Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Μιχαήλ Λαβρόσφσκι-ο ζωντανός θρύλος του χορού που ήρθε στη χώρα μας


Μια μεγάλη επετειακή παράσταση πραγματοποιήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2017 στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης και στις 20 & 21 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στην Αθήνα αφιερωμένες από τα μπαλέτα Μπολσόι στα 75 χρόνια του ζωντανού θρύλου Μιχαήλ Λαμπρόφσκι ο οποίος μάλιστα συμπρωταγωνίστηκε με τον κορυφαίο χορευτή του κόσμου Ιβάν Βασίλιεφ. Η συνέντευξη που έδωσε στην Ελένη - Βασιλική Μπαμπαλιούτα για τα "Επίκαιρα" έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Πριν σας παραθέσουμε τη συνέντευξη, αξίζει να σημειώσουμε πως παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρώτη, κομμάτι από την όπερα μπαλέτο "Αμόκ", που έχει προγραμματιστεί να παρουσιαστεί το 2018, σε σκηνοθεσία και χορογραφία του Λαβρόφσκι. Πρόκειται για την πιο πρόσφατη παραγωγή των Μπολσόι στην οποία θα λάμψουν με τον Ιβάν Βασίλιεφ, τον Μιχαή Λαβρόφσκι, τη Νίνα Βινογκράντοβα και όλα τα άλλα υπέρλαμπρα αστέρια του χορευτικού σύμπαντος.


Είναι εκπληκτικό που σας έχουμε στην Ελλάδα και γιορτάζετε την απίστευτη σταδιοδρομία σας στο κλασσικό μπαλέτο. Το ελληνικό κοινό περιμένει με ανυπομονησία τις παραστάσεις σας σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Τι θα θέλατε να πείτε στους πολλούς θαυμαστές σας στην Ελλάδα;
Πριν από 45 χρόνια ήμουν στην Ελλάδα σε περιοδεία των Μπολσόι και χόρεψα τον "Σπάρτακο" στο συνώνυμο μπαλέτο του Γιούρι Γκριγκόροβιτς. Το κοινό είχε ανταποκριθεί πολύ θερμά. Έτσι, όταν  μου ζητήθηκε να παρουσιάσω το μπαλέτο του στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη το δέχτηκα με χαρά. Γνωρίζετε πως οι ηθοποιοί είναι συχνά προληπτικοί. Σε κάθε περίπτωση μου αρέσει αυτό. Είναι πολύ σημαντικό να κάνεις πράγματα, να χορεύεις σε χώρο που αισθάνεσαι πως είναι γεμάτος θετική ενέργεια. Εγώ, για παράδειγμα, έχω ακόμα ένα ζευγάρι φθαρμένα παπούτσια μπαλέτου του Βολόντια Βασίλιεφ, που μου τα έδωσε μετά την πολύ επιτυχημένη του παράσταση. Έκανα, εν τω μεταξύ, πολλές παραστάσεις και πάντα είχα μεγάλη επιτυχία. Βέβαια μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά η  - τη διάβασα από παιδί και την αγάπησα - που μου δίνει μέχρι σήμερα καταπληκτική ενέργεια. Στη Θεσσαλονίκη δεν έχω έρθει άλλη φορά, αλλά στην Αθήνα χόρεψα στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Ελπίζω ότι δικαιώνομαι από τη στιγμή που παίρνω την εμπιστοσύνη του κοινού και την ανταποδίδω με επιτυχία και ευχαρίστηση.


