Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Τι θράσος, αλήθεια!!!

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στο Παρίσι, δεν μπορούν να αφήσουν κανένα αδιάφορο…

Δεν είναι η αγριότητα, δεν είναι η τρομοκράτηση, είναι κυρίως ο στόχος!

Ένα σατιρικό περιοδικό γίνεται στόχος τζιχαντιστών! Τι κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά; Έχουν δίκιο όσοι λένε πως ήρθε η ώρα η Ευρώπη και κάθε μια χώρα ξεχωριστά, να πληρώσει το τίμημα του δυτικού ιμπεριαλισμού;
Δεν είμαι εδώ για να απαντήσω, είμαι εδώ για να προβληματιστώ και να προβληματίσω.


Μιλάμε για δημοκρατία και ελευθερία του Tύπου και του Λόγου, αλλά συχνά εννοούμε τη δική μας  δημοκρατία, τη δική μας ελευθερία, βάζοντας ταμπέλες… 

Δεν είμαι υπέρ των τρομοκρατών, αν αυτό καταλάβατε, αλλά η συμμετοχή ηγετών στην σημερινή πορεία στο Παρίσι, με ενοχλεί και εξηγώ:

Η Γαλλία περνά μια οδυνηρή κατάσταση, που άλλαξε ριζικά την καθημερινότητα των πολιτών της. Όλοι διαπιστώνουν και συμφωνούν, πως αυτό είναι απαράδεκτο! Ενώνουν τις φωνές τους για να γίνει περίτρανα κατανοητό, πως η ελευθερία του Λόγου και του Τύπου δεν μπορεί να σταματήσει να υπάρχει.

Πορείες έγιναν και θα γίνουν, με αποκορύφωμα τη μεγάλη πορεία στο Παρίσι για το λόγο αυτό. Σ’ αυτή θα λάβουν μέρος και ηγέτες οι οποίοι δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, στη χώρα τους ο καθένας και απαγόρευσαν ελευθερίες στους πολίτες τους. Πόσο ειρωνικό!!!

Ποια δημοκρατία και ποια ελευθερία υπερασπίζονται αυτοί; Υπάρχουν πολλών ειδών τελικά και ο καθένας παίρνει τη δική του, όπως αγοράζει μπλουζάκι ή παντελόνι;

Είσαι ελεύθερος και ζεις σε δημοκρατική χώρα, αλλά πνίγω (ως ηγέτης) μια ειρηνική διαδήλωση στα δακρυγόνα ή σου απαγορεύω να χρησιμοποιείς το διαδίκτυο (βλέπε Τουρκία) ας πούμε!... Τώρα που το σκέφτομαι, οι διαδηλώσεις στην Τουρκία δεν πνίγηκαν μόνο στα δακρυγόνα, είχαν και ανθρώπινα θύματα. Πόσο δημοκρατικό αλήθεια;

Είμαι ηγέτης δημοκρατικής χώρας και συμμετέχω στην πορεία, αλλά επεμβαίνω στον τρόπο που κυβερνάται μια άλλη χώρα, στο μισθό που παίρνουν οι πολίτες της, στην ποιότητα ζωής τους, επειδή τους δάνεισα… αυτό λέγεται δημοκρατία; Είμαστε σίγουροι;…  

Αυτοί (χωρίς να είναι οι μόνοι) ποια δημοκρατία και ποια ελευθερία θα υπερασπιστούν ακριβώς; Ή μήπως θα πάνε στην πορεία για τις δημόσιες σχέσεις τους;…
Δηλαδή  μπορεί (η δημοκρατία) να γίνει της μόδας ή πασέ ανάλογα με τον ηγέτη; Μήπως είναι ταμπέλα, που την κρατώ ή την πετώ κατά πώς με βολεύει;

 Ή έχει να κάνει με την ποσότητα, πολύ, λίγο, ελάχιστο, καθόλου; Κι αν είναι έτσι, τι θράσος τους διακατέχει να τα ονομάζουν όλα δημοκρατία και ελευθερία;
Αν πάλι δεν με εγκατέλειψε τελείως η λογική, τι δουλειά έχουν εκεί;

Μαρίνα

Τα αγαπημένα του μήνα

Όταν τα παιδιά ντύνονταν Πιερότοι και Κολομπίνες...

Βλέποντας παλιές ελληνικές ταινίες διαπιστώνει κανείς πως η ενδυμασία των αποκριών έχει κι αυτή τη μόδα της. Μπορεί σήμερα τα παιδιά να διαλέγουν μέσα από μια μεγάλη ποικιλία τις στολές τους, με επικρατέστερες αυτές των ηρώων παραμυθιών ή cartoon, τις παλαιότερες δεκαετίες όμως τα πράγματα ήταν λίγο πιο απλά...
Εμπνευσμένες από την Κομέντια ντελ άρτε (Commedia dell'arte) οι στολές ήταν λιγότερο πρωτότυπες και περισσότερο κλασσικές. 

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Να θυμηθούμε την κυρά Σαρακοστή;

Ένα ξεχασμένο έθιμο, από τα παλαιότερα του τόπου μας, που σχετίζεται με το Πάσχα. Δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα ημερολόγιο, το οποίο μετρούσε τις μέρες που μεσολαβούν από το Σάββατο μετά την Καθαρή Δευτέρα, ως τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Το ιδιότυπο αυτό ημερολόγιο, είχε τη φιγούρα μιας γυναίκας, που έμοιαζε στην όψη με καλόγρια, είχε σταυρωμένα τα χέρια της γιατί προσευχόταν, είχε στο κεφάλι ή στο λαιμό της ένα σταυρό, γιατί πήγαινε στην εκκλησία, δεν είχε στόμα, γιατί νήστευε και είχε επίσης επτά πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της νηστείας.
Από το πρώτο Σάββατο μετά την Καθαρή Δευτέρα και κάθε Σάββατο, έκοβαν ένα πόδι. Το τελευταίο πόδι, ήταν αυτό του Μ. Σαββάτου. 

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Η μόδα και οι σχεδιαστές της δεκαετίας του 1940

Εύκολα θα μπορούσε κανείς να πει πως σε μια δεκαετία, που σημαδεύτηκε από ένα Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως αυτή του 40, η μόδα δεν θα έχει και πολλά να επιδείξει.
Ασφαλώς  οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες μπορούν να καθορίσουν ως ένα μεγάλο βαθμό τη μόδα, όμως η ανάγκη των ανθρώπων και κυρίως των γυναικών να νιώσουν ευπαρουσίαστες και ελκυστικές δεν σταματά.
Έτσι, οι γυναίκες της εποχής με τα ελάχιστα μέσα, που διαθέτουν προσπαθούν να μετατρέψουν τα ρούχα τους, σύμφωνα με αυτά που φορούν τα είδωλα του κινηματογράφου όπως η Rita Hayworth.      
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...