Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τα χρόνια που πέρασαν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τα χρόνια που πέρασαν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Γευστικές παραδόσεις

Γευστικές παραδόσεις


Η ιστορία των μελομακάρονων και των κουραμπιέδων

Δύο χριστουγεννιάτικα γλυκά που είναι δεμένα με τις αναμνήσεις και την οικογενειακή παράδοση όλων μας. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί γιορτές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς χωρίς μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν την ιστορία αυτών των γλυκών που ήρθαν στην Ελλάδα για να γίνουν αγαπημένο έδεσμα μικρών και μεγάλων.

Τα μελομακάρονα ήρθαν μαζί με τους Μικρασιάτες πρόσφυγες στην Ελλάδα. Τα ονόμαζαν φοινίκια και η συνταγή τους πήγαινε από τη μια γενιά στην άλλη με ευλάβεια, που θα ζήλευε επτασφράγιστο μυστικό. Παρά το γεγονός πως ετυμολογικά η προέλευσή τους είναι αρχαιοελληνική, το μυαλό όλων πάει στο ιταλικό μακαρόνι. Ας δούμε λοιπόν τη διαδρομή...

Αν ανατρέξουμε σε λεξικό, θα μάθουμε πως η λέξη μακαρόνι παράγεται από τη μεσαιωνική ελληνική λέξη μακαρωνία. Ένα φαγητό με βάση τα ζυμαρικά, για το δείπνο στο οποίο μακάριζαν το νεκρό. Η λέξη μακαρωνία, προέρχεται με τη σειρά της από την αρχαία ελληνική λέξη μακαρία η οποία ήταν μια πίτα για την ψυχή του νεκρού, ένα αρτοσκεύασμα με σχήμα όμοιο με εκείνο του μελομακάρονου, που προσφερόταν μετά την κηδεία.

Χιλιάδες χρόνια αργότερα αυτό το αρτοσκεύασμα η μακαρία, βουτήχτηκε στο μέλι, για να γίνει το μελομακάρονο ή αλλιώς φοινίκι. Σ' αυτό το σημείο, σίγουρα θα αναρωτηθείτε πώς γίνεται ένα έδεσμα που ήταν συνδεδεμένο με το θάνατο, μετατράπηκε σε γιορτινό και μάλιστα των Χριστουγέννων. Αιτία είναι το μέλι, που από τους αρχαίους χρόνους συμβόλιζε την ευζωία και τη δημιουργία και κλείνει μέσα του την επιθυμία όλων μας για καλή ζωή και τύχη. Δεν είναι γνωστό από ποιους έγινε αυτή η μετατροπή. Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως η Ελλάδα πριν την έλευση των Μικρασιατών δεν έφτιαχνε τέτοιο χριστουγεννιάτικο γλυκό.

Τα χριστουγεννιάτικα κεράσματα μέχρι τότε ήταν οι δίπλες, τα ξηροτήγανα, τα σπάργανα, οι σφακιανόπιτες, οι λαλαγγίτες και οι σαρικόπιτες που όλα έχουν ως βάση τους το μέλι και τους ξηρούς καρπούς αφού πάντα το μέλι συμβόλιζε την καλή ζωή και οι ξηροί καρποί την αφθονία.

Οι κουραμπιέδες έχοντας ταξιδέψει από τη μακρινή Περσία σε όλη την ανατολή, έφτασαν και στην Ελλάδα. Πολλές χώρες διεκδικούν την πατρότητά τους και ιδιαίτερα ο Λίβανος. Παρόμοια γλυκά συναντάμε και στην Τουρκία, την Αλβανία και σε ισπανόφωνες χώρες.