Δεν είναι πολύ συνήθης η συνεργασία στην ίδια παράσταση με άλλους χορευτές όπως ο παγκοσμίου φήμης Ιβάν Βασίλιεφ. Ποια είναι τα αισθήματά σας γι' αυτό το γεγονός;
Στην πραγματικότητα έχω υπερβεί το χρόνο του και ο Ιβάν Βασίλιεφ είναι ένας νεαρός σταρ. Τον προσκάλεσα να πάρει μέρος στην παράστασή μου "Νιζίνσκι" και χαίρομαι πολύ που το δέχτηκε αμέσως. Επιπροσθέτως στο μπαλέτο αυτό συμμετέχουν ο Ιβάν και η γυναίκα του μια νεαρή και πολύ ταλαντούχα χορεύτρια η Μαρία Βινογκράντοβα. Είναι και οι δύο πραγματικοί καλλιτέχνες, βαθιά αφοσιωμένοι στο μπαλέτο. Παρά το πολύ απαιτητικό πρόγραμμα εργασίας - και οι δύο στα Μπολσόι και σε άλλα θέατρα κάνουν περιοδείες, έστω κι αν αυτό τους προκαλεί μεγάλη κούραση - ο Ιβάν και η Μαρία δηλώνουν πάντα "παρόν" στις πρόβες. Ζήτησα από τον Ιβάν να είναι προσεκτικός και να μην εκτελεί κάθε φορά ένα πλήρες άλμα, αλλά χαμογέλασε ευγενικά και μου είπε ότι του αρέσει να πηδά. Φάνηκα τυχερός με τους χορευτές μου, αυτούς τους ταλαντούχους κι αφοσιωμένους ανθρώπους: το αστέρι μας Ιγκόρ Τσβίρκο, δουλεύει σκληρά κάθε φορά στο εκατοστόμετρο του ρόλου του και ο Ντένις Μεντβέντεβ με τη βαθιά δραματική κατανόηση των ρόλων του και η χαριτωμένη Βικτώρια Λιτβίνοβα και βεβαίως ο φοιτητής μου Άλαν Κοκάγεβ ο οποίος για χάρη μου εγκατέλειψε όλες τις δουλειές του και κατέχει σήμερα υψηλή θέση στο υπουργείο Πολιτισμού. Επιπλέον, όλοι κατέχουν μια απίστευτη τεχνική που έχει πολύ γούστο και είναι πολύ σημαντική στο επάγγελμά μας.

Το ελληνικό κοινό είναι περίεργο να μάθει πώς πάει το μπαλέτο στη Ρωσία και ποιες είναι οι προοπτικές για νέα δημιουργία στο χορό. Είστε στην καλύτερη θέση να έχετε γνώμη γι' αυτό το θέμα, εφόσον είστε ταυτόχρονα χορευτής και χορογράφος.
Νομίζω ότι τώρα η τέχνη του μπαλέτου στη Ρωσία είναι πίσω στα σωστά της θεμέλια. Εμφανίζεται πάλι να έχει κατακτήσει αυτό που είναι σημαντικό και μπορεί να εκτελεστεί στη σκηνή. Οι καλλιτέχνες που αναδύονται από τις παραστάσεις, προσπαθώντας να ζήσουν το δικό τους ρόλο, επανέφεραν την τέχνη των "μεγάλων παθών" που τόσο αγαπούν στο δυτικό κόσμο. Στη δεκαετία του '90 η εποχή της μεγάλης αλλαγής της ζωής της χώρας μας, το θέατρο βρέθηκε σ' ένα σταυροδρόμι μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Τότε έγιναν πολλά λάθη, αν και βεβαίως υπήρξαν και καλές στιγμές. Γνωρίζουμε από αυτή την περίοδο τους πιο προβεβλημένους χορευτές του τέλους του 20ου αιώνα και των αρχών του 21ου. Τον Τσισκαρίτζε και άλλους παλιούς χορευτές. Τώρα, μετά τη σταθεροποίηση της πολιτικής κατάστασης, η τέχνη του μπαλέτου, όπως τη βλέπω, προσπαθεί να αναβιώσει τις παραδόσεις του, ενώ συνεχίζει την έρευνα για νέες φόρμες, κάτι που νομίζω κάνει κάθε θέατρο και κάθε δημιουργική προσπάθεια. Σε αντίθετη περίπτωση θα πήγαινε προς τα πίσω.

