Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Η πολυβραβευμένη ποιήτρια Σταυρούλα Δεκούλου-Παπαδημητρίου μιλά στο e-περιοδικό μας

Η πολυβραβευμένη ποιήτρια Σταυρούλα Δεκούλου-Παπαδημητρίου μιλά στο e-περιοδικό μας


i-polivravevmeni-poiitria-stavroula-dekoulou-papadimitriou-mila-sto-e-periodiko-mas

Σήμερα έχω τη χαρά και την τιμή να σας παρουσιάσω τη συζήτηση που είχα με την αγαπημένη μου φίλη, ποιήτρια και blogger Σταυρούλα Δεκούλου - Παπαδημητρίου, την οποία γνώρισα μέσα από την πένα της στα διαδικτυακά μονοπάτια και έγινε για μένα πολύτιμη συνοδοιπόρος σ' αυτή την περιπέτεια που ονομάζεται blogging και όχι μόνο. Μέσα από τα γραπτά της μου κράτησε πολλές φορές συντροφιά κάνοντάς με να δακρύσω, να χαρώ, να γευτώ την ομορφιά των λόγων της και να γίνω κοινωνός της δικής της ματιάς στον κόσμο.

Ας τη γνωρίσουμε καλύτερα, διαβάζοντας όσα μου είπε...

Σταυρούλα μου με αφορμή την έκδοση της πρώτης σου ποιητικής συλλογής, η οποία έχει εξαιρετική ανταπόκριση, θα ήθελα να σε γνωρίσουν καλύτερα οι αναγνώστες του περιοδικού. Μίλησέ μου για σένα. Είσαι ένας ευαίσθητος άνθρωπος, εκφραστική μέσα από την πένα σου, αλλά εγώ θέλω να μάθω πώς είναι η Σταυρούλα στην καθημερινότητά της.

Μαρίνα μου, καταρχήν να σ’ ευχαριστήσω τόσο για τη φιλία σου και τη συμπόρευσή μας και να σε συγχαρώ για το εξαιρετικό περιοδικό σου που μου κρατά πολλές φορές συντροφιά.

Η μέρα μου ξεκινά πριν την αυγή, γύρω στις πεντέμισι όταν εργάζομαι και στις έξι στα ρεπό μου. Έχω τρία μικρά παιδιά από τριάμισι έως δεκατριών χρόνων καθένα με τις δικές του ανάγκες. Δεν μπορείς ν’ αφήσεις κανένα παραπονεμένο, μα ούτε και θα το ήθελα. Έτσι κλέβω από τον δικό μου χρόνο. Φαντάζομαι πως όλες οι μανούλες το ίδιο κάνουν.

Εργάζομαι στη εντατική μονάδα νεογνών του Παίδων δεκαεπτά χρόνια. Η δουλειά μου έχει κυλιόμενο ωράριο. Δεν έχω συγκεκριμένες αργίες ή σαββατοκύριακα, δεν έχει μέρα ή νύχτα. Εκεί, στο μετερίζι του πόνου, φροντίζουμε τα μωρά άλλων μανάδων. Παραπαίουμε μεταξύ ζωής και θανάτου και υπάρχουν φορές που χάνουμε, δυστυχώς, τη μάχη με τη ζωή. Στο χώρο της δουλειάς μου ντύνεσαι το ένδυμα της ταπεινότητας, αντιλαμβάνεσαι το φθαρτό του ανθρώπου μα και το μεγαλείο της ψυχής, φιλτράρεις τα θέλω σου και απολυμαίνεις την ψυχή σου από τις επίπλαστες λάμψεις και απολαύσεις.

Επιστρέφοντας σπίτι, κρύβω το πρόσωπό μου στην αγκαλιά των παιδιών μου και ακούω την καρδιά τους να χτυπά και ύστερα συνεχίζω με όσο χρόνο έχει περισσέψει από τη μέρα μου. Φτιάχνω γλυκά για το σπίτι ή τη δουλειά, παίζουμε puzzle με τη μικρούλα μου ή διαβάζουμε παραμύθια αγκαλιά στον καναπέ ή μπροστά στο τζάκι.

