Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βότανα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βότανα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ιούνιος, ο μήνας του θερισμού και του "Κλήδονα"

Ιούνιος, ο μήνας του θερισμού και του "Κλήδονα"


iounios-o-minas-tou-therismou-kai-tou-klidona
Φωτογραφία της Tamara Budai από το Unspash
Ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού ο Ιούνιος, πήρε το όνομά του από την Ήρα (σύζυγο του θεού Δία), που ονομαζόταν στα λατινικά Juno. Ο έκτος μήνας του χρόνου έχει τη δική του ονομασία σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. που σχετίζονται και με τις αγροτικές εργασίες που γίνονται κατά τη διάρκειά του.

Στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας ονομάζεται και Θεριστής συνδεόμενος με την ωρίμανση των δημητριακών και το θερισμό τους. Στα Γρεβενά τον ονομάζουν Κερασάρη, επειδή ωριμάζουν τα κεράσια, στην Άνδρο Ορνιαστή, επειδή γίνεται η τεχνική γονιμοποίηση με ορνούς, ενώ στην Πάρο Ρινιστή. Στο τρίτο δεκαήμερο του Ιουνίου έχουμε το θερινό ηλιοστάσιο αυτό που ο λαός μας ονομάζει "λιοτρόπι" και για το λόγο αυτό του έδωσαν και το όνομα Λιοτρόπης. Λέγεται ακαόμα και Αγιογιαννίτης ή Λαμπαδιάρης λόγω της γιορτής του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου στις 24 του μήνα η οποία συνδέεται με τον Κλήδονα και τις φωτιές που ανάβουν την παραμονή της γιορτής σε κάθε γειτονιά. Οι φωτιές που ονομάζονταν και "μπουμπούνες" ανάβονταν στο κέντρο του χωριού συνήθως αλλά και σε κάθε γειτονιά και συναγωνίζονταν ποια είναι η μεγαλύτερη. Εκεί έκαιγαν και τα μαγιάτικα στεφάνια, ενώ πηδούσαν πάνω από τη φωτιά κορίτσια κι αγόρια. Η ονομασία Ριγανάς του προσδίδεται επειδή αυτή την εποχή μάζευαν τη ρίγανη.

Πολλά τα έθιμα του θερισμού και κάποια κοινά με άλλους λαούς σε Ινδία και Ευρώπη. Όπως για παράδειγμα τα έθιμα που αφορούν τα "τελευταία στάχυα" τα οποία άφηναν αθέριστα ή τα έπλεκαν σε δέσμη με σχήμα σταυρού την οποία ονόμαζαν χτένι, ψαθί ή σταυρό και την τοποθετούσαν στο εικονοστάσι του σπιτιού. Όταν ερχόταν η εποχή της σποράς τα έτριβαν και τα ανακάτευαν με τον καινούργιο σπόρο. Αυτά τα αθέριστα τα ονόμαζαν "τα γένια του νοικοκύρη" ή "τα γένια του Θεού".

Το έθιμο του "Κλήδονα" που ήταν ζωντανό μέχρι τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1970 στην επαρχία έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Πρόκειται για μια από τις πιο τελετουργικές παραδόσεις του τόπου μας και αφορά την αποκάλυψη του μέλλοντα συζύγου στις ανύπαντρες κοπέλες. Η λέξη υπάρχει από την εποχή του Ομήρου και σήμαινε τον ήχο που προπορευόταν πριν από μια προφητεία.

Παραμονή της γιορτής του Αη-Γιάννη στις 23 Ιουλίου, οι ανύπαντρες κοπέλες μαζεύονταν σε ένα σπίτι και ανέθεταν σε κάποια από τη συντροφιά η οποία όμως θα έπρεπε να έχει μητέρα και πατέρα εν ζωή, να φέρει από το πηγάδι ή την πηγή το "αμίλητο νερό". Μάλιστα, την ονόμαζαν "Μαρία". Λεγόταν έτσι γιατί η κοπέλα που θα έφερνε το νερό αλλά και όσες τη συνόδευαν θα έπρεπε να κάνουν όλη τη διαδρομή σε απόλυτη σιωπή.