Κατά τη διάρκεια των παραστάσεών σας σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα θα δείξετε ένα μικρό μέρος της καινούργιας σας δημιουργίας, του "Αμόκ". Θα θέλατε να μας πείτε μερικά πράγματα γι' αυτήν;
Το "Αμόκ" είναι η νέα μου δημιουργία. Χορογράφος είναι ο Γκαρσία μαζί με το γιο μου, Λεονίτ Λαβρόφσκι, ως σκηνοθέτη και συγγραφέα του λιμπρέτου. Συνθέτης είναι ο Αλεξάντερ Σιμονένκο. Στη νουβέλα του Σβάικ είδα τη δυνατότητα να δημιουργήσω μια μεγάλη σύνθεση ανθρώπινων παθών. Είμαι βέβαιος ότι ο ήχος της μοντέρνας μουσικής της όπερας - μπαλέτου "Αμόκ" θα συνεχίσει την παράδοση των παραστάσεων που αποκαλούνται "μεγάλοι ζωγραφικοί πίνακες" και έχουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία, όμορφα σκηνικά, ωραία τραγούδια και αριθμό χορευτών όπως τα μπαλέτα "Ρωμαίος και Ιουλιέτα", "Σπάρτακος" ή "Pagliacci", τα οποία είναι αριστουργήματα του μπαλέτου και της όπερας στον κόσμο.
...
Λίγα λόγια για τον Μιχαήλ Λαβρόφσκι
Ο εμβληματικός χορευτής των Μπολσόι, Μιχαήλ Λαβρόφσκι θεωρείται - μαζί με τους Βλαντιμίρ Βασίλιεφ και Γιούρι Βλαντιμίροφ - ένας από τους τρεις πιο σημαντικούς ιστορικά σολίστες της ρωσικής κλασικής παράδοσης. Ο επονομαζόμενος και "σούπερμαν του κλασικού χορού", επειδή μπορούσε να χορέψει τα πάντα, έγραψε με χρυσά γράμματα το όνομά του στο πάνθεο όχι μόνο των μεγάλων χορευτών, αλλά και των χορογράφων και των δασκάλων.
Είναι ετεροθαλής αδελφός του Ελληνορώσου γλύπτη Ηρακλή Βαλλιάνου και γόνος της διασημότερης μπαλετικής δυναστείας της Ρωσίας, αφού η μητέρα του ήταν η μεγάλη μπαλαρίνα Ελένα Τσικβάιντζε και πατέρας του ο σπουδαίος Λεονίτ Λαβρόφσκι, αρχικά χορευτής και χορογράφος του Μαριίνσκι και ακολούθως, επί 20 ολόκληρα χρόνια πρώτος (chief) χορογράφος των Μπολσόι.
Είναι ένας από τους πλέον βραβευμένος καλλιτέχνες διεθνώς, αλλά ο ίδιος θεωρεί ως μεγαλύτερη διάκρισή του την απονομή του τίτλου "καλλιτέχνης του λαού της Ρωσίας". Στην τεράστια καριέρα του έχει πετύχει κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Ποτέ δεν δέχτηκε κάποια κακή ή έστω μέτρια ή χλιαρή κριτική. Οι κριτικές για τις ερμηνείες του ήταν πάντα διθυραμβικές. 
Ο Μ. Λαβρόφσκι υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής στο Θέατρο Στανισλάφσκι και της Ακαδημίας Χορού της Μόσχας. Ως χορευτής ερμήνευσε όλους τους ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου κάτω από την καθοδήγηση των κορυφαίων χορογράφων του κόσμου, ενώ ως χορογράφος δημιούργησε δικά του αριστουργηματικά έργα και ανέδειξε τους κορυφαίους σολίστες της διεθνούς σκηνής των τελευταίων γενεών. 




Σχόλια

Μπορεί να σας ενδιαφέρουν επίσης...

Χάρτινα καράβια…

Χάρτινα μικρά καράβια υψώνονται στον ουρανό Σε κόκκινο μπαλόνι κρεμασμένα ταξίδι κάνουν στο κενό
Μικρό χεράκι παιδικό, τα φτάνει και τα κρατάει τρυφερά Μ’ ατέλειωτη αγάπη τα τυλίγει και τα φυλάει στην καρδιά
Περνούν οι άνοιξες, τα καλοκαίρια τα ηλιοτρόπια ανθούν Κι εκεί στους κάμπους τους φωτισμένους τα χάρτινα καράβια αγκυροβολούν
Φιλία, τα ονόμασαν οι σοφοί του κόσμου αγάπη, τα ονομάζουν οι ταπεινοί λιμάνι απάγκιο οι ναυαγισμένοι στεριά ανθισμένη οι ορφανοί
Κι εγώ κοιτώ τα δυο σου μάτια και σε θυμάμαι από παιδί να βρίσκεσαι πάντα κοντά μου Φίλη, αδερφή παντοτινή!...
...
Το ποίημα αυτό συμμετείχε στο 17ο Συμπόσιο Ποίησης  που οργανώνει η αγαπημένη φίλη Αριστέα στο blog της "Η ζωή είναι ωραία"





Πασχαλινή διακόσμηση με σπάγκο

Μια εύκολη πασχαλινή κατασκευή, που θα δώσει εορταστικό αέρα στη διακόσμηση του σπιτιού, σας προτείνω σήμερα. Με απλά υλικά, χωρίς ιδιαίτερα έξοδα και κόπο, μπορείτε να τη φτιάξετε γρήγορα και να αποτελέσει και ένα ξεχωριστό χειροποίητο δώρο, αν το επιθυμείτε.
Τα υλικά που χρειάζεστε είναι: Σπάγκος σε φυσικό και λευκό χρώμαΚόλλα κρυσταλλιζέ2 μπαλόνια και ψαλίδι Για τη διακόσμηση τους:
ΧόρτοΨεύτικα αυγουλάκια σε χρώμα της επιλογής σας
Πώς θα τη φτιάξετε
Φουσκώστε το μπαλόνι και στη συνέχεια βρέξτε το σπάγκο στην αραιωμένη κόλλα. Για να την αραιώσετε προσθέστε νερό, έτσι ώστε να γίνει αρκετά ρευστή για να μουλιάσει καλά ο σπάγκος. Καλύψτε με μεμβράνη το μπαλόνι και τυλίξτε το σπάγκο γύρω του φροντίζοντας να μοιραστεί ομοιόμορφα όπως κάνουμε με ένα κουβάρι. Αφήστε το να στεγνώσει καλά. 

Σπάστε το μπαλόνι και αφαιρέστε το από το εσωτερικό της μπάλας. Κόψτε με το ψαλίδι τη μπάλα σε σχήμα ζικ - ζακ για να θυμίζει σπασμένο αυγό. Γεμίστε το κάθε κομμάτι με το άχυρο και τα ψεύτικα αυγουλάκια κα…

Όνειρα σε σακίδιο…

-Τι κάνεις ξύπνιος τέτοια ώρα;… ρώτησε ξέροντας μέσα της την απάντηση - Δεν μπορώ να κοιμηθώ, όλα γυρίζουν στο κεφάλι μου!
Συχνοί οι διάλογοι αυτοί, σχεδόν καθημερινοί επαναλαμβάνονταν λες και διάβαζαν κάποιο σενάριο. Τόσο ίδιοι, τόσο απελπιστικά ίδιοι! Εκείνη, άνεργη περισσότερο από δύο χρόνια και κείνος, με μειωμένο κάθε λίγο μισθό, έβλεπαν τη ζωή τους να χάνει κάθε προοπτική. Όλα τους τα όνειρα κλείστηκαν σ’ ένα άδειο βιβλιάριο Τραπέζης κι ας ήταν τόσο νέοι!  -Θα φτιάξω καφέ, μη σηκωθείς!... την καθησύχασε φιλώντας τη τρυφερά στο μέτωπο Δυο δόσεις καφέ έχει ακόμα, σκέφτηκε όπως έπινε την πρώτη γουλιά… δεν πάει άλλο, πρέπει να βρω μια λύση…
Παιδί ελλήνων μεταναστών γεννημένο σε μια πλούσια χώρα, ήρθε στην Ελλάδα πριν ακόμα πάει σχολείο, αφού οι γονείς του νοστάλγησαν την πατρίδα! Λίγα χρόνια αργότερα σκοτώθηκαν πιασμένοι χέρι - χέρι σ’ένα φοβερό δυστύχημα αφήνοντάς τον -παρηγοριά και ευθύνη - στον παππού και τη γιαγιά. Η πατρίδα των γονιών του έγινε πατρίδα του και το πονεμένο από το θάν…

Οι Encardia τραγουδούν για τη ζωή...

Με τον τίτλο "ΕυβοϊκόS.O.S. - Αττική S.O.S." οι Encardia δίνουν μια ξεχωριστή συναυλία την Παρασκευή 8/9/2017 στις 9:00 μ.μ. στο Λιμανάκι Νέας Μάκρης.
Πρόκειται για μια συναυλία διαμαρτυρίας ενάντια στα ΧΥΤΑ και την καταστροφή που προκαλούν στο περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων.

Ενώ στην Ευρώπη έχει σταματήσει, τα τελευταία είκοσι χρόνια, η κατασκευή ΧΥΤΑ με τη Σουηδία να ανακυκλώνει το 99% των απορριμάτων, που παράγει και μόλις το 1% να καταλήγει σε χωματερή, εμείς στην Ελλάδα συνεχίζουμε όχι μόνο τη λειτουργία ΧΥΤΑ, αλλά κατασκευάζουμε και νέους καταστρέφοντας όλους τους εναπομείναντες πνεύμονες που τόσο απαραίτητοι μας είναι.

Στο Παρίσι με πληθυσμό που ξεπερνά αυτόν ολόκληρης της Ελλάδας, λειτουργούν μόνο δύο ΧΥΤΑ και το ποσοστό ανακύκλωσης φτάνει το 85%. Στη χώρα μας έχετε αναλογιστεί πόσοι ΧΥΤΑ λειτουργούν και πόσο επιβλαβείς είναι για το περιβάλλον και την υγεία μας; Και σα να μην έφτανε αυτό, εμείς κατασκευάζουμε κι άλλους και μάλιστα σε σημεία, που μόνο για χωμα…

Η εικονική πραγματικότητα ζωντανεύει την Ακρόπολη του 5ου πΧ αιώνα στον "Ελληνικό Κόσμο"

Μια νέα διαδραστική παραγωγή εικονικής πραγματικότητας, στην αίθουσα "Θόλος" του Κέντρου Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος", του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, μας υπόσχεται ένα ταξίδι στο χώρο, το χρόνο και την ιστορία, παρουσιάζοντας την Ακρόπολη του Χρυσού Αιώνα του Περικλή, έτσι όπως ήταν όταν δημιουργήθηκε.


Μια μαγική περιήγηση - ξενάγηση, όπου ο επισκέπτης μπορεί να δει με κάθε λεπτομέρεια όλα τα κτίρια, που βρίσκονταν στον "Ιερό Βράχο" στις πραγματικές τους διαστάσεις και έχει την ευκαιρία να θαυμάσει τόσο τον Παρθενώνα, το Ερεχθείο, το Ναό της Απτέρου Νίκης, τα Προπύλαια, όσο και τα αγάλματα στα φυσικά τους χρώματα και όχι μόνο.


Με τη βοήθεια του καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας Πάνου Βαλαβάνη, ομάδες ειδικών, ζωγράφοι 3Dmodelers, προγραμματιστές και αρχαιολόγοι δημιούργησαν ένα θέαμα μοναδικό που παρουσιάζει εκτός των παραπάνω, ναούς και αγάλματα που δεν διασώζονται ως τις μέρες μας, όπως το Αρρηφόριον, το Ιερό του Διός Πολιέως, το Ιερό της Αρτέμιδος Β…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Ο Οκτώβρης που αγαπώ...

Όταν αποφάσισα να φύγω από την Αθήνα για την εξοχή, ο κυριότερος λόγος ήταν η φύση. Μεγαλωμένη σε διάφορες επαρχιακές πόλεις, που τότε δε γνώριζαν καν τη λέξη «πολυκατοικία», ήξερα τις αυλές με τα οπωροφόρα και τα σπίτια με τα γεράνια στα παράθυρα. Έβλεπα τις εποχές να αλλάζουν και τα δέντρα να φορούν τα χρώματα και τα αρώματα του κάθε μήνα, πριν έρθει η στιγμή να αλλάξει η διακόσμηση στο σπίτι από καλοκαιρινή σε φθινοπωρινή όπως κάνουμε τώρα στις μεγαλουπόλεις…
Το χώμα μύριζε βροχή πολύ πριν οι στάλες της βρέξουν το μέτωπό μας παίζοντας κρυφτό στις αλάνες  και τα φύλλα που έπεφταν από τα δέντρα ήταν το φθινοπωρινό χαλί της αυλής μας και έκαναν τα πατήματά μας πάνω του, ηχηρά και αφράτα… Αυτά ξαναζώ στην εξοχή, νιώθοντας τυχερή και αρνούμενη να αποχωριστώ τις παιδικές αναμνήσεις… βλέπετε είμαι από κείνους που δεν μπορούν να ζουν σε ένα τόπο με μόνο μία ή έστω δύο εποχές… μ’ αρέσουν όλες, μ' αρέσει η εναλλαγή, ο ήλιος, η ζέστη, η βροχή, το κρύο και οι μυρωδιές που τα συνοδεύουν.
Γι’ α…