Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

"Ιστορίες της Νύχτας" - Η πρώτη παράσταση

2η συμμετοχή

Αύριο είναι η μεγάλη μέρα, σκέφτηκε καθώς έκλεινε την πόρτα πίσω της…
Μια αγωνία την κυρίεψε και δεν ήταν γιατί φοβόταν πώς θα πάει η παράσταση. Το άγχος της πρεμιέρας ήταν τελείως διαφορετικό, από αυτό το συναίσθημα, που από τότε που ξεκίνησαν οι πρόβες άρχισε σιγά – σιγά να μεγαλώνει.
Ένιωθε την καρδιά της να χτυπά διαφορετικά, με μια περίσσια συγκίνηση, όσο σκεφτόταν πως εκεί στην πρώτη σειρά θα κάθεται αύριο, ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα της περισσότερο από τον καθένα. Η μητέρα της. Αυτή η γυναίκα, που ήταν το στήριγμα και η αφετηρία της.


Έβαλε ένα ποτό και πίνοντας την πρώτη γουλιά έγειρε πίσω το κεφάλι στο φαρδύ μαξιλάρι, απλώνοντας τα πόδια στο τραπεζάκι μπροστά της. Η απαλή μουσική που ακουγόταν από το ανοιχτό παράθυρο, έφερε τις αναμνήσεις της ένα βήμα πιο κοντά.

Η μέρα που ερχόταν ήταν τόσο σημαντική για κείνη. Η πρώτη της παράσταση ως πρίμα μπαλαρίνα και τα γενέθλιά της, την ίδια μέρα ή καλύτερα την ίδια νύχτα. Γιατί νύχτα γεννήθηκε, μια ανοιξιάτικη νύχτα όπως τόσες φορές της είχε διηγηθεί η μητέρα της…

Της ήρθαν με μιας όλες της οι πρώτες!
Η πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο, που έκλαιγε γοερά ζητώντας από τη μαμά της να μη φύγει, η πρώτη στο δημοτικό που έσφιγγε το χέρι της συνθηματικά, για να της δηλώσει πως δεν θέλει να την αποχωριστεί, η πρώτη μέρα στη σχολή χορού, όπου η μαμά, της ψιθύριζε στο αυτί «καλή αρχή, μωρό μου», η πρώτη μέρα στη σχολή του εξωτερικού, που η μαμά ήταν πάλι εκεί, για να της δώσει ένα φιλί και μια αγκαλιά…

Και τώρα η πρώτη της παράσταση με κείνη στην πρώτη σειρά!… Της ήταν αδύνατο να μη βουρκώσει, της ήταν αδύνατο να μην ανησυχεί…
Κάθε τόσο έφερνε στο νου τα λόγια της μητέρας της: «αν νιώσεις φόβο, κοίτα με στα μάτια και θα πάρεις, όση δύναμη χρειάζεσαι».
Τόση ήταν η αναστάτωσή της, που την έκανε να τα χάνει. Αυτή, που όλοι οι δάσκαλοί της έλεγαν πάντα πως είναι ψύχραιμη και αποτελεσματική αυτή, τώρα μόνο με τη σκέψη, έτρεμε σαν φύλλο στο βοριά!

Ήθελε να είναι όλα όπως τα είχε ονειρευτεί από μικρό κοριτσάκι. Αυτό το όνειρο είχε μοιραστεί και με τη μητέρα της, όταν έφηβη ακόμα της εξομολογήθηκε πως ο χορός είναι η μεγάλη της αγάπη και πως μόνο με αυτό ήθελε να ασχοληθεί. Ήθελε να είναι αντάξια των κόπων της, αλλά κυρίως να είναι αντάξια της εμπιστοσύνης και της στήριξης της μητέρας της, που ποτέ δεν έφυγε από κοντά της. Μπορεί να μην έμεναν πια στο ίδιο σπίτι, πολλές φορές μάλιστα, ούτε στην ίδια πόλη, αλλά ήταν πάντα κοντά οι δυο γυναίκες, σα να μην κόπηκε ποτέ ο ομφάλιος λώρος που τις ένωνε.
Η μητέρα της αγωνίστηκε παράλληλα με κείνη για να τα καταφέρει να σπουδάσει, παίρνοντας πάνω της το οικονομικό φορτίο που δεν ήταν καθόλου ελαφρύ!
Ένιωθε ευγνωμοσύνη και τρυφερότητα και αγάπη και συγκίνηση κι ένα κόμπο στο λαιμό να ανεβαίνει, καθώς έφερνε στο νου της, το πρόσωπο της μητέρας της.

Με τέτοιες σκέψεις πέρασαν οι ώρες μέχρι την παράσταση. Η διάρκειά της ούτε που την άγγιξε. Ζούσε εκτός χρόνου το όνειρό της, περιμένοντας τη στιγμή της υπόκλισης και τη ματιά της μαμάς της. Έψαξε με αγωνία μέσα στα πρόσωπα των ανθρώπων, που κάθονταν στην πρώτη σειρά και δεν της ήταν καθόλου εύκολο να τη διακρίνει από τα δάκρυα που θόλωναν το βλέμμα της.
Υποκλίθηκε, ξανά και ξανά και η ματιά της δεν έλεγε να καθαρίσει. Έφυγε από τη σκηνή, προσπαθώντας να μη βάλει τα κλάματα. Δεν μπόρεσα να δω τη μαμά μου σκεφτόταν, ενώ στα παρασκήνια ένα πλήθος ανθρώπων την αγκάλιαζαν και τη φιλούσαν με ενθουσιασμό. Ήταν ευγενική με όλους, αλλά κανένας για κείνη δεν είχε πραγματικά σημασία. Δεν έβλεπε την ώρα να κλειστεί στο καμαρίνι για να αφήσει τον εαυτό της ελεύθερο να εκφράσει όλα της τα συναισθήματα, χωρίς όρια αλλά και χωρίς θεατές.

Ένας ακόμα χαμός όμως γινόταν κι εκεί. Το καμαρίνι πλημμυρισμένο από συναδέλφους, δασκάλους, τους συντελεστές της παράστασης, λουλούδια, φλας ατελείωτα και χαμόγελα, υποχρεωτικά και μη.
Γολγοθάς της φάνηκε το διάστημα μέχρι να φύγουν, να ντυθεί βιαστικά και να βγει στην είσοδο του θεάτρου, σκυθρωπή. Καθώς έκανε μερικά βήματα στο πεζοδρόμιο, ψάχνοντας για ταξί, η ματιά της έπεσε πάνω στη ανοιχτή αγκαλιά της μητέρας της. Ήταν εκεί με τα χέρια έτοιμα να την κλείσουν μέσα τους και δεν έχασε λεπτό.

-Μαμά με είδες, γιατί είσαι εδώ;
-Σε είδα αγάπη μου και βέβαια σε είδα! Δεν ήθελα όμως η δική μου συγκίνηση να χαλάσει τη ψυχολογία σου, ούτε ήθελα να σε αποσπάσω από αυτούς τους ανθρώπους, που ήθελαν να σε συγχαρούν…
-Μα, γιατί; Δεν ξέρεις πως για μένα, εσύ είσαι η πιο σημαντική;
-Για να πω την αλήθεια, ήθελα να σε χαρώ μόνη σου, χωρίς το πλήθος! Είμαι λίγο εγωίστρια και πολύ χαζομαμά, όπως μου λες συχνά…

Χάθηκαν η μία στην αγκαλιά της άλλης. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, πόση ώρα πέρασε. Όταν ξανακοιτάχτηκαν στα μάτια, τα δάκρυα είχαν στεγνώσει και τα λόγια έπαιρναν τη θέση τους.

-Είσαι η μαμά μου και κανείς δεν μπορεί να γίνει πιο σημαντικός!!! Σ’ ευχαριστώ μαμά, χωρίς εσένα όλα θα ήταν διαφορετικά.
-Έχεις ταλέντο, αυτό δεν αλλάζει μικρό μου!
-Εσύ έχεις ταλέντο, στο να είσαι μαμά! Μακάρι να σου μοιάσω μια μέρα…
-Χρόνια πολλά θησαυρέ μου και να είσαι ευτυχισμένη με ό,τι κάνεις! Αυτό μόνο, έχει σημασία. Έτσι θα δικαιωθεί η δική μου «δουλειά»!…


Αφιερωμένο σε όλες τις υπέροχες μανούλες αυτού του πλανήτη!


Είναι η δεύτερη συμμετοχή μας στις "Ιστορίες της Νύχτας" της φίλης μας της Αριστέας. Στο blog της "η ζωή είναι ωραία" μπορείτε να διαβάσετε κι άλλες πολλές. 

Τα αγαπημένα του μήνα

Μιχαήλ Λαβρόσφσκι-ο ζωντανός θρύλος του χορού που ήρθε στη χώρα μας

Μια μεγάλη επετειακή παράσταση πραγματοποιήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2017 στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης και στις 20 & 21 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στην Αθήνα αφιερωμένες από τα μπαλέτα Μπολσόι στα 75 χρόνια του ζωντανού θρύλου Μιχαήλ Λαμπρόφσκι ο οποίος μάλιστα συμπρωταγωνίστηκε με τον κορυφαίο χορευτή του κόσμου Ιβάν Βασίλιεφ. Η συνέντευξη που έδωσε στην Ελένη - Βασιλική Μπαμπαλιούτα για τα "Επίκαιρα" έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Πριν σας παραθέσουμε τη συνέντευξη, αξίζει να σημειώσουμε πως παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρώτη, κομμάτι από την όπερα μπαλέτο "Αμόκ", που έχει προγραμματιστεί να παρουσιαστεί το 2018, σε σκηνοθεσία και χορογραφία του Λαβρόφσκι. Πρόκειται για την πιο πρόσφατη παραγωγή των Μπολσόι στην οποία θα λάμψουν με τον Ιβάν Βασίλιεφ, τον Μιχαή Λαβρόφσκι, τη Νίνα Βινογκράντοβα και όλα τα άλλα υπέρλαμπρα αστέρια του χορευτικού σύμπαντος.


Είναι εκπληκτικό που σας έχουμε στην Ελλάδα και γιορτάζετε την απίστευτη σταδιοδρομία σας στο κλασσ…

Ο Οκτώβρης που αγαπώ...

Όταν αποφάσισα να φύγω από την Αθήνα για την εξοχή, ο κυριότερος λόγος ήταν η φύση. Μεγαλωμένη σε διάφορες επαρχιακές πόλεις, που τότε δε γνώριζαν καν τη λέξη «πολυκατοικία», ήξερα τις αυλές με τα οπωροφόρα και τα σπίτια με τα γεράνια στα παράθυρα. Έβλεπα τις εποχές να αλλάζουν και τα δέντρα να φορούν τα χρώματα και τα αρώματα του κάθε μήνα, πριν έρθει η στιγμή να αλλάξει η διακόσμηση στο σπίτι από καλοκαιρινή σε φθινοπωρινή όπως κάνουμε τώρα στις μεγαλουπόλεις…
Το χώμα μύριζε βροχή πολύ πριν οι στάλες της βρέξουν το μέτωπό μας παίζοντας κρυφτό στις αλάνες  και τα φύλλα που έπεφταν από τα δέντρα ήταν το φθινοπωρινό χαλί της αυλής μας και έκαναν τα πατήματά μας πάνω του, ηχηρά και αφράτα… Αυτά ξαναζώ στην εξοχή, νιώθοντας τυχερή και αρνούμενη να αποχωριστώ τις παιδικές αναμνήσεις… βλέπετε είμαι από κείνους που δεν μπορούν να ζουν σε ένα τόπο με μόνο μία ή έστω δύο εποχές… μ’ αρέσουν όλες, μ' αρέσει η εναλλαγή, ο ήλιος, η ζέστη, η βροχή, το κρύο και οι μυρωδιές που τα συνοδεύουν.
Γι’ α…

A Jewel Made in Greece στο Μουσείο Τέχνης της Ν. Υόρκης

Η έκθεση A Jewel Made in Greece μετά την επιτυχημένη πορεία της στην Ελλάδα, ανοίγει τα φτερά της για τη Ν. Υόρκη, παρουσιάζοντας το ελληνικό κόσμημα σε ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία τέχνης και desing του κόσμου.

Η κ. Μαίρη Σαμόλη που είναι η διοργανώτρια της έκθεσης το 2013 είχε την ιδέα να δημιουργήσει μια ευέλικτη και καλαίσθητη πλατφόρμα στην οποία θα μπορούν να μετέχουν Έλληνες σχεδιαστές - παραγωγοί σύγχρονου κοσμήματος, αναπτύσσοντας έτσι ένα δημιουργικό διάλογο ανάμεσα στον πολιτισμό της σύγχρονης τέχνης και στον πολιτισμό της ιστορίας του Ελληνικού κοσμήματος, με σκοπό να παρουσιάσει το σύγχρονο ελληνικό κόσμημα τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Το 2014 η ιδέα πήρε σάρκα και οστά ξεκινώντας την παρουσίαση στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων μια ομαδική έκθεση Σύγχρονου Δημιουργικό Κοσμήματος η οποία τέθηκε υπό την αιγίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης, του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, του Νομισματικού Μουσείου και του Μουσείου Κοσμήματος Ηλία Λαλαούνη. Πολλά ακόμη ελλ…

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...