Επέστρεφαν στη συνέχεια στο σπίτι και άδειαζαν το νερό σε ένα πήλινο δοχείο μέσα στο οποίο κάθε κοπέλα έριχνε ένα προσωπικό αντικείμενο, που το ονόμαζαν ριζικάρι. Συνήθως έριχναν τον βαφτιστικό τους σταυρό ή ένα δαχτυλίδι. Σκέπαζαν το δοχείο με ένα κόκκινο ύφασμα, το τοποθετούσαν σε ανοιχτό χώρο και το "κλείδωναν" λέγοντας: «Κλειδώνουμε τον κλήδονα με τ' Αγιαννιού τη χάρη, κι όποια 'χει καλό ριζικό να δώσει να τον πάρει». Το δοχείο παρέμενε εκεί όλη τη νύχτα κάτω από το φως των αστεριών για να "ξαστριστεί" και η παρέα διαλυόταν, επιστρέφοντας κάθε μια στο σπίτι της. Πίστευαν πως αυτή τη νύχτα θα δουν στον ύπνο τους αυτόν που θα παντρευτούν.

Την επόμενη μέρα (ανήμερα του Αη-Γιάννη) πριν ακόμη βγει ο ήλιος που θα εξουδετέρωνε κάθε μαγική επιρροή των άστρων, η κοπέλα που ορίστηκε να φέρει το νερό, παίρνει το πήλινο δοχείο μέσα στο σπίτι και το μεσημέρι πια ή το απόγευμα μαζεύονται όλες οι κοπέλες μαζί και με τις παντρεμένες γυναίκες της γειτονιάς, συγγενείς (άντρες και γυναίκες) οι οποίοι θα παίξουν το ρόλο των μαρτύρων. Στο κέντρο της συντροφιάς κάθεται η "Μαρία" άνοιγε τον Κλήδονα λέγοντας: «Ανοίγουμε τον κλήδονα με τ' Αγιαννιού την χάρη, και όποια έχει καλό ριζικό σήμερα ναν το πάρει» ενώ ταυτόχρονα ανέσυρε ένα - ένα από το δοχείο τα αντικείμενα που είχαν βάλει οι κοπέλες και αντιπροσώπευε το ριζικό της κάθε μιας. Κάθε φορά που έβγαζε από δοχείο ένα αντικείμενο έλεγε ταυτόχρονα και ένα δίστιχο από τραγούδι ή από ημερολόγιο, θεωρώντας πως το κάθε ένα από τα δίστιχα φανέρωνε το μέλλον της κοπέλας που είχε ρίξει μέσα στην Κλήδονα το προσωπικό της αντικείμενο. Οι υπόλοιποι της παρέας σχολίαζαν και πρότειναν τη δική τους ερμηνεία για κάθε ενδιαφερόμενη. Όταν το σούρουπο πια τελείωνε όλη αυτή η διαδικασία, η κάθε κοπέλα που συμμετείχε, έπρεπε να βάλει στο στόμα της μια γουλιά από το "αμίλητο νερό" και να σταθεί μπροστά σε ανοιχτό παράθυρο. Το πρώτο ανδρικό όνομα που θα άκουγε θα φανέρωνε το όνομα αυτού που θα παντρευόταν, ενώ στηνόταν μεγάλο γλέντι στο χωριό το βράδυ της ίδιας μέρας.

Καλό σας μήνα!!

Πηγή πληροφοριών: wikipedia.org
Κείμενο: to e-periodiko mas
[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
14 Σχόλια
Η πιπερόριζα (ginger) και οι ευεργετικές ιδιότητές της

Η πιπερόριζα (ginger) και οι ευεργετικές ιδιότητές της



Ένα βότανο με πολλές ευεργετικές ιδιότητες για τον ανθρώπινο οργανισμό, είναι η πιπερόριζα ή αλλιώς Ginger (Τζίντζερ), όπως είναι παγκοσμίως γνωστό. Προέρχεται από ένα πολυετές φυτό της Ανατολής, που ονομάζεται Zingiber officialis και ανήκει στην ίδια οικογένεια με το κάρδαμο, τον κουρκουμά και την galanga.