Η λέξη kurabiye στα τουρκικά σημαίνει μπισκότο, όμως τα γλυκίσματα στα οποία αναφέρεται δεν είναι πασπαλισμένα με ζάχαρη άχνη, όπως ο ελληνικός κουραμπιές. Αν θελήσουμε να ψάξουμε βαθύτερα, θα πρέπει να αναζητήσουμε τις ρίζες της λέξης, στη λέξη kuru που σημαίνει στεγνός και στη λέξη biye που είναι δανική από τα λατινικά για τη λέξη biscuit (μπισκότο), την τεχνική δηλαδή του διπλοφουρνίσματος (οι αρχαίοι Έλληνες την ονόμαζαν δίπυρον) κατά την οποία αφαιρούνταν με το ψήσιμο η υγρασία από τα σκευάσματα, για να αντέχουν μέχρι να καταναλωθούν χωρίς να χαλάνε.

Λέγεται πως και ο κουραμπιές ήρθε στην Ελλάδα με τους πρόσφυγες από τη Σμύρνη χωρίς να είναι απολύτως βέβαιο. Στη χώρα μας πάντως είναι ιδιαίτερα αγαπητός όχι μόνο κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων, αλλά όλο το χρόνο. Είναι ένα γλυκό, που συμβολίζει τη χαρά, την ευδαιμονία και συνοδεύει, σε πολλές περιοχές της, κάθε χαρούμενο γεγονός όπως γάμοι, βαφτίσεις, γιορτές.



Πηγές πληροφοριών: olivemagazine.grnea.allnewz.grnews247.gr
Κείμενο: to e-periodiko mas




[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
12 Σχόλια
Η ιστορία του νυφικού ανά τους αιώνες

Η ιστορία του νυφικού ανά τους αιώνες


to e-periodiko mas

Το φόρεμα που συζητιέται περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο και αποτελεί για πολλές γυναίκες όνειρο ζωής, είναι αναμφισβήτητα το νυφικό. Όμως, δεν ήταν πάντα λευκό και δεν συγκέντρωνε τους ίδιους συμβολισμούς, με αυτούς που γνωρίζουμε σήμερα, στην αρχή της ιστορίας του...
Ας το δούμε από την ...αρχή!

Στην αρχαία Ελλάδα η νύφη φορούσε λευκό χιτώνα που στολιζόταν από χρυσά κοσμήματα και συμβόλιζε τη χαρά. Συνοδευόταν μάλιστα από μακρύ πέπλο που κάλυπτε το πρόσωπο της νύφης, το οποίο αποχωριζόταν μετά την ολοκλήρωση της τελετής. Το ίδιο χρώμα (λευκό) συναντάμε και στο Βυζάντιο.

Σύμφωνα με την λαογραφία μας, νυφικό σημαίνει "αφόρετο" και ήταν μέρος των προικιών που ετοίμαζε η μάνα για το κορίτσι σχεδόν από την ώρα που γεννιόταν. Ήταν πάντα μια ξεχωριστή φορεσιά με κεντήματα από χρυσή κλωστή και έδιναν ιδιαίτερη σημασία στο μαντήλι (κεφαλόδεσμο) της νύφης και στο πέπλο, που στις περιοχές της Βόρειας Ελλάδας ήταν κόκκινο.

Στο Μεσαίωνα, όπου οι γάμοι είναι περισσότερο ένωση οικογενειών, επιχειρήσεων ή και κρατών σε ό,τι αφορά την υψηλή κοινωνία, το νυφικό αποτελεί την επισφράγιση της οικονομικής δύναμης της οικογένειας της νύφης. Έτσι, τα νυφικά είναι σε πλούσια έντονα χρώματα και από αντίστοιχα ακριβά υφάσματα όπως το βελούδο και το μετάξι και συχνά συνοδεύονταν από γούνες. Με αυτό τον τρόπο δηλωνόταν η κοινωνική θέση της νύφης, προσπαθώντας πάντα να εντυπωσιαστούν οι καλεσμένοι. Στις φτωχότερες τάξεις το νυφικό ήταν ένα "καλό" φόρεμα σε χρώμα που να μπορεί να φορεθεί ξανά και πολύ συχνά δεν ήταν καινούργιο, αλλά το φόρεμα με το οποίο πήγαινε κάθε Κυριακή στην εκκλησία.

Λέγεται πως την αρχή για το λευκό νυφικό, έκανε η βασίλισσα της Σκωτίας Μαίρη, το 1559 όταν παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο Δελφίνο Φραγκίσκο της Γαλλίας, αφού το λευκό ήταν το αγαπημένο της χρώμα. Μάλιστα, πήγε ενάντια στη γαλλική παράδοση που θεωρούσε το λευκό, πένθιμο χρώμα. Αξίζει να θυμόμαστε πως οι νύφες της εποχής δεν προτιμούσαν τα λευκά νυφικά, ενώ ήταν πολύ διαδεδομένα ακόμα και τα μαύρα.

Όλα αυτά μέχρι το 1840, που η βασίλισσα Βικτωρία στο γάμο της με τον Αλβέρτο της Σαξονίας, φόρεσε λευκό νυφικό, θέλοντας να χρησιμοποιήσει τη λευκή δαντέλα που της χάρισαν ως δώρο. Το πορτραίτο το γάμου δημοσιεύτηκε τόσες πολλές φορές, που όλο και περισσότερες νύφες υιοθετούσαν το λευκό χρώμα από τότε, εναρμονιζόμενες με την επιλογή της βασίλισσας, μετατρέποντάς το σε επιλογή της υψηλής τάξης και των βασιλέων.

Μετά το 1900 οι γυναίκες στην Ευρώπη παντρεύονταν με λευκά νυφικά σύμφωνα με τη μόδα της εποχής, ενώ οι φτωχότερες προτιμούσαν ροζ ή γαλάζια για να μπορούν να τα φορέσουν ξανά ακόμα και βάφοντάς τα. Στη δεκαετία του 1930 οι γυναίκες συχνά μεταποιούσαν παλιά λευκά φορέματα ή έφτιαχναν απλούστερα νυφικά ακολουθώντας τη λογική της οικονομίας, που επέφερε η ύφεση. Είναι η εποχή, που αρχίζει να συνδέεται το λευκό (σε ό,τι αφορά το συμβολισμό) με την αγνότητα της νύφης.

Στην ανατολική κουλτούρα (Κίνα, Ινδία, Βιετνάμ) η νύφη φορά, σύμφωνα με την παράδοση, κόκκινο νυφικό, που συμβολίζει την καλή τύχη. Το ίδιο κόκκινο νυφικό ακολουθώντας την κινεζική παράδοση φορούν και οι νύφες στην Ταϊβάν, αν και στη σύγχρονη εποχή οι γυναίκες της ανατολικής κουλτούρας είναι ελεύθερες να επιλέξουν όποιο νυφικό τους αρέσει, ακόμα και λευκό παρά το γεγονός ότι το λευκό είναι το χρώμα του θανάτου για τους λαούς αυτούς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η ιαπωνική παράδοση όπου η νύφη φορά πρώτα ένα λευκό κιμονό, που συμβολίζει το θάνατο από την οικογένειά της και στη συνέχεια ένα κόκκινο το οποίο συμβολίζει την αναγέννησή της στην οικογένεια του συζύγου της.

Πηγή πληροφόρησης: wikipedia.orgiefimerida.gr
Κείμενο: to e-periodiko mas

[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
14 Σχόλια
Η πρώτη βαφή μαλλιών!

Η πρώτη βαφή μαλλιών!



Αν νομίζετε πως η βαφή των μαλλιών είναι υπόθεση των τελευταίων δεκαετιών ή τουλάχιστον του τελευταίου αιώνα, κάνετε λάθος! Το βάψιμο των μαλλιών έχει μεγάλη ιστορία, η οποία ξεκινά με την ύπαρξη του ανθρώπου πάνω στη γη.

Οι ανακαλύψεις των αρχαιολόγων έρχονται να αποδείξουν πως οι άνθρωποι από την προϊστορική ακόμα εποχή (Νεάτερνταλ) χρησιμοποιούσαν φυτά για να αλλάξουν το χρώμα όχι μόνο των μαλλιών τους, αλλά και του δέρματός τους. Οι αρχαίοι Γαλάτες και οι Σάξονες έβαφαν τα μαλλιά τους με έντονα χρώματα για να δείξουν την τάξη τους, αλλά και να προκαλέσουν φόβο στους αντιπάλους τους στο πεδίο της μάχης. Στους Βαβυλώνιους άρεσε το χρυσό χρώμα, γι' αυτό σκόρπιζαν χρυσή σκόνη στα μαλλιά τους. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν εκχυλίσματα φυτών για να βάψουν τα μαλλιά τους και μάλιστα σε καθημερινή βάση, αφού αλλιώς δεν μπορούσαν να έχουν μόνιμο αποτέλεσμα. Συνήθως τα χρησιμοποιούσαν για να κάνουν τα μαλλιά σκουρότερα. Αργότερα ανακάλυψαν τρόπους να ανοίγουν το χρώμα, με ένα από αυτούς την έκθεση στον ήλιο των βαμμένων μαλλιών για πολλές ώρες.


Το πιο γνωστό φυτό που ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται, ήταν η χένα, ενώ χρησιμοποιούσαν και το μαύρο κέλυφος του καρυδιού καθώς και ξανθυντικές ουσίες. Ως το 18ο αι οι βαφές παρέμεναν απολύτως φυτικές. Χρειάστηκε να φτάσουμε κοντά στο 1800 μ.Χ. για να ανακαλύψουν οι χημικοί μια ουσία που είναι γνωστή ως PPD και να δημιουργήσουν έτσι τη συνθετική βαφή. Η ανακάλυψη το 1860 του υπεροξείδιου του υδρογόνου (ντεκαπάζ) ως μέσο για να ξανθαίνουν τα μαλλιά, άνοιξε νέους δρόμους στη βαφή των μαλλιών. Ο χημικός Eugene Schueller δημιούργησε την πρώτη χημική βαφή (1907) την οποία ονόμασε "Aureole" και αργότερα έγινε γνωστή με το όνομα "L'Oreal" που όλες γνωρίζουμε.


Στα χρόνια που ακολούθησαν υπήρξε μια ολοένα αυξανόμενη αγάπη στο ξανθό χρώμα που όλο και περισσότερες γυναίκες τολμούσαν. Το 1932 ο χημικός Lawrence Gelb δημιούργησε μια βαφή που εισχωρούσε στο εσωτερικό της τρίχας, δουλεύοντας για την εταιρεία "Clairol" ενώ το 1950 κυκλοφόρησε η πρώτη βαφή που μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει στο σπίτι και άλλαζε το χρώμα των μαλλιών σε ανοιχτότερο χωρίς όμως να το ξανθαίνει και όπως ήταν φυσικό γνώρισε τεράστια επιτυχία και αποδοχή.


Όσο περνούσαν οι δεκαετίες οι άνθρωποι (γυναίκες και άνδρες) έδειχναν μια συνεχώς αυξανόμενη προτίμηση στην αλλαγή του χρώματος των μαλλιών τους ή τη διατήρηση της νεανικής όψης μέσα από μια βαφή. Η βιομηχανία διαρκώς εξελισσόταν παράγοντας μια μεγάλη ποικιλία προϊόντων, που στόχο είχαν το καλύτερο αποτέλεσμα τόσο στην όψη όσο και στην υγεία της τρίχας. Η μόδα έδινε το δικό της στίγμα κάθε τόσο, προτείνοντας χρώματα ακόμα και για τα μαλλιά για να φτάσουμε στις μέρες μας όπου, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, το 98% των γυναικών βάφουν τα μαλλιά τους και μάλιστα από πολύ νεαρή ηλικία, η οποία προσδιορίζεται γύρω στα 15 χρόνια.


[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια
Το χρονικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Το χρονικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου



Με αφορμή την εθνική μας επέτειο, θελήσαμε να κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση του φοβερότερου πολέμου που γνώρισε η ανθρωπότητα, του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου. Ξεκίνησε την 1η Σεπτέμβρη του 1938 και τέλειωσε στις 2 Σεπτέμβρη του 1945, αφήνοντας πίσω του περισσότερους από 60 εκατ. νεκρούς.

Σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς, ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος θεωρείται συνέχεια του Α', αφού η Γερμανία είναι ήδη καταρρακωμένη (από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο) και τους επαχθείς όρους που της επιβλήθηκαν και ο Α. Χίτλερ που την κυβερνούσε από το 1933, ήθελε να αποκαταστήσει το γόητρο της χώρας του και να εκδικηθεί Αγγλία και Γαλλία για την ήττα της Γερμανίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην Ιταλία οι φασίστες του Μουσολίνι είναι ήδη στην εξουσία, ενώ η Ιαπωνία είχε ξεκινήσει μια επεκτατική πολιτική που ονόμαζε "Μεγάλη Σφαίρα Ευημερίας της Ανατολής".


Αφορμή για την έναρξη του πολέμου στάθηκε η απαίτηση της Γερμανίας να αποκατασταθεί η γερμανική κυριαρχία στην πόλη του Νταντσιχ (το σημερινό Γκντανσκ της Πολωνίας) και να της δοθούν περισσότερες δυνατότητες επικοινωνίας με την Ανατολική Πρωσία. Με άλλα λόγια, ο Χίτλερ βρήκε το κατάλληλο πρόσχημα για να επιτεθεί στην Πολωνία, την οποία και κατέλαβε, αφού όμως πρώτα, με την υπογραφή του "Συμφώνου Μη Επιθέσεως" (Αύγουστος 1938), εξασφάλισε τη συγκατάθεση της Σοβιετικής Ένωσης. Το σύμφωνο αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο, από ένα μυστικό πρωτόκολλο που προέβλεπε το διαμελισμό της Πολωνίας αρχικά και στη συνέχεια υπολογίζοντας πως Βρετανοί και Γάλλοι δεν θα βοηθήσουν τους Πολωνούς (όπως όφειλαν βάσει συνθηκών), έδινε διαταγή επίθεσης κατά της Πολωνίας.

Οι Γερμανοί εφαρμόζοντας το δόγμα του "αστραπιαίου πολέμου" κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της Πολωνίας σε λιγότερο από ένα μήνα. Την υπόλοιποι κατέλαβαν οι Σοβιετικοί. Στη συνέχεια η Γερμανία στράφηκε προς τη δύση και μέχρι το τέλους του Ιουλίου του 1940 είχε καταλάβει τη Δανία, τη Νορβηγία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, με τελευταία τη Γαλλία. Επόμενος σταθμός της γερμανικής επέλασης ήταν η Βρετανία, όμως οι βομβαρδισμοί της "Λουφτβάφε" που προετοίμαζαν την απόβαση δεν είχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα και ο Χίτλερ ματαίωσε το σχέδιο κατάληψης των βρετανικών νησιών στο τέλος του 1940.


Η Ιταλία μπήκε στον πόλεμο στις 10 Ιουνίου του ίδιου χρόνου πραγματοποιώντας επιθέσεις στις βρετανικές βάσεις στη Β. Αφρική. Στις 28 Οκτωβρίου, επιτίθενται στην Ελλάδα και ο ελληνικός στρατός δίνει σκληρές και γενναίες μάχες στα βουνά της Πίνδου. Σε μικρό χρονικό διάστημα περιορίζει τους Ιταλούς στο Αλβανικό έδαφος και απελευθερώνει πόλεις και χωριά της Β. Ηπείρου. Η επίθεση των Ιταλών το Μάρτη του 1941 αποτυγχάνει και η Γερμανία έρχεται να κηρύξει τον πόλεμο κατά της Ελλάδας, προσπαθώντας να σώσει ένα μέλος του άξονα από τον πλήρη εξευτελισμό. Τον Απρίλη του 1941 οι Γερμανοί μπαίνουν στην Αθήνα και στα τέλη του Μάη καταλαμβάνουν την Κρήτη. Ως το Σεπτέμβρη του 1943 η Ελλάδα βρίσκεται υπό τριπλή ουσιαστικά κατοχή, Γερμανών, Ιταλών και Βουλγάρων, ενώ μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας (Οκτώβρης του 1944) είναι υπό γερμανοβουλγαρική κατοχή. 

Τον Ιούνιο του '41 η Γερμανία επιτίθεται ανατολικά κατά της Σοβιετικής Ένωσης η οποία εντάσσεται στο Συμμαχικό στρατόπεδο, ενώ ο ιαπωνικός στόλος το Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου χτυπά ξαφνικά το στόλο των ΗΠΑ. στο Περλ-Χάρμπορ της Χαβάης. Έτσι, ο πρόεδρος Ρούσβελτ με τη σύμφωνη γνώμη του Κογκρέσου κηρύσσει τον πόλεμο στον Άξονα και στέκεται στο πλευρό των Συμμάχων.


Το Νοέμβρη του '42 τα βρετανικά στρατεύματα με αρχηγό τον στρατηγό Μοντγκόμερι κερδίζουν έδαφος στο μέτωπο της Β. Αφρικής μετά τη δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν. Ανατολικά, η Γερμανία προχωρά σχεδόν μέχρι τη Μόσχα κυριεύοντας την Κριμαία και φθάνοντας στον Καύκασο όπου πολιορκούν το Στάλινγκραντ. Χρειάστηκαν περίπου δύο μήνες (Φεβρουάριος του '43) για να ανατρέψει τη γερμανική επίθεση ο Κόκκινος Στρατός και περίπου έξι (Ιούλιος '43) για να κάνουν τα συμμαχικά στρατεύματα απόβαση στη Σικελία. 

Η πτώση του Μουσολίνι ήταν πια αναπόφευκτη και ο διάδοχός του στην εξουσία, στρατάρχης Πιέτρο Μπαντόλιο, θα υπογράψει ανακωχή με τους Συμμάχους στις 3 Σεπτεμβρίου του 1943. Στο μεταξύ οι Σοβιετικοί απωθούν τους Γερμανούς από τα εδάφη τους και απελευθερώνουν σταδιακά τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Έτσι ο γερμανικός στρατός αποχωρεί πια από την Ελλάδα τον Οκτώβρη του 1944.


Λίγους μήνες νωρίτερα η απόβαση στη Νορμανδία (Ιούνης του '44) απελευθερώνει τις χώρες της Δ. Ευρώπης. Τον Απρίλη του 1945 οι αγγλικές, γαλλικές και αμερικανικές δυνάμεις ενώνονται στον ποταμό Έλβα με τον Κόκκινο Στρατό  και το Μάη καταλαμβάνουν το Βερολίνο. Λίγες μέρες νωρίτερα έχει αυτοκτονήσει ο Χίτλερ και έχει εκτελεστεί από τους παρτιζάνους ο Μουσολίνι. Στις 7 Μαΐου του 1945 η Γερμανία παραδίδεται άνευ όρων στους Συμμάχους και ο πόλεμος τελειώνει.

Αυτό βέβαια, δεν εμποδίζει την Ιαπωνία να συνεχίσει και τον Αύγουστο του '45 οι Αμερικανοί ρίχνουν την πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα και τρεις μέρες αργότερα άλλη μία στο Ναγκασάκι. Την Ιαπωνία θα αναγκάσουν να συνθηκολογήσει οι σοβιετικές επιθέσεις στη Μαντζουρία γράφοντας τον επίλογο του πολέμου με την επίσημη τελετή παράδοσης της Ιαπωνίας πάνω στο αμερικανικό πολεμικό πλοίο "Μιζούρι", στον κόλπο του Τόκιο. Ήταν πια Σεπτέμβρης του 1945.


Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος άφησε πίσω τους φοβερές απώλειες. Πάνω από 60 εκ. άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους συνολικά. Χιλιάδες Εβραίοι, πέθαναν στα φοβερά χιτλερικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες υπήρξαν και οι αγνοούμενοι, καθώς και αυτοί που πέθαναν από την πείνα, με τις ζημιές να ξεπερνούν το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια της εποχής εκείνης.



Πηγές πληροφοριών: wikipedia.orgsansimera.grhistoryreport.gr
Κείμενο: to e-periodiko mas
[ Διαβάστε περισσότερα ]
to e-periodiko mas
0 Σχόλια