Πώς ξεκίνησες την περιπέτεια που λέγεται γράψιμο και πότε;

Θυμάμαι να γράφω από πάντα. Το πρώτο μου γραπτό δημοσιεύτηκε όταν ήμουν δεκατριών χρόνων στο περιοδικό Ντομίνο. Ήταν μια μικρή έκθεση που είχα γράψει στο σχολείο. Βέβαια αυτό δεν το έμαθαν ποτέ οι συντάκτες του περιοδικού. Έχω ακόμα κρατημένα τα αποκόμματα. Όταν έφτιαξα τον λογαριασμό μου στο Facebook άρχισα να γράφω δημόσια, κάποιοι φίλοι μου είπαν λάβω μέρος σε κάποιους διαγωνισμούς και φαίνεται πως η γραφή μου άρεσε. Από τότε και ύστερα τα πράγματα κύλησαν μόνα τους. Με προσέγγισαν άνθρωποι να λάβω μέρος σε ποιητικές ανθολογίες, να πάρω μέρος σε κριτικές επιτροπές λογοτεχνικών διαγωνισμών, να προλογίσω ή να παρουσιάσω τα βιβλία τους. Στη συνέχεια ήρθε και το μπλογκ. Τώρα που τα αναλογίζομαι όλα αυτά, Μαρίνα μου, νομίζω πως ήταν ένας μονόδρομος που ήταν γραφτό να διαβώ.

Υπήρξε κάτι που πυροδότησε τη διαδικασία ή απλά ήταν ανάγκη να μιλήσεις από καρδιάς;

Συνηθίζω να λέω πως έχω πολύ νερό μέσα μου. Αλλά όπως στο νερό που όταν φτάσει στο σημείο βρασμού πρέπει να εκτονώσεις τον ατμό, έτσι κι εγώ. Η γραφή βγαίνει από μέσα μου σαν κραυγή, σαν ανάσα που αν δεν πάρω θα σταματήσω να ζω. Γράφω αυτόματα. Ξεκινώ από τον πρώτο στίχο ή την πρώτη σειρά της παραγράφου και σταματώ σαν φτάσω στην τελευταία. Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να γυρίζει γύρω από ένα ποίημα ή μια λέξη. Ποτέ όμως. Αν δεν γράψω την στιγμή που έρχεται η σκέψη και το αφήσω για αργότερα οι λέξεις ξεθωριάζουν και το νόημά τους για μένα χάνεται.

Θα έλεγε κανείς πως οι σπουδές σου δεν συνάδουν με την ποίηση; Τι απαντάς;

Είμαι παιδί της Νοσηλευτικής, μέσω τρίτης δέσμης. Διάβαζα Οδύσσεια και Ιλιάδα. Μελετούσα Σωκράτη, Πλάτωνα, Καργάκο, Φίλια και Παπανούτσο. Στο επάγγελμά μου βρέθηκα από τα τερτίπια του συστήματος των Πανελλαδικών και εργάζομαι χωρίς να παραπονιέμαι γιατί ξεπληρώνω ένα τάμα μου εδώ και δεκαοχτώ χρόνια. Ανεξαρτήτως όλων αυτών όμως εγώ νομίζω ότι η ποίηση είναι το ίχνος που αφήνει η ψυχή μας αν της επιτρέψουμε να κρατήσει μια γραφίδα στο νοητό της χέρι. Ο καθένας μπορεί να γράψει. Η διαφορά έγκειται στο πόσο μπορείς ν’ αγγίξεις την ψυχή του αναγνώστη.

Τι ρόλο έπαιξε η οικογένειά σου σε όλη αυτή τη διαδρομή που έκανες ως τώρα;

Η οικογένειά μου είναι ο φάρος μου στα σκοτεινά, το σημείο αναφοράς μου κάθε που ο κόσμος γύρω μου ανταριάζει. Είναι πάντα εκεί να χαμογελούν στα όμορφα και να μου κρατούν το χέρι στα δύσκολα. Γράφω παραμύθια γιατί έχω γονείς που μου επέτρεψαν να είμαι και να ζήσω σαν παιδί. Γράφω ποίηση γιατί είχα την τύχη να αγαπήσω και ν’ αγαπηθώ και να γεννήσω τα παιδιά της αγάπης που ένιωσα. Όλα είναι αλληλένδετα.