Καλλιεργείται στην Ινδία, τη νότια Ασία, την Ανατολική Αφρική και την Καραϊβική. Στη δύση έφτασε μέσω της Ελλάδας, όταν την έφεραν οι στρατιώτες του Μ. Αλεξάνδρου, επιστρέφοντας στην πατρίδα. Από τότε είναι γνωστές οι πολύτιμες ιδιότητές της.

Το ενεργό συστατικό της πιπερόριζας είναι η τζιντζερόλη, η οποία όταν μαγειρευτεί, δίνει ένα πικάντικο άρωμα και μια γλυκιά αλλά και πιπεράτη γεύση. Περιέχει ακόμα αρκετό κάλιο, ψευδάργυρο και πολυφαινόλες, ενώ είναι πολύ πλούσια πηγή θρεπτικών συστατικών και βιταμινών.
Τα 100 gr περιέχουν: Ενέργεια 80 kcal, Λιπαρά: 0,4 gr, Υδατάνθρακες: 18 gr, Φυτικές Ίνες: 2 gr, Πρωτεΐνες: 2 gr, Μαγνήσιο: 43 mg, Χαλκός: 2 mg, Κάλιο 415 mg, Φώσφορος: 34 mg, Ασβέστιο: 16 mg, Νάτριο: 13 mg, Βιταμίνη C: 5 mg, Φολλικό οξύ: 11 mg.

Η πιπερόριζα είναι γνωστή εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια στους Κινέζους, για τη βελτίωση των στομαχικών διαταραχών και την καλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος. Αυτός είναι και ο λόγος που τη χρησιμοποιούν κατά κόρον στη μαγειρική τους. Έχει τη δυνατότητα να ανακουφίζει από τη ναυτία, να αποτρέπει τον εμετό και να ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα. Επίσης ρυθμίζει την πίεση του αίματος, για το λόγο αυτό είναι ένα δυναμωτικό βότανο που δίνει ενέργεια και δύναμη. Παράλληλα, σύμφωνα με έρευνες, ρίχνει τα επίπεδα της χοληστερίνης, ενώ βοηθά στην καλή λειτουργία της καρδιάς.

Το ginger έχει επίσης αντικαρκινικές και ανοσορρυθμιστικές  ιδιότητες. Λαμβάνοντας 1000 mg σκόνης του βοτάνου, μειώνεται η τάση για εμετό και προλαμβάνονται ο ίλιγγος, ο κρύος ιδρώτας και τα γαστρεντερικά συμπτώματα που συνοδεύουν την αδιαθεσία λόγω μετακινήσεων (ναυτία).

Εκτός από τη μείωση της χοληστερίνης, ρυθμίζει το σάκχαρο και έχει επουλωτική δράση.

Βοηθά στην καλή χώνεψη, ενώ μειώνει τα συμπτώματα του κρυολογήματος, του στομαχόπονου και του πονοκέφαλου. Αν έχετε ναυτία ή φούσκωμα πιείτε ένα τσάι με ginger! Φτιάξτε δηλαδή το τσάι σας με τον συνηθισμένο τρόπο και προσθέστε ένα κουταλάκι του γλυκού ginger.

Η πιπερόριζα έχει και αντιπυρετική και αντιμικροβιακή δράση, αφού μαλακώνει τα φλέγματα και τα απομακρύνει από τους πνεύμονες. Σημαντική είναι η βοήθεια που προσφέρει και στη μείωση του πυρετού. Αν βάλουμε σε ένα φλιτζάνι καυτό νερό, ένα κουταλάκι του γλυκού σκόνη ginger ή τριμμένη φρέσκια ρίζα, δυο - τρεις σταγόνες λεμονιού και ένα κουταλάκι μέλι και τα αφήσουμε τρία με τέσσερα λεπτά, όταν το σουρώσουμε και το πιούμε θα είναι σαν να έχουμε πάρει αντιπυρετικό χάπι.

Βοηθά ακόμα και στην ιγμορίτιδα και τη βουλωμένη μύτη. Πώς; Σε ένα κατσαρολάκι βάζουμε ένα φλιτζάνι νερό και ένα κουταλάκι του γλυκού ginger σε σκόνη. Το αφήνουμε να βράσει και κάνουμε εισπνοές πάνω από το νερό που βράζει. Μπορούμε ακόμα να βουτήξουμε μια γάζα στο μείγμα και να κάνουμε κομπρέσες στη μύτη. Έτσι τα ιγμόρεια ανοίγουν και φεύγουν οι εκκρίσεις.

Οι αντιφλεγμονώδεις ουσίες και τα αιθέρια έλαια που περιέχει διαπιστώθηκε πως έχουν αναλγητική και ηρεμιστική δράση, ενώ βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος, αποβάλλοντας τις τοξίνες από το σώμα, καθαρίζοντας το έντερο και τα νεφρά.

Αν σε ένα γυάλινο δοχείο βάλουμε 100 ml ελαιόλαδου, προσθέσουμε 1 κουταλιά φρεσκοτριμμένη πιπερόριζα και το αφήσουμε για δύο εβδομάδες, θα έχουμε ένα λάδι για εντριβές, που βοηθά ιδιαίτερα στην ανακούφιση από τις κράμπες, αφού διεγείρει την περιφερειακή κυκλοφορία του αίματος.

10 gr την ημέρα μπορούν να μειώσουν σημαντικά τη συσσώρευση αιμοπεταλίων (δημιουργία θρόμβων), γιατί καταστέλει τη δημιουργία θρομβοξάνης κατά 37%. Επίσης μειώνει τα επίπεδα της χοληστερόλης (καταστέλλοντας τη βιοσύνθεση νέας χοληστερόλης) όταν λαμβάνεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ έχει αποδειχθεί πως οι ενώσεις capsaicin & shogaol, που περιέχονται στην πιπερόριζα μειώνουν την αρτηριακή πίεση.

Δεν παραλείπουμε τη βοήθεια που μπορεί να παρέχει στον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα, τη μείωση του συσσωρευμένου λίπους και έχει αφροδισιακές ιδιότητες που έκαναν την πιπερόριζα διάσημη σ' όλο τον κόσμο.

Δεν πρέπει να την καταναλώνουν όσοι άνθρωποι πάσχουν από πέτρα στη χολή και οι εγκυμονούσες γυναίκες, αφού η πιπερόριζα μπορεί να επισπεύσει την έναρξη του τοκετού.

Στην αγορά, τη βρίσκουμε σε διάφορες μορφές: σε ρίζα, σε σκόνη, σε σιρόπι, σε αιθέριο έλαιο, σε κάψουλα, σε βάμμα, σε τσάι. Την καταναλώνουμε σε φαγητά, σάλτσες, γλυκά, ροφήματα και κοκτέιλ. Με λίγα λόγια μπορούμε να την χρησιμοποιούμε είτε μαγειρεμένη είτε ωμή.








Πηγή πληροφοριών: medlabgr.blogspot.commydiatrofi.gr
[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Η αλόη και τα οφέλη της

Η αλόη και τα οφέλη της



Η Αλόη ή αλλιώς Aloe vera είναι ένα φυτό, που  μεγαλώνει σε άνυδρα κλίματα, γι' αυτό και τη συναντάμε στην Β. Αφρική και σε άλλες περιοχές με ανάλογο κλίμα. Η χρήση της ήταν διαδεδομένη στην αρχαιότητα και μάλιστα οι Αιγύπτιοι την ονόμαζαν "το φυτό της αθανασίας".

Το ύψος της φτάνει από 60 cm έως 1 m. Τα παχιά σαρκώδη φύλλα της με το πρασινογκρί χρώμα σε ορισμένες ποικιλίες έχουν και λευκά στίγματα στην επιφάνειά τους, ενώ στο περίγραμμα υπάρχουν μικρά λευκά αγκαθάκια. Ανθίζει το καλοκαίρι και τα άνθη της αυτά κρέμονται από ένα και μόνο βλαστό, έχουν σωληνοειδή μορφή με κίτρινη στεφάνη που φτάνει περίπου τα 2 ή 3 cm. Υπάρχουν περισσότερα από 300 είδη αλόης αλλά μόνο δύο χρησιμοποιούνται για θεραπευτικούς σκοπούς. Η Aloe vera και η Aloe Ferox Miller.

Οι Έλληνες και ο Ρωμαίοι τη χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία πληγών, ενώ κατά το Μεσαίωνα το κίτρινο υγρό που βρίσκεται μέσα στα φύλλα της το χρησιμοποιούσαν ως καθαρτικό. Λέγεται πως η αλόη χρησιμοποιήθηκε από το στρατό του Μ. Αλεξάνδρου ως επουλωτικό πληγών και τραυμάτων κατά την εκστρατεία του στην Ασία και μάλιστα για την προμήθειά της ο Μ. Αλέξανδρος κατέκτησε το νησί Σοκότρα της Υεμένης, όπου το θερμό και ξηρό κλίμα ευνοεί την ανάπτυξή της.

Αυτό που κάνει την αλόη απαραίτητη σε κάθε σπίτι, είναι το γεγονός πως ο ημιδιαφανής εσωτερικός πολτός των φύλλων της μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς καμιά μα καμιά επεξεργασία στο δέρμα, για την επούλωση τραυμάτων ή τη θεραπεία εγκαυμάτων, αφού περιέχει συστατικά που αναπλάθουν γρήγορα το δέρμα προσφέροντάς του βαθιά ενυδάτωση, έχοντας ταυτόχρονα αντιφλεγμονώδη, αντιμυκητιακή και αντιβιοτική δράση.

 Μπορεί ακόμα να αντιμετωπίσει την ακμή, τη γήρανση, να μειώσει τις ραγάδες, αλλά και να καταπολεμήσει τις στοματικές ασθένειες. Τα πλούσια συστατικά του χυμού της μπορούν να ενισχύσουν τον οργανισμό, αφού πάνω από 75 διαφορετικά θρεπτικά συστατικά περιέχονται σ' αυτόν. Να σημειώσουμε πως πριν από τη χρήση της από το στόμα, καλό είναι να συμβουλευθείτε το γιατρό σας για τη σωστή δοσολογία.

Η αλόη είναι ένα φυτό που δεν έχει απαιτήσεις. Μόνη της "παραξενιά" είναι να μην τη χτυπά απ' ευθείας ο ήλιος. Αγαπά όμως το φως. Αν τις πρώτες 10 -15 μέρες την ποτίζετε τρεις φορές την εβδομάδα με ελάχιστο νερό και στη συνέχεια (αφού πιάσει) το πότισμα γίνεται μόνο όταν είναι ξερό το χώμα της, θα "δέσει" και σε λίγους μήνες θα γεμίσει τη γλάστρα με μικρά φυτά, που θα μπορείτε να μεταφυτέψετε και έτσι να την πολλαπλασιάσετε ή και να τη χαρίσετε. Όταν η θερμοκρασία πέσει κάτω από τους 13 οC καλό είναι να της δώσετε ένα φωτεινό χώρο μέσα στο σπίτι.

Στο video του aloeveraplants.gr που ακολουθεί, μπορείτε να δείτε πώς αφαιρούμε το φύλλο από το φυτό και πώς παίρνουμε το ζελ για χρήση.


Δύο σπιτικές συνταγές με την αγαπημένη του δέρματος, θα βρείτε εδώ.

Πηγές πληροφοριών: onmed.graloeveraplants.gr
Κείμενο: "to e-periodiko mas"
[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Καλέντουλα η διάσημη!

Καλέντουλα η διάσημη!


Αναμφισβήτητα η καλέντουλα είναι από τα πιο γνωστά και χρήσιμα βότανα.
Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό kalendae (καλένδα) που σημαίνει πρώτη μέρα κάθε μήνα αφού το φυτό ανθίζει μία φορά το μήνα, στις αρχές του.

Πρόκειται για ένα μονοετές φυτό που φθάνει σε ύψος 60 cm με άνθη σε ζωηρό πορτοκαλί χρώμα που μοιάζουν πολύ με της μαργαρίτας. Είναι φυτό ιθαγενές της Δ. Ευρώπης, καλλιεργείται όμως σε όλες τις εύκρατες περιοχές του κόσμου.  Τα άνθη της μαζεύονται αμέσως μόλις ανθίσουν (αρχές καλοκαιριού) για να αποξηρανθούν σε σκιερό μέρος. Η καλέντουλα arvense είναι το άγριο είδος το οποίο έχει παρόμοιες θεραπευτικές ιδιότητες.

Το φυτό είναι αντιφλεγμονώδες, αιμοστατικό, καταπραΰνει τους μυϊκούς σπασμούς, αποτρέπει τις αιμορραγίες, επουλώνει τις πληγές και είναι αντισηπτικό.

Θεραπευτικές ιδιότητες:
Περιέχει συστατικά όμως οι ρητίνες, που είναι αντιβακτηριακά και αντιιικά. Συστέλλει τα τριχοειδή αιμοφόρα αγγεία για το λόγο αυτό είναι αποτελεσματικό στα κοψίματα, τις πληγές και σε πολλές φλεγμονώδεις παθήσεις.
Κυρίως όμως η καλέντουλα είναι γιατρικό για το δέρμα, αφού μπορεί να θεραπεύσει τα περισσότερα δερματικά προβλήματα. Συνήθως χρησιμοποιείται για κοψίματα, εκδορές και πληγές για το κοκκινισμένο δέρμα, καψίματα από τον ήλιο, ενώ είναι πολύ χρήσιμη σε μυκητιάσεις και σε περιπτώσεις εξανθήματος στα μωράκια, λόγω της πάνας και της νινίδας.


Οι χρήσεις της καλέντουλας δεν σταματούν εδώ. Βοηθά στην αντιμετώπιση φλεγμονωδών προβλημάτων του πεπτικού συστήματος όπως η γαστρίτιδα, τα πεπτικά έλκη και η κολίτιδα.
Ανέκαθεν θεωρούσαν την καλέντουλα  αποτοξινωτικό βότανο ενώ είναι σημαντική η βοήθειά της στη θεραπεία της ακμής.

Μια ακόμα χρήση της αφορά την γυναικολογία όπου βοηθά στην παραγωγή οιστρογόνων, αλλά και στη μείωση των πόνων της περιόδου και στη ρύθμιση του κύκλου. Με το έγχυμά της γίνονται πλύσεις για την κολπική μυκητίαση.

Με την καλέντουλα μπορούμε να φτιάξουμε έγχυμα, ρίχνοντας σε ένα φλιτζάνι βραστό νερό 1 με 2 κουταλάκια του τσαγιού από το βότανο, το οποίο αφήνουμε για 10 με 15 λεπτά. Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε ως κατάπλασμα ή κομπρέσα.

Μπορούμε να φτιάξουμε λάδι, παίρνοντας αποξηραμένα άνθη καλέντουλας και έξτρα παρθένο ελαιόλαδο. Η αναλογία είναι: 1 μέρος βοτάνου σε 4 μέρη λαδιού. Βάζουμε το λάδι με τα άνθη σε ένα βάζο, κλείνουμε καλά, ανακινούμε και το τοποθετούμε σε σημείο που το βλέπει ήλιος. Το αφήνουμε εκεί τέσσερις εβδομάδες και την πρώτη εβδομάδα, το ανακινούμε συνεχώς. Στη συνέχεια το σουρώνουμε και κρατάμε το έλαιο σε σκιερό και δροσερό μέρος.

Σε επόμενες αναρτήσεις θα σας δώσουμε συνταγές για κρέμες καλέντουλας. Γι' αυτό, μη χαθείτε!

πηγή: Βοτανοθεραπεία - Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια θεραπευτικών φυτών, newsitamea.gr
[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια