Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Εκεί όπου ανθίζουν οι υάκινθοι...


Με αφορμή τη χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη, θέλουμε να σας παρουσιάσουμε το βιβλίο της Τζούμπα Λαχίρι"Εκεί όπου ανθίζουν οι υάκινθοι". Πρόκειται για την ιστορία των δύο αδελφών από την Ινδία, με δεκαπέντε μήνες διαφορά μεταξύ τους, που παρά τις διαφορές τους, είναι αχώριστοι. Ο ένας παρορμητικός, παλεύει ενάντια στις ανισότητες και την αδικία και τη φτώχεια και ο άλλος φρόνιμος και φιλήσυχος, εγκαταλείπει την Ινδία και πηγαίνει στην Αμερική για σπουδές. Μια τραγωδία όμως, θα τον αναγκάσει να επιστρέψει πίσω, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει το χαμό του αδελφού του και να βοηθήσει την έγκυο χήρα του, την οποία παντρεύεται και μεταναστεύει μαζί της στην Αμερική...


Με φόντο την εξέγερση του Ναξαλμπάρι στην μετα-αποικιακή Ινδία της δεκαετίας του 1960, η οποία κατεστάλη βίαια, προκαλώντας σφοδρές αντιδράσεις στους δυτικούς κύκλους διανοούμενων, η συγγραφέας ξετυλίγει μια ιστορία ξεριζωμού και ένταξης σε ένα άλλο τόπο, που αγγίζει κάθε αναγνώστη, ανεξάρτητα από τις εμπειρίες του.


Η Τζούμπα Λαχίρι, κόρη και η ίδια Ινδών μεταναστών στη Βρετανία, αποτελεί μια ξεχωριστή φωνή στη σύγχρονη αμερικανική λογοτεχνία, οι οποία δεν παύει να γράφει για τις εμπειρίες που διαμόρφωσαν την ταυτότητά της. Γεννήθηκε το 1967 στο Λονδίνο και στα δύο της χρόνια, οι γονείς της μετανάστευσαν εκ νέου στην Αμερική. Μεγάλωσε στο Ροντ Άιλαντ και σπούδασε αγγλική λογοτεχνία. Τα τελευταία χρόνια ζει στη Ρώμη και επισκέπτεται συχνά και την Ελλάδα, για διακοπές.

Το 2000 της απονεμήθηκε το Πούλιτζερ για την πρώτη της συλλογή διηγημάτων "Διερμηνέας ασθενειών" το οποίο απέσπασε και το βραβείο Pen/Hemingway και κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.
Δάσκαλός της στη δημιουργική γραφή στη Βοστόνη υπήρξε ο Στρατής Χαβιαράς, ο οποίος ήταν ο πρώτος που πήρε την πρωτοβουλία να δημοσιεύσει διήγημά της σε αμερικανικό λογοτεχνικό περιοδικό.

Σε πρόσφατη συνέντευξή της στους New York Times σχολίασε: "Δεδομένης της ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών, ολόκληρη η αμερικανική μυθοπλασία θα μπορούσε να ονομαστεί μυθοπλασία από μετανάστες. Από τις απαρχές της λογοτεχνίας, οι ποιητές και οι συγγραφείς βάσισαν τις αφηγήσεις τους στη θεματολογία της διάσχισης των συνόρων, της περιπλάνησης, της εξορίας, των συναντήσεων πέρα απ' το οικείο. Ο ξένος αποτελεί αρχέτυπο στην επική ποίηση, στα μυθιστορήματα. Η αποξένωση και η ενσωμάτωση αποτελούσαν ανέκαθεν βασικά θέματα", προσπαθώντας με τα λόγια αυτά, να δείξει τη δυσφορία της όταν το έργο της μπαίνει κάτω από την ετικέτα "λογοτεχνία από ή για μετανάστες".

Πηγή πληροφοριών - φωτογραφιών: metaixmio.grefsyn.grtovima.gr
Κείμενο: "to e-periodiko mas"

Τα αγαπημένα του μήνα

Καλλιτέχνες ανάμεσά μας

Το διαδίκτυο και τα social media γίνονται συχνά αφορμή να γνωρίσουμε καλλιτέχνες της διπλανής πόρτας όπως τους λέμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς, που με μεράκι, φαντασία και αγάπη σ' αυτό που κάνουν δημιουργούν αληθινά έργα τέχνης.

Ένα τέτοιο άνθρωπο θέλουμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα. Ζει σε μια επαρχιακή πόλη και με βασικό υλικό το ξύλο, δημιουργεί αντικείμενα που δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο. Είδαμε τη δουλειά του και θελήσαμε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Ονομάζεται Λάκης Κορομηνάς και οι κατασκευές του όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες είναι κυριολεκτικά μοναδικές!
Η Μαρίνα είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του. Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...


Τι είναι για σας η ασχολία σας με το ξύλο; Επάγγελμα, αγάπη, χόμπι; Η ασχολία μου με το ξύλο (ξύλινες κατασκευές) βασικά είναι αγάπη, χόμπι και ένα ταξίδι εν μέρη προς τα παλαιότερα χρόνια  Αν δείτε θα καταλάβετε ότι οι περισσότερες κατασκευές μου έχουν θέμα παλαιά αντικείμενα τα οποία τότε ήταν χρηστικά ως επί το πλείστον, τ…

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε. Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τ…

8 τρόποι για να νιώθετε ευτυχισμένοι

Λένε πως η ευτυχία είναι χαρούμενες στιγμές. Άλλοι πάλι λένε πως η ευτυχία είναι τρόπος ζωής και διδάσκεται. Ό,τι από τα δύο κι αν είναι, εμείς βρήκαμε οχτώ τρόπους για να νιώθετε ευτυχισμένοι και σας τους παρουσιάζουμε.

Απολαύστε τα μικρά πράγματα
Για μια στιγμή καθημερινά, δώστε μεγαλύτερη προσοχή σ' αυτά που είναι γύρω σας,  όπως τον ήλιο, έτσι όπως μπαίνει στο δωμάτιό σας το πρωί ή στο άρωμα του καφέ σας. Εκτιμώντας καθημερινά μικρά απλά πράγματα, θα διαπιστώσετε πόσο εύκολα μπορείτε να χαμογελάτε και πόσο τυχεροί είστε για το λόγο αυτό.

Μην είστε τελειομανείς
Το σπίτι δεν γίνεται να είναι πάντα άψογο και τακτοποιημένο. Μια αργία δεν μπορεί πάντα να την περάσετε  έτσι ακριβώς όπως σχεδιάσατε, ούτε τα παιδιά σας μπορούν πάντα να συμπεριφέρονται έτσι όπως θέλετε. Αντί λοιπόν να εστιάζετε κάθε φορά σε ό,τι πάει "στραβά" επικεντρωθείτε στα θετικά. Σ' ένα όμορφο απόγευμα με την οικογένειά σας ή τους φίλους σας, σε ένα ευχάριστο τηλεφώνημα, στην αγκαλιά που θα πάρετε απ…

17 Νοέμβρη 1973.

Σαν φόρο τιμής σ' αυτούς που αγωνίστηκαν με κεντρικό σύνθημα και ζητούμενο το "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία",  επιλέξαμε μέσα από το αρχείο της ΕΡΤ, να αναδημοσιεύσουμε μερικές φωτογραφίες,  που περιγράφουν καλύτερα από τις λέξεις, τα γεγονότα.


Συμπλοκή με αστυνομικούς στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, 15 Νοεμβρίου 1973

Αγώνας...

Kλωνιά κρύψανε τον ουρανό, τ' αστέρια. Στα χαμοπούλια του βοριά λέω το όνειρό μου. κι εκεί τ' αφήνω να γερνά μαζί με τις ανάσες όσων καταδικάστηκαν ήλιο να μη γνωρίσουν...  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...