Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Η αγάπη, όλα τα μπορεί...

Χθες το πρωί, άνοιξα, όπως κάνω συνήθως, τον υπολογιστή και μπήκα κατευθείαν στο blog μας. Αγαπημένη συνήθεια, κόλλημα, όπως θέλετε πέστε το....
Καθώς προσπαθούσα να δω τις ειδοποιήσεις, έπεσε η ματιά μου σε μια ανάρτηση, που με έκανε να συγκινηθώ πολύ! Θα μου πείτε, πρώτη φορά συμβαίνει; Όχι, αλλά αυτή τη φορά ο λόγος ήταν τελείως διαφορετικός. Ήταν κάτι που δεν περίμενα να διαβάσω... 


Μιλάω για την ανάρτηση της Εύης Σαχινίδου από το mamasnpapasblog.blogspot.gr. Μια φίλη, στη διάρκεια των γιορτών έχασε ολοσχερώς το σπίτι της, από πυρκαγιά. Τα υπόλοιπα κορίτσια, μόλις το έμαθαν προσπάθησαν να βρουν τρόπους να βοηθήσουν και να σταθούν στο πλευρό της και να συμπαρασταθούν. Αυτό που αρχικά κατάφεραν ήταν να μην λείψουν από τα παιδιά της κοπέλας, τα δώρα τους για την Πρωτοχρονιά και συνεχίζουν...

Δάκρυα ήρθαν στα μάτια μου και δεν ήταν δάκρυα οίκτου. Ήταν δάκρυα βαθιάς συγκίνησης για την αγάπη και την αλληλεγγύη, που δένει πολλές κοπέλες bloggers, που μέσα από αυτή την ασχολία, έτυχε να γνωρίσω κι εγώ και να ανταλλάξω μαζί τους, δυο τρεις κουβέντες.

Αυτή η ανάρτηση με έκανε να σκεφτώ για μια ακόμα φορά, πως το ατελείωτο, αχανές, απρόσωπο διαδίκτυο έχει και ανθρωπιά και αλληλοϋποστήριξη και αγάπη. Δεν έχει μόνο παγίδες, δεν είναι μόνο επικίνδυνο, είναι και η αφορμή να γνωρίσει κανείς ενδιαφέροντες και αξιόλογους ανθρώπους, που διαφορετικά δεν θα τους γνώριζε ποτέ. 

Είναι σαν το είδωλο της κοινωνίας στον καθρέφτη, μια κοινωνία κι αυτό, με τα κακά, τα επικίνδυνα, τα επώδυνα, αλλά και τα καλά της. Μπορεί για πολλούς να είναι ψυχρό, για κάποιους αφορμή να παραστήσουν κάτι που δεν είναι, για κάποιους άλλους ιδανικό να κρυφτούν πίσω από ένα ψευδώνυμο για να εκτονώσουν το θυμό τους για πολλά πράγματα, για κάποιους άλλους να βρουν θύματα για τις απατεωνιές τους, είναι όμως και ένα μέσο όπου άνθρωποι με ποιότητα και ουσία, δημιουργούν ένα διαφορετικό καινούργιο πολιτισμό, τον πολιτισμό της διαδικτυακής ανθρωπιάς!...

Μιας ανθρωπιάς που δεν διαφέρει από εκείνη της παλιάς γειτονιάς, που όταν ο ένας πονούσε, όλοι οι άλλοι στέκονταν δίπλα του, έτοιμοι να μοιραστούν το πρόβλημα και τη στεναχώρια του. Η γειτονιά γινόταν οικογένεια, όπως οικογένεια νιώθουν κι αυτές οι bloggers και τόσοι άλλοι...

Όταν γίνονται ανακοινώσεις για συνανθρώπους μας που υποφέρουν, οι οποίες περνούν από τον ένα χρήστη στον άλλο και δίνονται λύσεις σε άμεσα προβλήματα, το διαδίκτυο γίνεται η παλιά γειτονιά των παιδικών μας χρόνων και νιώθω πραγματικά πολύ χαρούμενη, που είμαι μέρος της με την ευρύτερη έννοια, γιατί όταν υπάρχει ποιότητα, ακόμα και τα πιο "ψυχρά" μέσα, αλλάζουν όψη!

Βλέπετε, η αγάπη δεν έχει σύνορα, δεν μπαίνει σε καλούπια, απλά υπάρχει και όταν υπάρχει, όλα τα μπορεί!!!

Μαρίνα

Τα αγαπημένα του μήνα

Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;

Βραδιά πανσέληνου και μια χούφτα ασήμι σκορπά στον ορίζοντα λούζει τα πλακόστρωτα, τις μικρές αυλές τα λαξεμένα χωριά, που σκαρφαλώνουν στα βραχώδη νησάκια  των Κυκλάδων και της άγονης γραμμής
Ανάμεσα στις βουκαμβύλιες και στα ασβεστωμένα παρτέρια ξεπηδούν βήματα που μετρούν τη γοητεία τόπων μαγικών κι εκεί παρέα με το θαλασσινό αγέρι όρκους δίνουν έρωτα σε τρυφερά χείλη
Στην άμμο, κοχύλια ασημόχρυσα πολύτιμα πετράδια γίνονται κι αποθέτονται μ’ ευλάβεια σε κοριτσίστικους λαιμούς Φιλιά και όνειρα σκορπίζονται στη γλυκιά νύχτα μαζί με τους ήχους του παφλασμού
Μετρά το κύμα καλοκαίρια και κορμιά εικόνες που μπλέκονται στο χώρο και στο χρόνο κι αφήνουν αποτύπωμα βαθύ σε καρδιές αλώβητες μοναχικές Ήταν πανσέληνος, θυμάσαι;
Χορεύουν ανέμελα οι φλόγες της φωτιάς κι εγώ κουρνιάζω ξανά στην αγκαλιά σου Ο ήχος των ονείρων μας μου λέει ψιθυριστά Ήταν πανσέληνος, δε ξέχασα, γι’ αυτό θα είμαι πάντα κοντά σου…



Καφές φραπέ, μια ελληνική ιστορία 60 χρόνων...

Συνηθίζουμε να λέμε ελληνικό τον καφέ που γίνεται στο μπρίκι, με το μερακλίδικο καϊμάκι και το εκπληκτικό άρωμα. Ελληνικός όμως είναι και ο φραπέ, αφού έλληνας τον επινόησε, εδώ και 60 χρόνια.

Η ιστορία ξεκινά από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης όπου γεννήθηκε τυχαία το 1957, ο φραπέ από τον Δημήτρη Βακόνδιο. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρείας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας, παρουσίασε ένα νέο προϊόν για παιδιά στη ΔΕΘ. Ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντας το με γάλα και χτυπώντας το στο σέικερ. Προϊόν της ίδιας εταιρίας ήταν και ο στιγμιαίος καφές nescafe, που ήταν ο αγαπημένος του Δημήτρη Βισκόνδιου και συνήθιζε να τον πίνει μέχρι τότε ζεστό. παρασκευασμένο με βραστό νερό και ζάχαρη. Στο διάλειμμα του στη ΔΕΘ, επειδή δεν έβρισκε βραστό νερό, σκέφτηκε να βάλει στο σέικερ το στιγμιαίο καφέ, τη ζάχαρη και κρύο νερό, δημιουργώντας έτσι τον πρώτο φραπέ της ιστορίας.

Από τότε, υπήρξαν διάφορες παραλλαγές με τα βασικά στοιχεία το στιγμιαίο καφέ, το κρύο…

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Η πρώτη Ελληνίδα φοιτήτρια.

Στις μέρες μας, είναι αυτονόητο και πολύ συνηθισμένο, οι κοπέλες να σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο και μάλιστα στατιστικές μελέτες αναφέρουν πως (σε ορισμένες τουλάχιστον σχολές), είναι περισσότερες από τα αγόρια.

Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Οι γυναίκες σ' όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα, ήταν ανθρώπινα όντα υποδεέστερα των ανδρών. Δεν είχαν ούτε πρόσβαση, αλλά ούτε και δικαίωμα στη μόρφωση, με μόνη αιτία, το φύλο τους.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...