποιημένο. Μια αργία δεν μπορεί πάντα να την περάσετε  έτσι ακριβώς όπως σχεδιάσατε, ούτε τα παιδιά σας μπορούν πάντα να συμπεριφέρονται έτσι όπως θέλετε. Αντί λοιπόν να εστιάζετε κάθε φορά σε ό,τι πάει "στραβά" επικεντρωθείτε στα θετικά. Σ' ένα όμορφο απόγευμα με την οικογένειά σας ή τους φίλους σας, σε ένα ευχάριστο τηλεφώνημα, στην αγκαλιά που θα πάρετε απ…

Χάρτινα καράβια…

Χάρτινα μικρά καράβια υψώνονται στον ουρανό Σε κόκκινο μπαλόνι κρεμασμένα ταξίδι κάνουν στο κενό
Μικρό χεράκι παιδικό, τα φτάνει και τα κρατάει τρυφερά Μ’ ατέλειωτη αγάπη τα τυλίγει και τα φυλάει στην καρδιά
Περνούν οι άνοιξες, τα καλοκαίρια τα ηλιοτρόπια ανθούν Κι εκεί στους κάμπους τους φωτισμένους τα χάρτινα καράβια αγκυροβολούν
Φιλία, τα ονόμασαν οι σοφοί του κόσμου αγάπη, τα ονομάζουν οι ταπεινοί λιμάνι απάγκιο οι ναυαγισμένοι στεριά ανθισμένη οι ορφανοί
Κι εγώ κοιτώ τα δυο σου μάτια και σε θυμάμαι από παιδί να βρίσκεσαι πάντα κοντά μου Φίλη, αδερφή παντοτινή!...
...
Το ποίημα αυτό συμμετείχε στο 17ο Συμπόσιο Ποίησης  που οργανώνει η αγαπημένη φίλη Αριστέα στο blog της "Η ζωή είναι ωραία"




17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...