Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Powered By | blogger widgets

Ο δικός μου ήρωας


Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. Για ένα τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε.
Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.

Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τον βρήκε να υπηρετεί τη θητεία του, όντας παντρεμένος και πατέρας ενός μωρού. Από το Ναυτικό βρέθηκε στο Πυροβολικό και στο μέτωπο της Αλβανίας ανάμεσα σε χιλιάδες ηρωικούς Έλληνες στρατιώτες που άφησαν τα νιάτα τους στα παγωμένα βουνά. Ένας από τους τυχερούς, που γύρισαν μετά από απίστευτες περιπέτειες και κακουχίες πίσω στο τόπο τους.
Και πάνω που προσπαθούσε να συνεχίσει τη ζωή του από κει που την άφησε, ήρθαν οι Γερμανοί. Κατοχή, πείνα, Αντίσταση. Από τους πρώτους που μπήκαν στον Αγώνα, πάλευε ακόμα και για κείνους που τον κατέδωσαν. Ένας Θεός ξέρει πώς γλίτωσε το απόσπασμα ή μάλλον η αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, έπαιξε το δικό της ρόλο.

Με την απελευθέρωση έφυγε από το χωριό για τη Χώρα. Ήταν η εποχή που όλοι προσπαθούσαν να γιατρέψουν τις πληγές τους και να ορθοποδήσουν. Να κοιτάξουν μπροστά και να ζήσουν σε μια πατρίδα ελεύθερη. Σιγά – σιγά και με πολύ κόπο ξανάπιασε την τέχνη του, δημιουργώντας με το μεράκι του μοναδικά κομψοτεχνήματα. Και κυλούσε ο καιρός, τα παιδιά του μεγάλωναν κι εκείνος συνέχιζε να δουλεύει, να διαβάζει και να παλεύει για ένα καλύτερο κόσμο. Δεν ήταν της εκκλησίας, αλλά η μαμά μου πάντα θυμάται τα δεματάκια που ετοίμαζε κάθε τόσο, με το παλιό του παλτό (όταν έφτιαχνε καινούργιο) με τρόφιμα, που ποτέ κανείς από την οικογένεια δεν ήξερε πού τα πάει. Όταν κάποια στιγμή τον ρώτησε «Για πού είναι αυτά που ετοιμάζεις, μπαμπά;» εκείνος δείχνοντας της με το δάχτυλό του να κάνει ησυχία της είπε: «Ο Χριστός είπε το ένα χέρι να δίνει και το άλλο να μη γνωρίζει. Μη ρωτάς!»…

Στην επταετία της Χούντας, βρέθηκε «φιλοξενούμενος» στη Γιάρο, για να μη μολύνει μαζί με τόσους ακόμα αγωνιστές, το δόγμα του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», υποφέροντας αγόγγυστα την «περιποίηση» των κρατούντων. Ώσπου ήρθε η Μεταπολίτευση για να γυρίσει στο σπίτι του, έχοντας αποκτήσει έλκος στο στομάχι και ακόμα μεγαλύτερη θέληση για προσφορά.
Συνδικαλιστής, πρόεδρος του Σωματείου των Οικοδόμων (δούλεψε στην οικοδομή για τα ένσημα και τη σύνταξη), Δημοτικός Σύμβουλος με τις περισσότερες ψήφους, στην πόλη που ζούσε πάλεψε με εντιμότητα και μεγαλείο ψυχής. Βοήθησε ακόμα κι αυτούς που τον κατέδωσαν στους Γερμανούς, να βγάλουν σύνταξη και μάλιστα χωρίς να του το ζητήσουν. Κι όταν κάποια στιγμή ένας από αυτούς το έμαθε και πήγε να τον ευχαριστήσει, του είπε: «Ο καθένας στη θέση μου, το ίδιο θα έκανε, μη με ευχαριστείς».

Σαν πρόεδρος στο Σωματείο του, ήρθε κάποτε στην Αθήνα για να λάβει μέρος στην εκλογική διαδικασία της Συνομοσπονδίας. Το βράδυ πριν τη μέρα των εκλογών, τον επισκέφθηκαν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου δύο καλοντυμένοι κύριοι, που του ζήτησαν να μην πάει να ψηφίσει. Σε αντάλλαγμα του έδιναν δύο μεγάλα διαμερίσματα (ένα για κάθε παιδί του) στην Αθήνα, όπου εκείνος θα τους ζητούσε. Δε σκέφτηκε ούτε στιγμή για να τους δώσει την απάντησή του: «Είμαι πολύ μικρός για να κάνω μια τόσο μεγάλη ατιμία!».

Ποτέ του δεν παραπονέθηκε κι ας το βρήκαν στη ζωή του πολλά δεινά. Πάντα χαμογελαστός, με χιούμορ και υπέροχες ιστορίες να διηγηθεί, δοτικός σε συναισθήματα και υλικά αγαθά, ήταν εκείνος που μας περίμενε στο λιμάνι ή στο αεροδρόμιο στις αρχές κάθε καλοκαιριού για να περάσουμε τις διακοπές μαζί. Περπατούσαμε με τον αδερφό μου κρατώντας τον από το χέρι και πολλές φορές χάιδευα τους ρόζους της παλάμης του. Η καλοσυνάτη φιγούρα του ήταν εκεί, ανέγγιχτη από το χρόνο στα μάτια μας.

Έφυγε ήρεμα ένα πρωινό στα 79 του χρόνια, λίγο μετά τη γέννηση της κόρης μου κι αυτό που μου λείπει ακόμα, είναι το χάδι του στα μαλλιά μου. Άφησε πίσω του τρυφερές αναντικατάστατες αναμνήσεις ενός παππού υπέροχου, μοναδικού, τα βιβλία του, που ξεκίνησα να τα διαβάζω από παιδί κι ακόμα δεν τα έχω διαβάσει όλα, τη λαχτάρα του για γνώση, που μας τη μετέδωσε και το χαμόγελό του να λάμπει κάθε φορά που τον φέρνω στο μυαλό μου!


Αυτός είναι ο δικός μου ήρωας, ο δικός μου φάρος! 
To όνομά του το κρατώ για μένα, γιατί δεν ήταν από κείνους που ζήτησαν ποτέ προβολή. Το παράδειγμά του όμως, μπορεί να φωτίσει κι άλλους...

Αφορμή για το κείμενο αυτό, στάθηκε η ανάρτηση της αγαπημένης μου φίλης της Αλεξάνδρας ["Τέλεψε το έργο μας!" - πνοή στ' όνειρο] στο thewomansmagazine.blogspot.gr, που μας καλούσε να γράψουμε για όλους αυτούς τους ανθρώπους, του χτες και του σήμερα, γνωστούς και αγνώστους κάνοντας ένας blogoαφιέρωμα με αφορμή το "έτος Ν. Καζαντζάκη", έτσι ώστε να θυμηθούμε, να μάθουμε, να πάρουμε κουράγιο και παράδειγμα.




Σχόλια

Τα αγαπημένα του μήνα

Όνειρα σε σακίδιο…

-Τι κάνεις ξύπνιος τέτοια ώρα;… ρώτησε ξέροντας μέσα της την απάντηση - Δεν μπορώ να κοιμηθώ, όλα γυρίζουν στο κεφάλι μου!
Συχνοί οι διάλογοι αυτοί, σχεδόν καθημερινοί επαναλαμβάνονταν λες και διάβαζαν κάποιο σενάριο. Τόσο ίδιοι, τόσο απελπιστικά ίδιοι! Εκείνη, άνεργη περισσότερο από δύο χρόνια και κείνος, με μειωμένο κάθε λίγο μισθό, έβλεπαν τη ζωή τους να χάνει κάθε προοπτική. Όλα τους τα όνειρα κλείστηκαν σ’ ένα άδειο βιβλιάριο Τραπέζης κι ας ήταν τόσο νέοι!  -Θα φτιάξω καφέ, μη σηκωθείς!... την καθησύχασε φιλώντας τη τρυφερά στο μέτωπο Δυο δόσεις καφέ έχει ακόμα, σκέφτηκε όπως έπινε την πρώτη γουλιά… δεν πάει άλλο, πρέπει να βρω μια λύση…
Παιδί ελλήνων μεταναστών γεννημένο σε μια πλούσια χώρα, ήρθε στην Ελλάδα πριν ακόμα πάει σχολείο, αφού οι γονείς του νοστάλγησαν την πατρίδα! Λίγα χρόνια αργότερα σκοτώθηκαν πιασμένοι χέρι - χέρι σ’ένα φοβερό δυστύχημα αφήνοντάς τον -παρηγοριά και ευθύνη - στον παππού και τη γιαγιά. Η πατρίδα των γονιών του έγινε πατρίδα του και το πονεμένο από το θάν…

Η εικονική πραγματικότητα ζωντανεύει την Ακρόπολη του 5ου πΧ αιώνα στον "Ελληνικό Κόσμο"

Μια νέα διαδραστική παραγωγή εικονικής πραγματικότητας, στην αίθουσα "Θόλος" του Κέντρου Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος", του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, μας υπόσχεται ένα ταξίδι στο χώρο, το χρόνο και την ιστορία, παρουσιάζοντας την Ακρόπολη του Χρυσού Αιώνα του Περικλή, έτσι όπως ήταν όταν δημιουργήθηκε.


Μια μαγική περιήγηση - ξενάγηση, όπου ο επισκέπτης μπορεί να δει με κάθε λεπτομέρεια όλα τα κτίρια, που βρίσκονταν στον "Ιερό Βράχο" στις πραγματικές τους διαστάσεις και έχει την ευκαιρία να θαυμάσει τόσο τον Παρθενώνα, το Ερεχθείο, το Ναό της Απτέρου Νίκης, τα Προπύλαια, όσο και τα αγάλματα στα φυσικά τους χρώματα και όχι μόνο.


Με τη βοήθεια του καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας Πάνου Βαλαβάνη, ομάδες ειδικών, ζωγράφοι 3Dmodelers, προγραμματιστές και αρχαιολόγοι δημιούργησαν ένα θέαμα μοναδικό που παρουσιάζει εκτός των παραπάνω, ναούς και αγάλματα που δεν διασώζονται ως τις μέρες μας, όπως το Αρρηφόριον, το Ιερό του Διός Πολιέως, το Ιερό της Αρτέμιδος Β…

8 τροφές επιβραδύνουν τη γήρανση

Όλοι επιζητούν υγεία αλλά και διατήρηση της νεότητας, υιοθετώντας διάφορους τρόπους για να το πετύχουν. Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε, είναι πως η λύση βρίσκεται στην κουζίνα μας. Οι διατροφικές μας συνήθειες είναι αυτές, που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό, όχι μόνο το δείκτη της ζυγαριάς αλλά και την κατάσταση της υγείας και τη νεότητα της επιδερμίδας.

Για το λόγο αυτό καλό είναι να γνωρίζουμε και να καταναλώνουμε τις τροφές, που οι επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει πως βοηθούν, όχι μόνο στη μακροζωία αλλά και στην αντιγήρανση.

Κράνπερι: Όλες οι έρευνες και οι μελέτες έδειξαν πως το εκχύλισμα από κράνμπερι χαρίζει περισσότερα χρόνια ζωής και μάλιστα κατά 25%.

Πράσινο τσάι: Έχει επίσης αποδειχθεί πως το πράσινο τσάι μειώνει κατά 26% τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου αλλά και καρδιοπάθειας, ενώ παράλληλα μειώνει (κατά το ίδιο ποσοστό) τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου.

Ξηροί καρποί: Οι ξηροί καρποί αποτελούν το σνακ της μακροζωίας σύμφωνα με τους ερευνητές του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και προσ…

Η Κική Κωνσταντίνου δηλώνει «ΠΑΡΩΝ» στο e-περιοδικό μας!

Με την Κική Κωνσταντίνου συναντηθήκαμε στα διαδικτυακά μονοπάτια το 2012, που δημιουργήθηκε το e-periodiko mas. Από τότε επικοινωνούμε μέσα από την κοινή μας αγάπη για δημιουργία, παρακολουθώντας η μία την πορεία της άλλης. Για τη συνέντευξη που θα διαβάσετε αφορμή στάθηκε το τρίτο βιβλίο της Κικής, μια συλλογή από νουβέλες με το γενικό τίτλο "Η αγάπη δηλώνει Παρών", που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Δεν θα σας πω άλλα, θα αφήσω τη φιλική μας κουβέντα να "μιλήσει" και να σας παρουσιάσει την Κική που γνωρίζω και αγαπώ ιδιαίτερα....


Μίλησέ μου λίγο για σένα έτσι ώστε για να σε γνωρίσουν καλύτερα και οι αναγνώστες του περιοδικού Θεωρώ πως είμαι από τουςλίγους ανθρώπους που δεν χρειάζεται να πω κάτι για τον εαυτό μου, μιας και αν κάποιος με παρακολουθήσει, ακόμη και για μικρό χρονικό διάστημα στο χώρο του διαδικτύου που κινούμαι καθημερινά και με μεγάλη θα έλεγα κινητικότητα, μπορεί εύκολα να σταθεί στην αυθεντικότητα του χαρακτήρα μου και χωρίς να πω λέξη για εμένα, να καταλάβε…

Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας στο "Επί Κολωνώ"

Σε ένα από τα πιο δημοφιλή θέατρα της πόλης, το "Επί Κολωνώ" παίζεται μια εξαιρετική παράσταση από την ομάδα Νάμα, η "Λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας" του Κόνορ ΜακΦέρσον, σε σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη.

Το έργο πραγματεύεται τις δραματικές καταστάσεις που ωθούν μοναχικούς ανθρώπους στην ακραία βία. Ο κεντρικός ήρωας ένας πενηντάρης που ζει μόνος του σε ένα τμήμα του σπιτιού ενός θείου του σε μια συνοικία του Δουβλίνου, κάνοντας δουλειές του ποδαριού και έχοντας καθημερινά διαπληκτισμούς με το θείο αλλά και την πρώην γυναίκα του βρίσκει στο δρόμο του μια νεαρή πόρνη την οποία σώζει από μια άγρια επίθεση. Τη φέρνει στο σπίτι του και εκείνη γίνεται ο καταλύτης στη ζωή του.


Ο συγγραφέας του έργου παρουσιάζει με ρεαλιστικό τρόπο όχι μόνο τη σκληρή καθημερινότητα των ηρώων αλλά και τα βαθύτερα της ψυχής τους, σ' ένα έργο όπου οι διάλογοι και η πλοκή είναι εξίσου σημαντικοί με αυτά που κρύβονται κάτω από τα λόγια, τις παύσεις και τις σιωπές.

Το έργο γράφτηκε το 2013 και…
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...