Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Εκεί όπου ανθίζουν οι υάκινθοι...


Με αφορμή τη χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη, θέλουμε να σας παρουσιάσουμε το βιβλίο της Τζούμπα Λαχίρι"Εκεί όπου ανθίζουν οι υάκινθοι". Πρόκειται για την ιστορία των δύο αδελφών από την Ινδία, με δεκαπέντε μήνες διαφορά μεταξύ τους, που παρά τις διαφορές τους, είναι αχώριστοι. Ο ένας παρορμητικός, παλεύει ενάντια στις ανισότητες και την αδικία και τη φτώχεια και ο άλλος φρόνιμος και φιλήσυχος, εγκαταλείπει την Ινδία και πηγαίνει στην Αμερική για σπουδές. Μια τραγωδία όμως, θα τον αναγκάσει να επιστρέψει πίσω, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει το χαμό του αδελφού του και να βοηθήσει την έγκυο χήρα του, την οποία παντρεύεται και μεταναστεύει μαζί της στην Αμερική...


Με φόντο την εξέγερση του Ναξαλμπάρι στην μετα-αποικιακή Ινδία της δεκαετίας του 1960, η οποία κατεστάλη βίαια, προκαλώντας σφοδρές αντιδράσεις στους δυτικούς κύκλους διανοούμενων, η συγγραφέας ξετυλίγει μια ιστορία ξεριζωμού και ένταξης σε ένα άλλο τόπο, που αγγίζει κάθε αναγνώστη, ανεξάρτητα από τις εμπειρίες του.


Η Τζούμπα Λαχίρι, κόρη και η ίδια Ινδών μεταναστών στη Βρετανία, αποτελεί μια ξεχωριστή φωνή στη σύγχρονη αμερικανική λογοτεχνία, οι οποία δεν παύει να γράφει για τις εμπειρίες που διαμόρφωσαν την ταυτότητά της. Γεννήθηκε το 1967 στο Λονδίνο και στα δύο της χρόνια, οι γονείς της μετανάστευσαν εκ νέου στην Αμερική. Μεγάλωσε στο Ροντ Άιλαντ και σπούδασε αγγλική λογοτεχνία. Τα τελευταία χρόνια ζει στη Ρώμη και επισκέπτεται συχνά και την Ελλάδα, για διακοπές.

Το 2000 της απονεμήθηκε το Πούλιτζερ για την πρώτη της συλλογή διηγημάτων "Διερμηνέας ασθενειών" το οποίο απέσπασε και το βραβείο Pen/Hemingway και κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.
Δάσκαλός της στη δημιουργική γραφή στη Βοστόνη υπήρξε ο Στρατής Χαβιαράς, ο οποίος ήταν ο πρώτος που πήρε την πρωτοβουλία να δημοσιεύσει διήγημά της σε αμερικανικό λογοτεχνικό περιοδικό.

Σε πρόσφατη συνέντευξή της στους New York Times σχολίασε: "Δεδομένης της ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών, ολόκληρη η αμερικανική μυθοπλασία θα μπορούσε να ονομαστεί μυθοπλασία από μετανάστες. Από τις απαρχές της λογοτεχνίας, οι ποιητές και οι συγγραφείς βάσισαν τις αφηγήσεις τους στη θεματολογία της διάσχισης των συνόρων, της περιπλάνησης, της εξορίας, των συναντήσεων πέρα απ' το οικείο. Ο ξένος αποτελεί αρχέτυπο στην επική ποίηση, στα μυθιστορήματα. Η αποξένωση και η ενσωμάτωση αποτελούσαν ανέκαθεν βασικά θέματα", προσπαθώντας με τα λόγια αυτά, να δείξει τη δυσφορία της όταν το έργο της μπαίνει κάτω από την ετικέτα "λογοτεχνία από ή για μετανάστες".

Πηγή πληροφοριών - φωτογραφιών: metaixmio.grefsyn.grtovima.gr
Κείμενο: "to e-periodiko mas"

Τα αγαπημένα του μήνα

Όταν τα παιδιά ντύνονταν Πιερότοι και Κολομπίνες...

Βλέποντας παλιές ελληνικές ταινίες διαπιστώνει κανείς πως η ενδυμασία των αποκριών έχει κι αυτή τη μόδα της. Μπορεί σήμερα τα παιδιά να διαλέγουν μέσα από μια μεγάλη ποικιλία τις στολές τους, με επικρατέστερες αυτές των ηρώων παραμυθιών ή cartoon, τις παλαιότερες δεκαετίες όμως τα πράγματα ήταν λίγο πιο απλά...
Εμπνευσμένες από την Κομέντια ντελ άρτε (Commedia dell'arte) οι στολές ήταν λιγότερο πρωτότυπες και περισσότερο κλασσικές. 

Η μόδα στη δεκαετία του 1930

Όπως όλοι γνωρίζουμε η μόδα δεν εκφράζει μόνο την ανάγκη ανανέωσης της εξωτερικής εμφάνισης ανά εποχή. Επηρεάζεται άμεσα και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούν. Έτσι, η οικονομική κρίση του 1929 είναι φυσικό να επηρεάσει και τη μόδα.

Να θυμηθούμε την κυρά Σαρακοστή;

Ένα ξεχασμένο έθιμο, από τα παλαιότερα του τόπου μας, που σχετίζεται με το Πάσχα. Δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα ημερολόγιο, το οποίο μετρούσε τις μέρες που μεσολαβούν από το Σάββατο μετά την Καθαρή Δευτέρα, ως τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Το ιδιότυπο αυτό ημερολόγιο, είχε τη φιγούρα μιας γυναίκας, που έμοιαζε στην όψη με καλόγρια, είχε σταυρωμένα τα χέρια της γιατί προσευχόταν, είχε στο κεφάλι ή στο λαιμό της ένα σταυρό, γιατί πήγαινε στην εκκλησία, δεν είχε στόμα, γιατί νήστευε και είχε επίσης επτά πόδια, ένα για κάθε εβδομάδα της νηστείας.
Από το πρώτο Σάββατο μετά την Καθαρή Δευτέρα και κάθε Σάββατο, έκοβαν ένα πόδι. Το τελευταίο πόδι, ήταν αυτό του Μ. Σαββάτου. 

Κρέμες προσώπου από 6 έως 20 ευρώ

Ποιος είπε ότι οι κρέμες προσώπου, πρέπει να είναι ακριβές για να είναι καλές; Είναι ένας μύθος που έχει προ πολλού καταριφθεί κι ας φοβόμαστε να το παραδεχθούμε…

Στα ράφια των selfservice, μπορούμε να βρούμε κρέμες προσώπου που θα περιποιηθούν το δέρμα μας, χωρίς να αδειάσουν το ήδη …ταλαιπωρημένο πορτοφόλι μας. Κρέμες που η τιμή τους ξεκινά από 6 ευρώ και δεν ξεπερνά τα 20 στην ακριβότερη εκδοχή τους.

Η μόδα και οι σχεδιαστές της δεκαετίας του 1940

Εύκολα θα μπορούσε κανείς να πει πως σε μια δεκαετία, που σημαδεύτηκε από ένα Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως αυτή του 40, η μόδα δεν θα έχει και πολλά να επιδείξει.
Ασφαλώς  οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες μπορούν να καθορίσουν ως ένα μεγάλο βαθμό τη μόδα, όμως η ανάγκη των ανθρώπων και κυρίως των γυναικών να νιώσουν ευπαρουσίαστες και ελκυστικές δεν σταματά.
Έτσι, οι γυναίκες της εποχής με τα ελάχιστα μέσα, που διαθέτουν προσπαθούν να μετατρέψουν τα ρούχα τους, σύμφωνα με αυτά που φορούν τα είδωλα του κινηματογράφου όπως η Rita Hayworth.      
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...