Έχεις βραβευθεί πολλές φορές για ποιήματά σου. Πόση ευθύνη φόρτωσαν στις πλάτες σου αυτά τα βραβεία ή λειτούργησαν βοηθητικά δίνοντάς σου ώθηση για να συνεχίσεις;

Σίγουρα οι βραβεύσεις ειδικά σε μεγάλους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς στρέφουν τα φώτα πάνω σου, οπότε όσο να ‘ναι σου χαρίζουν μια αναγνωσιμότητα ανάμεσα στους λογοτεχνικούς κύκλους. Σε προσωπικό επίπεδο δεν σου κρύβω ότι με χαροποίησε το γεγονός ότι άνθρωποι που ασχολούνται με τη γραφή χρόνια ξεχώρισαν τα λόγια μου, ανάμεσα σε τόσα άλλα. Ευθύνη νιώθω κάθε φορά που εκτίθεμαι γραπτώς και ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη όταν έχω εγώ τον ρόλο του κριτή στους διαγωνισμούς. Με ενοχλεί αφόρητα η σκέψη ότι μπορεί να αδικήσω κάποιον έστω και άθελά μου.

Μίλησέ μου για τον «Αστερισμό του Ιβίσκου». Είναι η πρώτη σου ποιητική συλλογή. Πώς ένιωσες κρατώντας το βιβλίο στα χέρια σου;

Ο Αστερισμός του Ιβίσκου ήταν μια συλλογή έτοιμη από καιρό που οι αναποδιές της ζωής δεν επέτρεψαν να βγει στο φως νωρίτερα. Όταν ήρθε εκείνη η ώρα τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα. Όπως όταν γεννάς ένα παιδί. Μια ανακούφιση που γεννήθηκε και είναι καλά, μια ανείπωτη χαρά που είδε το φως και μια αγωνία να το γνωρίσεις από την αρχή, να μεγαλώσεις μαζί του. Μαζί με τα παιδιά μου ο Ιβίσκος μου είναι η παρακαταθήκη μου σε αυτόν τον κόσμο. Να μην παραλείψω βέβαια να πω πως το εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής ανήκει στη φίλη φωτογράφο και μπλόγκερ Μαρία Καρβούνη, γεγονός που με κάνει να χαίρομαι ακόμα περισσότερο. Κάθε φορά που το κοιτώ είναι σαν να βλέπω τη ματιά της Μαρίας μέσα από τον φακό της.

Τι ονειρεύεται η Σταυρούλα; Τι θα άλλαζες αν μπορούσες, στον κόσμο και στη ζωή σου

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα που λέει και το τραγούδι.

Μέσα μου θεωρώ πως κάθε φορά που ανακουφίζω τα νοσηλευόμενα νεογνά μας απ’ ό,τι τα δυσκολεύει, παρηγορώ τους γονείς τους, τους βοηθώ να καταλάβουν, τους εκπαιδεύω να τα φροντίζουν κάνω τον κόσμο καλύτερο.

Λίγο φαγητό σε κάποιον που πεινά, μια κουβέρτα σε κάποιον που κρυώνει, λίγο νερό στη γαρδένια που διψά…. συμπόνια, συμπόνια, συμπόνια Μαρίνα μου. Ο κόσμος μας είναι γεμάτος πληγές.

Στη ζωή μου… θα ήθελα να έχω περισσότερες Κυριακές με τα παιδιά μου, τώρα που είναι ακόμα μικρά.

Για το τέλος άφησα την καθιερωμένη ευχή για το περιοδικό και τους αναγνώστες του…

Εύχομαι όλα όσα επιθυμείτε και ονειρεύεστε κάθε βράδυ να ξημερώνουν αλήθειες κάθε αυγή στο προσκεφάλι σας.
...

Με αυτή την υπέροχη ευχή έκλεισε η κουβέντα μας κάνοντάς μου πεποίθηση, πως η όμορφη κυρά των λόγων που γνώρισα στο "Λογισμών αραξοβόλι" αξίζει την αγάπη και το θαυμασμό όλων μας!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ Σταυρούλα για τη φιλία σου και όσα μοιράστηκες μαζί μου!
Καλοτάξιδος ο "Αστερισμός του Ιβίσκου", που μπήκε στην καρδιά μας!


[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
29 Σχόλια
Karl Lagerfeld, ο συνεχιστής του οράματος της Chanel

Karl Lagerfeld, ο συνεχιστής του οράματος της Chanel


karl-lagerfeld-o-sinexistis-tou-oramatos-tis-chanel

Γνωστός ως «ο Κάιζερ της Μόδας» ο Karl Otto Lagerfeld υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής, σχεδιαστής μόδας, καλλιτέχνης και φωτογράφος. Ο άνθρωπος που καθόταν στο τιμόνι του οίκου Chanel ως δημιουργικός διευθυντής, από το 1983 μέχρι το θάνατό του, ήταν επίσης δημιουργικός διευθυντής του οίκου Fendi σε ό,τι αφορά τη γούνα και τα δερμάτινα είδη του brand, ενώ είχε συνεργαστεί σε ποικίλα έργα σχετιζόμενα με τη μόδα και την τέχνη.

Χαρακτηριστική η φιγούρα του με τα λευκά μαλλιά, τα μαύρα γυαλιά ηλίου, τα λευκά πουκάμισα με τους υψηλούς γιακάδες και τα γάντια χωρίς δάχτυλα ο Lagerfeld αγαπά τις αντιθέσεις, τους ασπρόμαυρους συνδυασμούς και δημιουργεί μόδα με βάση τον εαυτό του και όχι τα "θέλω" των άλλων, όπως και η Coco Chanel.


O Karl Otto Lagerfeld χαρακτηρίστηκε και ως ο «αυτοκράτορας» της μόδας αφού υπήρξε σχεδιαστής και καλλιτεχνικός διευθυντής σε δύο από τους μεγαλύτερους οίκους μόδας του κόσμου, όπως ο οίκος Chanel και ο οίκος Fendi αλλά και ανεξάρτητος σχεδιαστή για τους Chloé, Charles Jourdan, Krizia και Valentino.

Γόνος εύπορης οικογένειας γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1933 στο Αμβούργο και από παιδί δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τις εικαστικές τέχνες. Οι συμμαθητές του τον θυμούνται να κάνει σκίτσα συνεχώς, ακόμα και την ώρα του μαθήματος. Ο ίδιος δήλωσε πως έμαθε πολλά περισσότερα πράγματα από τις συνεχείς επισκέψεις του στο μουσείο Kunsthalle του Αμβούργου, παρά στις σχολικές αίθουσες. Ωστόσο συνεχίζει το σχολείο στο Παρίσι και ειδικεύεται στο σχέδιο και την Ιστορία. Ο ίδιος αμφισβήτησε πολλές φορές την χρονολογία γεννήσεώς του δίνοντας τροφή για σχόλια, μέχρι τη στιγμή που βγήκε στη δημοσιότητα το πιστοποιητικό βάφτισής του, από το οποίο προκύπτει ως χρονολογία γεννήσεως το 1933.


Το 1955 κερδίζει τον διαγωνισμό σχεδίου παλτό (Secretariat International de la Laine), γίνεται φίλος με τον Yves Saint Laurent και προσλαμβάνεται από τον Pierre Balmain. Εργάστηκε στο πλευρό του ως βοηθός και αργότερα μαθητευόμενος για τρία χρόνια. Το 1958 γίνεται καλλιτεχνικός διευθυντής του Jean Patou και λίγα χρόνια αργότερα (1964) πηγαίνει στη Ρώμη για να μελετήσει την Ιστορία της Τέχνης και να δουλέψει για τον Tiziano. Σύντομα σχεδιάζει ως ανεξάρτητος σχεδιαστής για πολλούς οίκους όπως οι Chloé, Charles Jourdan, Krizia και Valentino.

Τρία χρόνια μετά (1967) προσλαμβάνεται από τον οίκο Fendi για να εκσυγχρονίσει τη γραμμή της γούνας, κάτι που αποδείχθηκε πρωτοποριακό και παρέμεινε στον Fendi μέχρι το θάνατό του.


Στη δεκαετία του 1980 προσλαμβάνεται από τον οίκο Chanel που θεωρούνταν εκείνη την περίοδο ως «σχεδόν νεκρή μάρκα» αφού ο θάνατος τη Coco, δέκα χρόνια πριν, είχε σημαδέψει τον οίκο. Ο Lagerfeld καταφέρνει να φέρει ξανά στο προσκήνιο το όνομα Chanel χρησιμοποιώντας κατά κόρον το λογότυπο «CC» και ανανεώνοντας τη γραμμή των ρούχων, τόσο στο πρετ α πορτέ, όσο και στην υψηλή ραπτική. Σχεδόν παράλληλα (1984) ξεκινά συλλογή ρούχων με τη δική του επωνυμία, που χτίστηκε γύρω από την ιδέα που περιέγραψε ως «πνευματική σεξουαλικότητα». Με τα χρόνια, η μάρκα έχει αναπτύξει μια φήμη για την ποιότητα εφαρμογής περιλαμβάνοντας τολμηρά, έτοιμα προς χρήση κομμάτια, όπως σακάκια και ζακέτες σε έντονα χρώματα. Το 2005 ο Lagerfeld πώλησε την ετικέτα στον Tommy Hilfiger.

Δημιουργίες του παρουσιάστηκαν στο μουσείο Τέχνης της Βόννης, το 2015, όπου ο επισκέπτης μπορούσε  να δει και πολλές από τις αφίσες των επιδείξεών του.





Πολυπράγμων και δημιουργικός, δεν περιορίζεται στη μόδα. Βλέποντας τα πάντα ως μορφή τέχνης ασχολείται και με τη φωτογραφία, ενώ το 2011 σχεδιάζει μια σειρά γυαλιών για τη σουηδική εταιρεία Orrefors και υπογράφει τη νέα συλλογή ειδών ένδυσης για τη Macy’s. Το 2015 ανοίγει το πρώτο κατάστημα Karl Lagerfeld στη Ντόχα του Κατάρ.


Δεν έκρυψε ποτέ την ομοφυλοφιλία του, έχοντας στο πλευρό του την οικογένειά του. Η μητέρα του, ρωτώντας τη στα 11 του χρόνια (για την ομοφυλοφιλία) του απάντησε: «Δεν είναι κάτι το σημαντικό. Είναι σαν το χρώμα των μαλλιών, κάποιοι είναι ξανθοί και κάποιοι άλλοι μελαχρινοί» Μετά το θάνατο του επί εννέα χρόνια συντρόφου του Ζακ ντε Μπασιέ δύο πλάσματα είχαν πρωταρχική θέση στην καρδιά του. Η πανέμορφη γάτα του η Σουπέτ που αποτελούσε και πηγή έμπνευσης για κείνον και ο βαφτισιμιός του Χάντσον.


Καλλιεργημένος, πολλές φορές προκλητικός, τολμούσε να πάει πέρα από την ευγένεια και να πει τη γνώμη του χωρίς δισταγμό ακόμα κι αν ήταν προσβλητική για κάποιους, αληθινός καλλιτέχνης, είχε σαν μότο του τη φράση: «Μια μικρή αίσθηση του χιούμορ και λίγη ασέβεια. Αυτά χρειάζεται ένας θρύλος για να επιβιώσει», η οποία δεν φαίνεται να τον διέψευσε…

Έφυγε από τη ζωή στις 19 Φεβρουαρίου 2019 σε ηλικία 85 χρονών.

Πηγές πληροφοριών: wikipedia.orgbiography.com
Κείμενο: to e-periodiko mas
[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
4 Σχόλια
Η Gabriela Montero, έρχεται για πρώτη φορά στη χώρα μας!

Η Gabriela Montero, έρχεται για πρώτη φορά στη χώρα μας!



Μια από τις μεγαλύτερες κλασικές πιανίστριες στον κόσμο, η φημισμένη Gabriela Montero, έρχεται για πρώτη φορά στη χώρα μας για μια εμφάνιση, την Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου στην αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, για μια και μοναδική συναυλία με έργα των Schumbert και Schumman.

Η διάσημη συνθέτης και ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα στο είδος της έχει ένα πλούσιο βιογραφικό όπου ξεχωρίζουν μεγάλες συνεργασίες με κορυφαίους σολίστ του κόσμου όπως η πιανίστρια Martha Argerich, ο βιολοντσελίστας Gautier Capucon και ο μαέστρος Carlos Miguel Prieto. Υπήρξε μια από τους καλλιτέχνες που προσκλήθηκαν να συμμετάσχουν στην επίσημη έναρξη της προεδρίας Ομπάμα.

Η μέτρ του αυτοσχεδιασμού έχει τιμηθεί με το βραβείο "Latin Grammy". Στη συνέντευξη που έδωσε στην Ελένη Μπαμπαλιούτα για το pronews.gr καταθέτει τον μεγάλο σεβασμό και θαυμασμό της για την προσφορά της Ελλάδας στον παγκόσμιο πολιτισμό, ενώ δεν παρέλειψε να αναφέρει τον αυτοσχεδιασμό που έκανε σε ένα video clip για "Τα Άρματα της φωτιάς" του Βαγγέλη Παπαθανασίου δηλώνοντας την εκτίμηση και το θαυμασμό της στον Έλληνα δημιουργό.

Περιγράφοντας την επαγγελματική της πορεία και τις σημαντικές στιγμές της καριέρας της με τη Martha Argerich και τον Gautier Capucon, στάθηκε περισσότερο στα λόγια των ανθρώπων που την πλησιάζουν μετά το τέλος κάθε κονσέρτου, λέγοντάς της πως η μουσική της μίλησε στην ψυχή τους. Αυτό εκείνη θεωρεί το μεγαλύτερο θρίαμβο.


Ολόκληρη τη συνέντευξη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ

[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Ποιος θυμάται τη θεία Λένα;

Ποιος θυμάται τη θεία Λένα;



Ένα σημαντικό κομμάτι των παιδικών αναμνήσεων των δεκαετιών του 40, 50 και 60 περιέχει η έκθεση του Μουσείου Μπενάκη με τίτλο "Αγαπημένη θεία Λένα", η οποία είναι αφιερωμένη στην Αντιγόνη Μεταξά. Μια γυναίκα ξεχωριστή, μια παιδαγωγό σημαντική, που δημιούργησε τον πρώτο μόνιμο θεατρικό οργανισμό για παιδιά στην Αθήνα. 

Αφορμή για την έκθεση στάθηκε η εγγονή της Μαρία Ηλιού, που το καλοκαίρι του 2015, σε μια επισκευή του οικογενειακού παραθαλάσσιου σπιτιού, ανακάλυψε χαμένες φωτογραφίες της Α. Μεταξά από τις εκπομπές της στο ραδιόφωνο και εικόνες από τη ζωή της, που σήμερα αποτελούν μέρος της έκθεσης. 

Ποια όμως ήταν η Αντιγόνη Μεταξά, η ραδιοφωνική "θεία Λένα", που αγαπούσαν και άκουγαν όλα τα ελληνόπουλα;
Ήταν μια θρυλική μορφή. Οι παλιότεροι σίγουρα θα συμφωνήσετε με αυτό το χαρακτηρισμό. Έγραψε και ανέβασε παραστάσεις για παιδιά στο "Θέατρο του Παιδιού" από το 1933 ως το 1942. Το συγγραφικό της έργο περιλαμβάνει ακόμα 53 βιβλία για παιδιά ανάμεσά τους η πασίγνωστη Εγκυκλοπαίδεια του Παιδιού και η Μυθολογική Εγκυκλοπαίδεια ενώ παρουσίασε 4.500 ραδιοφωνικές εκπομπές για παιδιά από το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) από το 1939 ως το 1966, με γνωστότερες το "Η θεία Λένα στα μικρά παιδιά" και το "Καλημέρα Παιδάκια".

Η Α. Μεταξά πρωτοπαρουσίασε μια σειρά δίσκων βινιλίου με παραμύθια και παιδικά τραγούδια καθώς και τις πρώτες τηλεοπτικές παιδικές εκπομπές. Το 1965 η Ακαδημία Αθηνών τη βράβευσε για το έργο της.

Στην έκθεση παρουσιάζεται άγνωστο υλικό από τη ζωή και το έργο της από το προσωπικό της αρχείο το οποίο είχε οργανώσει η κόρη της Λήδα Κροντηρά καθώς και φωτογραφίες από το αρχείο του Μουσείου και φυσικά τα βιβλία της.

Παράλληλα με την έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη (Κουμπάρη 1) θα παρουσιάζεται στο ίδιο κτίριο στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη (αίθουσα Ευριδίκης Κωστοπούλου) το ομώνυμο ντοκιμαντέρ. 

Η έκθεση θα διαρκέσει ως τις 12 Μαρτίου 2017 και η προβολή του ντοκιμαντέρ ως τις 19 του ίδιου μήνα. Την έκθεση επιμελήθηκε η κ. Μαρία Ηλιού και ιστορικός σύμβουλος ήταν ο κ. Αλέξανδρος Κιτρόεφ.


Λεπτομέρειες για το ωράριο και την είσοδο
 θα βρείτε κάνοντας κλικ εδώ

[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια